Αναζήτηση

People of the Net

Ένας Βλάσσης για όλες τις δουλειές

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια λένε και το έλαβαν πολύ σοβαρά τα μέσα chatting, οπότε ανέπτυξαν emojis, stickers και gifs για να κάνουν την επικοινωνία να περιλαμβάνει όσα λιγότερα λόγια χρειάζεται.

Ακόμα κι εδώ όμως χωράει λίγος φανμποϋσμός και νοσταλγία! Μπορείς κι εσύ να επικοινωνήσεις μόνο με gifs του Βλάσση Μπονάτσου! Υπάρχει ένα gif για κάθε σκοπό! Για πάμε!

Όταν αυτό που διάβασες σου δημιούργησε περισσότερες απορίες

 https://tenor.com/0paj.gif

Όταν κάνεις καμάκι χωρίς να σε νοιάζει αν καρφώνεσαι

https://tenor.com/0kZN.gif

Όταν δεν περίμενες να πέσει το γκομενάκι

 https://tenor.com/0k0k.gif

Όταν έχεις ορεξούλες

 https://tenor.com/0yCH.gif

Όταν ο συνομιλητής ξαφνικά δε νιώθει καλά

 https://tenor.com/WEhY.gif

Όταν έχεις κάνει μαλακία (part1-Η τιμωρία)

 https://tenor.com/0BDZ.gif

Όταν έχεις κάνει μαλακία (part2-Η απολογία)

 https://tenor.com/WEjB.gif

Όταν ο συνομιλητής λέει κάτι αστείο

 https://tenor.com/4HCA.gif

Όταν ο συνομιλητής λέει κάτι ηλίθιο

 https://tenor.com/09b7.gif

Όταν σε ενθουσίασε μία πρόταση

 https://tenor.com/WE47.gif

Όταν έχεις σεκλέτια

 https://tenor.com/4K2g.gif

Όταν έχεις αγανακτήσει με την πάρλα του άλλου

https://tenor.com/0BUk.gif

Advertisements

Wild Dances on Bed (Couch, Bathtub, Kitchen, Balcony, etc) (A Babryzzian Mixtape, vol. 3)

Ζητήθηκε, ήταν δίκαιο κι έγινε «πράξη» (χεχε)!

Μια μερακλίδικη λίστα, ιδανική να συνοδεύσει δραστηριότητα η οποία καλό είναι να γίνεται συχνά και ποιοτικά, αν κρίνουμε από την κατάσταση στα ΜΜΜ και τα γραφεία…

Καλή διασκέδαση!

Βιβλιοκριτική εκ του προχείρου: Ελένη Φυσέκη – Το Φόρεμα στο Υπόγειο

Να’μαι πάλι Θανάση μου με βιβλιοκριτική! Καιρό είχα να γράψω γι’αυτούς που γράφουν, πάμε λοιπόν να δούμε μια καινούρια δουλειά που περίμενα πως και πως!

Η πρώτη μου επαφή με την Ελένη Φυσέκη ήταν ενώ πρόβαρα στο στούντιο που εργάζεται ως ηχολήπτρια και ο θερμός και άμεσος τρόπος της με κέρδισε. Αυτός ο τρόπος μεταφέρθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό στο πρώτο της μυθιστόρημα «Το Φάλτσο Μικρόφωνο» (το οποίο παρουσιάστηκε εδώ) και έχοντας ήδη εκτιμήσει τη γραφή της και το στήσιμο της πλοκής, προχώρησα στο να ανοίξω το δεύτερό της εκδοτικό πόνημα «Το Φόρεμα στο Υπόγειο», πάλι από τις εκδόσεις Πικραμένος, μια εκδοτική που μέσα σε μικρό διάστημα έχει κυκλοφορήσει πολλές δουλειές υψηλής ποιότητας, δείχνοντας να πιστεύει σε νέους συγγραφείς και να τους αναδεικνύει.

Το είδος του βιβλίου χαρακτηρίζεται ως αστυνομικό, μια επιλογή ταυτόχρονα εύστοχη, μιας και υπάρχει το στοιχείο του εγκλήματος και της αναζήτησης, αλλά και αποπροσανατολιστική, καθώς δεν εμφανίζεται κανένας επαγγελματίας του είδους. Κεντρικό πρόσωπο η Όλγα, μια χηρεύσασα δασκάλα (συγγνώμη, καθηγήτρια!) λίγο πριν τα 40, που το ένστικτό της επιμένει πως ο θάνατος του συντρόφου της Γιώργου δεν ήταν ατύχημα. Αποφασίζει λοιπόν να ανακαλύψει τι συμβαίνει, μπαίνοντας σε μια διαδικασία αναζήτησης που της επιβάλει να ανακαλύψει πλευρές του εαυτού της που ούτε η ίδια γνώριζε ως εκείνη τη στιγμή. Πλαισιώνεται από πρόσωπα τα οποία τα εκμεταλλεύεται αφήνοντάς τα να την εκμεταλλευτούν, προκειμένου να αποσπάσει κάθε πληροφορία που θα την οδηγήσει στην επίλυση του μυστηρίου, χωρίς καν να έχει τη σιγουριά ότι κάτι πράγματι συμβαίνει. Κι ίσως αυτή η κατάδυση σε μια διαφορετική πλευρά να είναι το πραγματικό φόρεμα στο υπόγειο, καθώς οι χώροι που εμφανίζονται κατά κύριο λόγο είναι μπαλκόνια, γραφεία, σαλόνια και κρεβατοκάμαρες.

Μιλώντας για χώρους, αυτή τη φορά, η Φυσέκη επιλέγει να αποκαθηλώσει την λεγόμενη υψηλή κοινωνία μετά τις πίστες. Διατηρεί μια χαλαρή σύνδεση με αυτές μέσω του χαρακτήρα Αρίστου, αλλά καμία σκηνή δε λαμβάνει χώρα σε κάποιο μπουζουκτζίδικο. Ίσως κιόλας οι ιστορίες να διαδραματίζονται στο ίδιο σύμπαν, αλλά να βλέπουμε μια διαφορετική του άποψη, αυτή μακριά από τα φώτα.

Σημαντική διαφοροποίηση επίσης, η στόφα του κεντρικού χαρακτήρα. Η Όλγα αποδεικνύεται ικανότερη ντετέκτιβ από τον Νίκο του «Φάλτου Μικροφώνου», αλλά με ένα τίμημα. Κάθε της κίνηση έχει κι έναν αντίκτυπο σε κάτι ή κάποιον, με αποτέλεσμα να στήνεται μια αναπάντεχη πλοκή που, ενώ δημιουργεί σε ένα μεγάλο βαθμό την ψευδαίσθηση ότι τελικά τίποτα δε συμβαίνει, σε καίριες στιγμές ξυπνάει τον αναγνώστη με μία εξέλιξη που δε θα σκεφτόταν ποτέ.

Η ίδια η ιστορία φαίνεται να επιβάλει στη Φυσέκη μια αλλαγή τόσο στην αφήγηση όσο και στο ύφος της γραφής. Από το πρωτοπρόσωπο και λαϊκό ύφος του «Φάλτσου Μικροφώνου», περνάμε σε ένα τριτοπρόσωπο και ευαίσθητο στυλ που αναδεικνύει τόσο το στόρυ, όσο και την ίδια τη συγγραφέα που δείχνει να μην έχει διάθεση να παραμείνει στάσιμη σε έναν τρόπο αλλά να δοκιμάσει και άλλους, με επιτυχία. Κοινό χαρακτηριστικό ωστόσο, οιcompact προτάσεις και η αμεσότητα λόγου, ενώ παραμένει ένα πλάτειασμα στους διαλόγους που από τη μία μπορεί να κουράσει τον αναγνώστη και να καθυστερήσει την εξέλιξη της πλοκής, από την άλλη όμως διαμορφώνει το οικείο ύφος της διπλανής πόρτας που λειτουργεί πολύ καλά στο πλαίσιο των του κόσμου που δημιουργείται.

Εν κατακλείδι Θανάση μου, εδώ είναι μια τύπου αστυνομική ιστορία για όσους έχουν βαρεθεί τους ιδιοφυείς ντετέκτιβ και τους σκληροτράχηλους αστυνομικούς και προτιμούν ατζαμήδες ερασιτέχνες, που μπορεί να μη σε πιάσει από τα μούτρα με την πρώτη, αλλά στην πορεία θα σε αποζημιώσει σε μικρές τζούρες κατά τη διάρκεια αλλά και μια βαρβάτη στα τελευταία, καταιγιστικά κεφάλαια. Άναψε λοιπόν το πουράκι σου, άραξε όσο πιο μακριά γίνεται από μπαλκόνια και βούτα στην ιστορία!

Αν οι Δέκα Εντολές είχαν παραθυράκια

 

Πάμε αιώνες πίσω και συγκεκριμένα στην περίοδο όπου ο Θεός παρέδωσε στον Μωυσή τις Δέκα Εντολές. Ας μετατοπίσουμε τη στιγμή προς Ελλάδα μεριά, όπου οι Εντολές παραδίδονται στον Μητσίονα, προπάτορα των σύγχρονων Ελληναράδων. Ο Μητσίων, αφού τις διάβασε, ζήτησε από το Θεό να διαπραγματευτούν ορισμένες εξαιρέσεις, ώστε να μπορέσει να προσαρμοστεί ο Εκλεκτός Λαός των Ελληναράδων επάνω σε αυτές λίγο πιο εύκολα. Οπότε οι Εντολές αναδιαμορφώθηκαν κάπως έτσι:

 

1. Εγώ ειμί ο Κύριος ο Θεός σου, ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού.

Εξαιρέσεις: Αν κινδυνεύει η ζωή σου, πράξε κατά το γνωστό ανέκδοτο και πίστεψε προσωρινά στον Βούδα.

2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα όσα εν τω ουρανώ άνω και όσα εν τη γη κάτω και όσα εν τοις ύδασιν υπό κάτω της γης.

Εξαιρέσεις: Αιγύπτιοι, Ιθαγενείς Αμερικανοί. Δες τους και πες μου, πρόκειται να γίνεις ποτέ σαν κι αυτούς; Αν ναι, χέστη την εντολή, αν όχι, κάτσε μείνε ένα κουτοπόνηρο λαμόγιο και πίστευε σ’Εμένα. Αυτό σου αξίζει!

3. Ου λήψει το όνομα Κυρίου του Θεού σου επί ματαίω.

Εξαιρέσεις: Καμία! Αφήστε με στην ησυχία μου τον Δημιουργό και μη μου φορτώνετε τις δικές σας τις μαλακίες! Και τη Γυναίκα και τον Μικρό μαζί, ε; Δε θα μου γαμήσετε εσείς το σόι επειδή είστε ανίκανοι!

4. Μνήσθητι την ημέραν του Σαββάτου αγιάζειν αυτήν, εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου.

Εξαιρέσεις: Αν το αφεντικό σου σε απειλήσει με απόλυση, κομμάτια να γίνει, πάνε εργάσου! Ούτως ή άλλως, το βράδυ θα’χει ποτάρες και παρτάρες, να μην έχεις ένα εξτραδάκι στην τσέπη να παρτάρεις;

5. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα ευ σοι γένηται και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γης.

Εξαιρέσεις: Όλες! Για τους γονείς τα έγραψα για να έχω και κανέναν να με πιστεύει στα γεράματα… Εσύ πάλι μικρέ, δώσε προσοχή: Οι γονείς σου θα σε μεγαλώσουν ώστε να πιστεύεις πως είσαι θεός κι αυτό αποτελεί βλασφημία! Γράφτους στο γκιώνη σου λοιπόν και κάνε τα δικά σου! Κι άμα σου ζητήσουν και τα ρέστα, γύρνα και πες τους «Με μάθατε να είμαι θεός, άρα είμαι και αλάθητος!»

6. Ου φονεύσεις.

Εξαιρέσεις: Συνάδελφοι. Αρκεί που συνυπάρχετε σε ένα χώρο που ενδεχομένως μισείτε για κάποιες ώρες της ημέρας, δε χρειάζεται να σέβεσαι τη ζωή τους άμα κι αυτοί δε σέβονται την πνευματική σου ηρεμία! Γάζωσέ τους!

7. Ου μοιχεύσεις.

Εξαιρέσεις: Κυρίες μου, δεν τα ποίησα κι όλα εν σοφία, άμα είναι μικροτσούτσουνος, δεν του σκώνεται ή δε μπορεί να βρει τη ρημάδα την κλειτορίδα, μοιχεύστε αβέρτα! Κύριοι, σας έδωσα τις γυναίκες για να περνάτε καλά ΜΑΖΙ, αν δε μπορείτε να τις κάνετε όμως να περνάνε εξίσου καλά με εσάς, να μου το λέγατε εξαρχής να σας έφτιαχνα bydefault με κέρατα! Εντάξει τώρα, άμα δε σας κάθεται μοιχεύστε κι εσείς αλλά σκεφτείτε, αποτύχατε να κάνετε μία γυναίκα ευτυχισμένη, γιατί να πετύχετε με άλλη μια;

8. Ου κλέψεις.

Εξαιρέσεις: Επιβάλλεται να κλέψεις το ελληνικό δημόσιο έστω μία φορά στη ζωή σου. Επιβάλλεται να κλέψεις τους υπαλλήλους σου, αν είσαι αφεντικό. Επιβάλλεται να βάλεις χέρι σε δημόσιο χρήμα, αν είσαι πολιτικός. Αν είσαι άπορος, μην κάνεις και κλέψεις, θα σου κοπεί το χέρι! Εκεί, να ψωμολυσσάξεις, φτωχομπινέ!

9. Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά του πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή.

Εξαιρέσεις: Καμία! Δε λέμε ψέματα! Μπορούμε όμως να διαδώσουμε φήμες ή να κάνουμε κουτσομπολιό. Έτσι, αν λάμψει η αλήθεια, δε θα έχουμε πει εμείς ψέματα, αλλά ένας φίλος που άκουσε από ένα γνωστό του που του είπε η συννυφάδα του ότι…

10. Ουκ επιθυμήσεις πάντα όσα τω πλησίον σου εστί.

Εξαιρέσεις: Να μην επιθυμήσεις είπαμε, όχι να μην καταραστείς να τα χάσει και να πέσει στο επίπεδό σου! Παίξε έξυπνα! Μη ζηλεύεις την κατσίκα του γείτονα, ευχήσου να ψοφήσει!

 

Soundtrack of a Futuristic Noir Story (A Babryzzian Mixtape, vol. 2)

 

Και που λες Θανάση μου, όπως καθόμανε και βαριόμανε, είπα να κάνω μια σειρά από playlists στο Spotify. Καθεμιά οραματίστηκα να είναι μάξιμουμ μίας ώρας αυστηρά και να έχει συγκεκριμένη θεματική, προσπαθώντας να διατηρήσω μια λογική mixtape. Αφήνω την πρώτη παρακάτω και περιμένω προτάσεις για το τι θέμα θα ήθελες να ντύσω με τις μουσικές μου επιλογές!

https://open.spotify.com/embed/user/babryzze/playlist/56uab42bSzDAJqqy1C32Oz

Αν η Ryanair διοργάνωνε συναυλίες

Καιρό είχα να γράψω Θανάση μου και αποφάσισα να κάνω ένα δυναμικό comeback στη wannabe κωμωδία και ήδη έχεις πεθάνει στα γέλια με αυτό που μόλις έγραψα οπότε το εγχείρημα κρίνεται επιτυχημένο, αλλά υποτίθεται ότι από δω και πέρα αρχίζει το αστείο…

Φαντάσου λοιπόν έναν κόσμο όπου η Ryanair ειδικεύεται όχι στις οικονομικές πτήσεις αλλά στις οικονομικές συναυλίες! Πως θα ήταν μία τέτοια διοργάνωση; Θα ξεπερνούσε τις πατάτες των γνωστών εγχώριων διοργανωτών ή θα έκανε decent δουλίτσα;

1. Το εισιτήριο (μου έπεσε απ’ τα χέρια)

Τιμές-σοκ, τιμές-σκότωμα, τιμές στον πάτο! Συναυλία απλή από 5€! Αμόλυβδη από 10€! Φεστιβαλάρα από 20€! Αλλά! Μόνο για λίγες μέρες και με την προϋπόθεση να πληρώσεις μέσω PayPalκαι να κάνεις απαραίτητα checkin! Αλλιώς αν πας εκεί και δεν ανεβάσεις στα socialmedia την παρουσία σου, θα φας άλλο τόσο κατά την έξοδο! Αν θες να πας ταμείο για να παραλάβεις το μαγικό χαρτάκι, υπολόγισε κι ένα +25% στο νερό. Κι αυτό μόνο για τις πρώτες μέρες προπώλησης και για περιορισμένο αριθμό! Αν δεν προλάβεις, μένεις στην απέξω (αυτό θα ήταν καλό για να αποφύγουμε τους αδικαιολόγητα πηγμένους κλειστούς χώρους – να τα λέμε κι αυτά!) και αν έχει μείνει απόθεμα μετά την περίοδο της έκπτωσης, θα πληρώσεις σε μια στάνταρ τιμούλα.

2. Το line-up

Εννοείται ότι τη μπάντα που ήθελες να δεις, θα τη δεις! Απλά, όχι όλους! Ο μπασίστας θα έχει μείνει ακόμα στον έλεγχο αεροδρομίου γιατί το μηχάνημα ανίχνευσης μετάλλου χτυπάει στο χρυσό του δόντι και περιμένουν οδοντίατρο να πάει να το αφαιρέσει για να περάσει χωρίς πρόβλημα, ο τραγουδιστής θα έχει πάει σε άλλη πόλη (για Ελλάδα γενικά πετούσανε, δε διευκρίνησε κανείς αν θα πάνε όλοι Αθήνα ή δε θα πάει κάποιος Θεσσαλονίκη πχ…), ο κιθαρίστας σε άλλη χώρα, αλλά εντάξει, πάντα ήθελες να δεις ένα soloshow του Lars Ulrich, σωστά;

3. Ο συναυλιακός χώρος

Ο χώρος μπορεί να αλλάξει απροειδοποίητα ακόμα και τελευταία στιγμή. Τι εννοείς πως θα το μάθεις; Να μπαίνεις τακτικά στο site της εταιρείας! Φυσικά κι επιτρέπεται αυτό, άλλωστε το γράφει και πάνω στο εισιτήριο! Το κανονικό, αυτό που πουλάνε στα ταμεία! Τι; Αγόρασες νωρίς εισιτήριο και το έχεις μόνο σε ψηφιακή μορφή; Στα παπάρια μας! Να πήγαινες να βγάλεις και κανονικό γύφτουλα! Τέλος πάντων, κατά 60-70% η συναυλία θα γίνει εκεί που έλεγε η διαφήμιση, ίσως και την ώρα που ανακοινώθηκε, απλά να, θα πρέπει να υπολογίσεις και τουλάχιστον 4 ώρες ακόμα για να φτάσεις, καθώς «συμπτωματικά» θα γίνονται έργα στο δρόμο ή θα έχει κακοκαιρία, ώστε αν ξεκινούσες στην ώρα σου να καθυστερούσες δραματικά. Το νου σου λοιπόν!

4. Το κοινό

Όλοι σαν κι εσένα θα είναι. Γύφτοι με απαιτήσεις! Οπότε ετοιμάσου για γκρίνια, καθώς όλοι θα είναι σπασμένοι που πρέπει να μπουν στο χώρο με ένα παπούτσι, βρακί χωρίς μπατζάκι και να μη φορούν καπέλο. Αν θες να στέκεσαι αξιοπρεπώς όρθιος, να φοράς σώβρακο που σε βολεύει και να προστατεύεσαι από τον ήλιο, πρέπει να τα πληρώσεις έξτρα! Αλλά είσαι τυχερός, επιτρέπεται να έχεις μαζί σου χειραποσκευή. Μπορείς λοιπόν να έχεις εκεί μέσα ΚΑΙ ΜΟΝΟ αυτά που δεν επιτρέπεται να φοράς! Α! Και αν είσαι λίιιιγο πιο ευσωμούλης από το κανονικό (πχ με 1,80 ύψος να είσαι έστω και λίγο παραπάνω από 80 κιλά) θα πρέπει να πληρώσεις και δεύτερο εισιτήριο γιατί πιάνεις παραπάνω χώρο από το αναμενόμενο! Κανονική τιμή, ταμείου! Να μάθεις να είσαι μπουχέσας, αμ μπράβο!

5. Η έκπληξη

Περίμενες να έχει και νούμερο 5 η λίστα, έτσι; Είσαι ψυχαναγκαστικός κι αυτό θα ήταν το σωστό, να έχει και μία πέμπτη καταχώρηση, για να κλείνει ομαλά… Χα! Φα’ τη πίτσα μου! Δες ξανά τι γράφει στον τίτλο: R Y A N A I R ! Περίμενες να μη συμβεί κάτι τόσο απαράδεκτα άβολο την τελευταία στιγμή; ΜΟΥΑΑΑΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΑΑΑ!!!

 

 

The journey of the fool

Νέα χρονιά ξεκινά, καλώς μας ήρθες 2019. Κι αφού κάθε νέα χρονιά λογάται για καινούριο ταξίδι, ας μιλήσουμε για το ταξίδι του Τρελού, όπως το λένε στα Ταρώ.

Μικρός πρόλογος: ποτέ δεν ήμουν φαν της χαρτομαντείας, μέχρι που έπαιξα κάποτε το βιντεοπαιχνίδι «Persona 3». Μέρος του παιχνιδιού είναι η σημειολογία των Ταρώ και κατά τη διάρκεια του gameplay εξηγούνται οι διάφορες αρκάνες. Ψάχνοντας μετέπειτα το θέμα, ανακάλυψα ότι το παιχνίδι είχε εντρυφήσει στη σημειολογία των Ταρώ και δεν είχε προσαρμόσει απλά τους χαρακτήρες στις κάρτες.

Ο Τρελός λοιπόν. Ποιος είναι; Εγώ, εσύ, ο γείτονας, ο καθένας. Η κάρτα απεικονίζει παραδοσιακά έναν νεαρό που περπατά προς ένα γκρεμό, με ένα δισάκι στον ώμο κι ένα σκύλο στα πόδια του. Το δισάκι συμβολίζει τις γνώσεις, ικανότητες, ταλέντα κι εμπειρίες. Ο σκύλος τη διαίσθηση. Ο γκρεμός το σκοτάδι. Και ο αριθμός του είναι το μηδέν.

Γιατί το μηδέν; Γιατί το μηδέν σημαίνει το κενό. Και το κενό μπορεί ο καθένας να το γεμίσει κατά το δοκούν. Μπορεί ένα χύμα γέμισμα να οδηγήσει τον Τρελό στο σκοτάδι. Μπορεί όμως επίσης, με ένα μεθοδικό γέμισμα, αξιοποιώντας το ταλέντο και τη διαίσθησή του, να οδηγηθεί σε νέους δρόμους που θα τον βοηθήσουν να εξελιχθεί. Σε άλλες τράπουλες, ο Τρελός φέρει τον αριθμό 22. Είναι δηλαδή παραπάνω κι από το Σύμπαν, που είναι παραδοσιακά η κάρτα 21. Δηλαδή, μέσα από το ταξίδι του, ο Τρελός έχει τη δυνατότητα να γίνει κάτι παραπάνω κι από το σύμπαν το ίδιο. Larger than life δηλαδή Θανάση μου, όπως λένε και στο χωριό μου, το Πέρα Χάρτφορσάιρ.

Η ευχή μου για τη νέα χρονιά λοιπόν είναι αυτή. Ξεκινήστε άδειοι αυτό το ταξίδι, άδειοι απ’ όσα σας στράβωσαν πέρσι (και πρόπερσι κι αντιπρόπερσι και, και, και…), βρείτε τα καλά σας χαρτιά, αφουγκραστείτε τα ώστε να δείτε που μπορεί να σας οδηγήσουν, κάντε δυνατά και σταθερά βήματα και γεμίστε το ταξίδι σας έτσι ώστε να αξίζει.

Γι’ αυτούς που ξέχασαν

Δέκα χρόνια από εκείνο το Δεκέμβρη που θα άλλαζε τον κόσμο.

Είκοσι οκτώ χρόνια από τότε που πέθανε ο Παύλος.

Πιστεύεις πως δεν έχει νόημα αυτή η σύνδεση; Ξέχασες κιόλας; Να σου θυμίσω.

https://youtu.be/CUFfsRe8myA

Σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου και μουσική Μίκη Θεοδωράκη, το «Κάποτε θά’ρθουν» συνδέθηκε με τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο τότε, δέκα χρόνια πριν. «Έχε το νου σου στο παιδί»… Το τραγούδι από μόνο του είναι ικανό να συγκινήσει. Συνδέοντάς το με το περιστατικό που ξεσήκωσε μιαν ολόκληρη γενιά, απέκτησε μιαν άλλη διάσταση. Λίγοι όμως το έπιασε σωστά. Γι’αυτό και το παιδί έχει πεθάνει.

Ξαναδές το στίχο τι λέει: Κάποτε θα έρθουν διάφοροι να σε πείσουν για διάφορα. Όμως αν φροντίζεις το παιδί να αντέξει σε αυτή την κατάσταση, υπάρχει ελπίδα.

Δεν το πιάνεις, έτσι; Μα φυσικά…

Σε σένα μιλάω, εσένα που τότε έπαιξες κλεφτοπόλεμο με την αστυνομία και την επόμενη μέρα σκέφτηκες «πλάκα είχε, πάμε τώρα παρακάτω». Σε σένα που ξέχασες. Ήρθαν. Σου είπαν διάφορα. Πως δεν υπάρχει νόημα να μιλήσεις, να διεκδικήσεις, να τολμήσεις. Πως θα βγεις χαμένος αν το κάνεις. Κι έτσι, το παιδί μέσα σου, το κλείδωσες για τα καλά. Άλλαξες πλατεία, πήγες παραπέρα. «Μεγάλωσες», «ωρίμασες πια», «τα Εξάρχεια είναι μια παιδική αρρώστια»… Απλά, ξαναπερνάς από εκεί μια στο τόσο, «για τη φάση». Ίσως μάλιστα και σήμερα να περάσεις για να σε τσιμπήσει μια νοσταλγική διάθεση, την οποία θα απομακρύνεις αργότερα με Netflix and chill 

Δε μπορώ να σε αδικήσω. Ίσως σε κάποια φάση, να παρατήρησες κι εσύ ότι πολλοί παλιοί σου συνοδοιπόροι έγιναν κυριλέ. Και προκειμένου να μην ξεμείνεις πίσω, τους ακολούθησες. Είδες άλλωστε πως η επανάσταση δεν απέφερε και καμία ουσιαστική αλλαγή, απογοητεύτηκες κι αντί να ξαναβγείς στους δρόμους, άραξες στον καναπέ σου.

Ξέρεις όμως τι; Δε χρειάζεται να πετάς νεράτζια σε μπάτσους για να πεις πως είσαι επαναστάτης. Υπάρχουν επαναστάσεις που ακόμα μπορείς να κάνεις. Χωρίς βία κιόλας. Να ζητήσεις το λόγο από κάποιον για μια παράλογη συμπεριφορά. Να του δείξεις το λάθος του. Να του εξηγήσεις πως έχει άδικο. Να τον βελτιώσεις. Ίσως τέτοιες μικροκινήσεις να πυροδοτήσουν την αλλαγή στην οποία κάποτε, έστω και για μια ώρα, πίστεψες ότι μπορείς να φέρεις. Μαγικό;

Δέκα χρόνια από εκείνο το Δεκέμβρη που θα άλλαζε τον κόσμο. Δεν τα κατάφερε. Ενθουσιάστηκε και μετά αποσπάστηκε η προσοχή του. Άναψαν φωτιές όμως κείνο το Δεκέμβρη. Κάπου δε θα’χει μείνει όμως μια σπίθα; Βρες την. Και ξανάναψε.

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑