Αναζήτηση

People of the Net

Ρετσινιές και καταδίκες

Προ ημερών, κυκλοφόρησε στα κοινωνικά μύδια ανάρτηση μιας κυρά(τσα)ς, η οποία κατηγορούσε τύπο ότι της έσφαξε τη γάτα κι έχει απειλήσει και την ίδια με μαχαίρι. Το θέμα πήρε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν το φερόμενο ως προφίλ του εθνικού μας λαμπατέρ με πόδια, Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, αναπαρήγαγε την «είδηση». Ξάφνου, χιλιάδες πιστών έστησαν διαδικτυακό λαϊκό δικαστήριο και κρέμασαν τον αιμοσταγή μαχαιροβγάλτη, μαζί με όλα του τα σόγια και την συνεικονιζόμενη σύντροφό του.

Θυμάμαι είχα μια συνάδελφο αφενός δικομανή, αφετέρου φιλόζωη. Την είχαμε για πειραγμένη και κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά τις καταγγελίες της. Όταν διάβασα την αναδημοσιευμένη και με καλυμμένο όνομα ανάρτηση, θεώρησα ότι πρόκειται για δημοσίευση της προαναφερθείσας. Μιλάμε για γραφή που μόνον ένας άνθρωπος μη έχων σώας τας φρένας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Όσο για τη συνοδευτική εικόνα με το νεκρό αιλουροειδές, δε χρειαζόταν να διαθέτει κανείς ικανότητες ντετέκτιβ για να διαπιστώσει ότι το (πρώην) ζωντανό δε μαχαιρώθηκε. Πιθανότατα να έπεσε θύμα αδέσποτης φόλας.

Εντούτοις, τα μανιασμένα πλήθη δεν έδειξαν καν να προσέχουν ότι η περιγραφή δε συνάδει με την εικόνα, ούτε σκέφτηκαν ότι η μανδάμ έχει κάμποσες βίδες λασκαρισμένες. Ούτε βέβαια το φερόμενο ως προφίλ του στυλίστα-δικαστή έδωσε βάση στη λεπτομέρεια. Hate post στο δρόμο μας, ας βγάλουμε τους πυρσούς και τα δίκρανα από την αποθήκη να κυνηγήσουμε έναν άνθρωπο που δε γνωρίζουμε!

Τις επόμενες μέρες, ο άνθρωπος που υπέστη αυτό τον new wave διασυρμό, καθώς και οι οικείοι του, δέχτηκαν απειλές και λεκτικές επιθέσεις που ούτε μοιχαλίδα στη Μέση Ανατολή δε θα φανταζόταν. Κυρίως επειδή θα την έπαιρναν κατευθείαν με τις πέτρες. ΟΚ, άστοχο παράδειγμα κι ανεπιτυχής προσπάθεια για cringy αστεία, αλλά το νόημα το πιάνεις Θανάση μου: ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τι έκανε, μαζί κι η οικογένειά του, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα.

Ευτυχώς, η φιλοζωική ομάδα Angels πήρε χάμπάρι ότι κάτι περίεργο συμβαίνει κι ερεύνησε το θέμα. Χιλιάδες ζα εξαπατήθηκαν από μία πυροβολημένη. Το λαμπατέρ με πόδια αποδείχτηκε πιο βλάχα κι από βλαχάρα. Το παλικάρι βέβαια εννοείται ότι θα κάνει κάποιο διάστημα να συνέλθει από το σοκ και να ξακολλήσει από πάνω του τη ρετσινιά του Τζακ του Αντεροβγάλτη του Περισσού (πως λέμε Σάκης Ρουβάς του Πειραιά ένα πράμα).

Φυσικά, οι «σοβαροί νοικοκυραίοι, καλοί φιλόζωοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι» με τα δίκρανα και τους πυρσούς, δε θα λάβουν υπόψιν τους την έρευνα των Angels, επειδή ο Παναγιώτης που τρέχει την ομάδα έχει τατουάζ στο πρόσωπο. Κι εννοείται ότι ένας άνθρωπος με τέτοια εμφάνιση απαγορεύεται να έχει φιλοζωικές ανησυχίες! Πρέπει να είναι φυλακόβιος, μπαρόβιος, κοινόβιος και να καίει εκκλησίες! Θέλει-δε θέλει… Ήδη βλέπω τη γκιόσα που έκανε την αρχική ανάρτηση και το φερόμενο ως προφίλ του Χατζηστεφάνου (ναι, βαρέθηκα τα αστεία με βλάχες και λαμπατέρ) να βγάζουν έκτακτο παράρτημα στα Νέα του Ψαροντούφεκου (καλά, δεν τα βαρέθηκα και πάρα πολύ): «Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει! Τατουαζοφόρο κτήνος καλύπτει τον αιμοσταγή φονιά του Περισσού!»…

Αλλά ας μην ασχοληθώ άλλο με το τι μπορεί να συμβεί από εδώ και στο εξής. Ας μείνουμε στο ΠΟΣΟ ΣΤΟΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ. Καλά, μερικές χιλιάδες έστω. Αντί να πάρουν γραμμή (όχι σνιφαριστά) ότι μια παλαβή κατηγορεί έναν άσχετο, αρχίζουν τις καταδίκες, τις ευχές για ψόφους και καρκίνους, βγάζουν ετυμηγορία ερήμην κι όλα αυτά χωρίς καν να ελέγξουν την ορθότητα της ανάρτησης και κατά πόσον ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα! Θέλω να μου πείτε, όλοι εσείς που είπατε ότι ο άνθρωπος που κατηγορήθηκε θέλει κρέμασμα, τώρα που βγήκατε μαλάκες, σκοπεύετε να αυτοκτονήσετε, μπας και γλιτώσουμε από κάτι ζα σαν κι εσάς; Θα δεχτείτε αβίαστα ανταπόδοση των ευχών που δώσατε, αν οι φίλοι του δικαιωμένου παλικαριού αρχίσουν τους πύρινους λόγους εναντίον σας, με το ίδιο μένος που κι εσείς καταφερθήκατε; Και μη μου πει κανείς ότι σας χειραγώγησαν! Ποιοι; Μια ημίτρελη και μια θεότρελη; Ε είστε ντιπ καταντίπ ηλίθιοι αν σας χειραγώγησαν και πράγματι σας αξίζει ψόφος! Και με τον τρόπο που έλεγε ο Ζήκος: πνίξιμο στο νεροχύτη να μη χαλάσει η ράτσα!

Θα μου πεις, ποια ράτσα;

Η καταχαλασμένη;

Μωρ’ δεν πάμε να πνιγούμε όλοι μαζί καλύτερα;

«Παιδάκια δέχεστε;»

Η ερώτηση του τίτλου απαντήθηκε θετικά μετά περισσής χαράς από ιδιοκτήτη ξενοδοχείου και η κυρία που την έθεσε απάντησε ευγενικά «Κρίμα, σας ευχαριστώ». Ο ξενοδόχος θεώρησε πρέπον να γράψει το παρακάτω κατεβατό στην προσωπική του σελίδα κοινωνικής δικτύωσης:

Προς ολους όσοι δε γουστάρετε τα παιδιά στις παραλίες και στα ξενοδοχεία, επειδή σας χαλάνες τις ήρεμες ρομαντικές διακοπές σας, Ακούστε παπάρες. Πριν γίνετε παπάρες, ήσασταν παιδιά. Ω ναι παιδιά! Σας έπαιρναν κιεσας οι γονείς σας και σας αράδιαζαν σε κάποια παραλία και σκάβατε όλοι μέρα με τα κουβαδάκια σας μέχρι να βρείτε πετρέλαιο και ουρλιάζατε και σπάγατε τα νεύρα σε όλους τους υπόλοιπους γιατι οι μαμαδες σας δε σα «μάζευαν» και σας άφηναν να παίξετε και να το ευχαριστηθείτε με όλη σας την καρδιά -και πολύ καλά έκαναν(!)- γιατί αυτός είναι ο προορισμός του παιδιού. Να παίζει και να χαίρεται με όλη του την καρδιά. Όλοι εμείς στο (λέει όνομα αλλά ρίχνω λογοκρισία) όχι απλά τα δεχόμαστε, αλλά τα ΛΑΧΤΑΡΟΥΜΕ τα παιδιά! Και τα παιδιά και τα σκυλιά και τα γατιά, γαμώ της γης τον άξονα που λέει κιο καλός μου θείος. Υ/γ: Τό μόνο που μας ενοχλεί και είμαστε σε διαρκή και μακροχρόνιο πόλεμο είναι τα κουνούπια. Όλοι οι υπόλοιποι ευπρόσδεκτοι! Προς το παρόν κερδίζουμε.

Άψογο λεκτικό καταρχάς…

Κατά δεύτερον, ο εν λόγω ξενοδόχος αγνοούσε ότι πλέον υπάρχουν και στη χώρα μας adults only ξενοδοχεία. Και δεν εννοώ ροζ απόχρωσης. Μιλάμε για ξενοδοχεία που δεν δέχονται παιδιά αλλά μόνον ενήλικες, είτε μόνους είτε με παρέα είτε με μεγάλη παρέα. Ξενοδοχεία που, αναγνωρίζοντας ότι μερικές φορές τα παιδάκια μπορεί να αποτελέσουν πηγή φασαρίας, δίνουν λίγες παραπάνω πιθανότητες για ηρεμία στους πελάτες τους.

Όχι ότι οι ενήλικες δε μπορούν να γίνουν αγενείς και φασαριόζοι δηλαδή…

Αντιστοίχως, υπάρχουν και ξενοδοχεία που δέχονται μόνον οικογένειες με παιδάκια, ώστε να μπορούν κι εκείνα να βρουν παρέες και να χαρούν διακοπές παίζοντας, αντί να βαριούνται με τους μεγάλους.

Κάνε το family friendly το ξενοδοχείο σου λεβέντη μου!

Δε λέω, άγιο πράγμα η οικογένεια, αλλά αν θέλω να πάω με παρέα διακοπές να καφριλιάσουμε, ή μόνος μου για να αράξω, ή με μια γκόμενα να την ξεσκίσω στην πούτσα περάσουμε μερικές μέρες ρομαντικά, γιατί να πρέπει να ανέχομαι τα ουρλιαχτά και τις ιπτάμενες μπάλες και τη γκρίνια των μπομπιραίων;

Η δε κυρία που τηλεφώνησε, μπορεί να εγγυηθεί κανείς ότι δεν είναι μάνα; Μάνα που επέλεξε να στείλει τα παιδιά κατασκήνωση και να πάρει το σύζυγο να πάνε διακοπές τα δυο τους και να ξανανιώσουν πάλι παιδιά, έστω έφηβοι, για να το πάω και στο πονηρό. Μάνα που ήθελε να ξεφύγει λίγες μέρες από την καθημερινότητα, μέσα στην οποία περιλαμβάνονται παιδιά. Δεν καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να το σεβαστεί κάποιος αυτό…

Υπάρχουν χώροι που καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες. Αντί λοιπόν να κατακρίνουμε τη δραστηριότητά τους, ας κοιτάμε καλύτερα τι κάνουμε εμείς και να το κάνουμε καλά και σωστά. Και όποιοι καλύπτονται από αυτό, θα μας εμπιστευθουν.

Έλενα Ακρίτα – Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας (Απόπειρα βιβλιοκριτικής)

img_0476-2

Έχοντας πιάσει τις τελευταίες μέρες στα χέρια μου καινούριο βιβλίο, μόλις το ολοκλήρωσα κι αποφάσισα να γράψω δυο πράματα γι’αυτό. Χωρίς να είμαι ειδικός στις βιβλιοκριτικές, θα παραθέσω απλώς την υποκειμενική μου άποψη.

Έχοντας διαβάσει άλλα δυο έργα της κυρίας Ακρίτα (Το Μήλο βγήκε από τον Παράδεισο και Φόνος 5 Αστέρων), το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ο περιορισμός του χιουμοριστικού της τόνου. Έχοντας να κάνουμε με μυθιστόρημα μυστηρίου κι εγκλήματος βέβαια, είναι απολύτως κατανοητό το να γυρίσει σε ένα πιο ψυχρό ύπνος γραφής (όχι και κρυόκωλο όμως, σε καίριες στιγμές υπάρχουν ατάκες που προκαλούν μειδίαμα και αποσυμφορίζουν τη δράση), ενώ ταυτόχρονα θεωρώ πως με αυτή την αυστηρότερη γραφή υπογραμμίζει την προσωπική ιστορία της πρωταγωνίστριας.

Με τον χαρακτήρα της μαχόμενης δημοσιογράφου Ελσινόρης Χατζή να επανεμφανίζεται με ψυχοσύνθεση γδαρμένη από τα συμβάντα του προηγούμενου βιβλίου της κυρίας Ακρίτα, Φόνος 5 Αστέρων (εξαιρετικό έργο και πρώτη απόπειρα συγγραφής μυθιστορήματος μυστηρίου, στο οποίο ωστόσο το χιούμορ της δεν κρύβεται, για να κάνω και μια σύνδεση με την προηγούμενη παράγραφο), καταλαβαίνουμε ότι η συγγραφέας αποφασίζει να χτίσει ένα σύμπαν γύρω από την πρωταγωνίστριά της και το καταφέρνει πετυχημένα και με τη νέα της κυκλοφορία. Όχι και πολύ πρωτότυπα ωστόσο. Ένας πολιτικός με ένοχο παρελθόν και μυστικά που ετοιμάζεται να κατέβει για ένα υψηλό αξίωμα, όταν αποφασίζουν να τον ξεσκεπάζουν μια ομάδα φαινομενικά άσχετων ανθρώπων, φέρνει λίγο σε Παρά Πέντε, αλλά ευτυχώς οι ομοιότητες σταματούν εκεί.

Ξεκινάμε την ιστορία με ένα έγκλημα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια ορισμένων εκ των βασικότερων χαρακτήρων για να επιστρέψουμε στη συνέχεια μερικές εβδομάδες πίσω και να παρακολουθήσουμε την ιστορία από την αρχή της. Τα 2 πρώτα κεφάλαια ουσιαστικά κάνουν μιαν ανασκόπηση στα δύο τελευταία χρόνια της ζωής της Ελσινόρης, δένοντας τα κενά ανάμεσα στα δύο βιβλία όπου εμφανίζεται. Όχι πολύ σφιχτά βέβαια, υποθέτω όμως πως σε επόμενο έργο θα έχουμε κι άλλες λέπτομέρειες σχετικά με το μεσοδιάστημα αυτό.
Από εκεί και πέρα, η ιστορία εξελίσσεται με δόσεις επικοινωνίας μεταξύ των χαρακτήρων και δράσης σε καίρια σημεία, ως τη μέση τουλάχιστον. Έπειτα η συνταγή τουμπάρει, για χάρη της αφήγησης. Φυσικά και δε με χάλασε, αντιθέτως μου κράτησε το ενδιαφέρον.

Γενικά, αν είσαι Θανάση μου κοντά στο αστυνομικό μυθιστόρημα, δε θα σε χαλάσει καθόλου. Κοφτές προτάσεις, σύντομα κεφάλαια, απλό λεξιλόγιο, ποικίλως αλληλοσχετιζόμενοι και καλογραμμένοι (αν και κάπως κλισέ) χαρακτήρες, αγωνία να γυρίσεις την επόμενη σελίδα, μπορεί να το τερματίσεις δηλαδή και σε μια μέρα, αν δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις. Εμένα μου πήρε δυο βδομάδες να το προχωρήσω, καθώς διάβαζα 5-6 σελίδες στο τρένο κι όχι κάθε μέρα, μέχρι προχτές που άραξα, αποφάσισα να ασχοληθώ κι έφυγε μισό βιβλίο μαζεμένο. Αν με επηρέασαν οι διακεκομμένες αναγνώσεις στο να παρακολουθήσω την εξέλιξη; Καθόλου! Η ιστορία είναι καλογραμμένη κι ακολουθεί μια γραμμική ροή, παρά τις αναφορές στο παρελθόν οι οποίες ωστόσο πραγματοποιούνται στο τώρα μέσω αφηγήσεων, οπότε δεν απαιτείται έντονη προσήλωση. Ακόμα και με μία πλάγια ανάγνωση, μπορείς να υποψιαστείς κάποια στοιχεία στην εξέλιξη για υπόθεσης, αφού προχωρήσεις ωστόσο.

Στο δε κλείσιμο της ιστορίας, αφενός αποδίδεται Νέμεσις και Κάθαρσις στους χαρακτήρες που πρέπει, ενώ δίνεται ένα αναπάντεχο στοιχείο που με κάνει ήδη να ανυπομονώ για το επόμενο πόνημα της κυρίας Ακρίτα.

Το καλό που της θέλω δηλαδή, γιατί αν δε σκοπεύει να το κάνει θ’αρχίσω τα απειλητικά mails!

Χρήσιμα tips για το γραφείο – 5+1 Κατηγορίες υπαλλήλων

Δουλεύεις σε γραφείο. Είσαι ένας από τους παρακάτω χαρακτήρες. Κι ας μην το ξέρεις! Δες καλά τα χαρακτηριστικά κάθε κατηγορίας κι αναζήτησε τον εαυτό σου εκεί μέσα!

1. Ο Ελβετικός Σουγιάς

Διαθέτει skills που τον καθιστούν ικανό να φέρει εις πέρας πολλά και διαφορετικά tasks με μεγάλη επιτυχία. Το βαρύ πυροβολικό του γραφείου, ο άνθρωπος για κάθε πόστο, ο Τσακ Νόρρις της επιχείρησης!

Στα συν: Πάντα θα έχει δουλειά γιατί τίποτα δε μπορεί να κινηθεί χωρίς αυτόν.

Στα πλην: Δουλεύει για τρεις αλλά πληρώνεται για έναν.

2. Ο Υπάλληλος-Που-Δεν-Ήταν-Εκεί

Μόνο το H.R. γνωρίζει την ύπαρξή του, κι αυτή στα χαρτιά. Είναι ένας τύπος με στατιστικά στο μέσο όρο νταν, που απλώς καταλαμβάνει ένα γραφείο. Κανείς δεν ασχολείται μαζί του.

Στα συν: Σε περίπτωση απολύσεων, θα προσπεράσουν το όνομά του ακριβώς όπως και τον ίδιο στους διαδρόμους.

Στα πλην: Κανείς δεν τον καλεί στα πάρτυ του γραφείου.

3. Η Λατρεία Του Πελάτη

Κανένας πελάτης δεν έχει να πει κακό λόγο γι’αυτόν τον τύπο υπαλλήλου. Τον ευχαριστούν προφορικώς, στέλνουν επιστολές στα αφεντικά σχετικά με το πόσο εξυπηρετικός ήταν και του στέλνουν πεσκέσι λάδι και τσίπουρο από το χωριό.

Στα συν: Απολαμβάνει δόξες που και ροκ σταρ θα ζήλευε…

Στα πλην: …αλλά και το φθόνο των συναδέλφων.

4. Η Μασκώτ

Η πιο χαρακτηριστική φυσιογνωμία του γραφείου. Μα το μπόι, μα το φυζίκ, μα ο όγκος, μα η φωνή, κάτι τον κάνει κι ανακηρύσσεται η μασκώτ του γραφείου. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι γλυκομίλητος ή μουντρούχος, κοινωνικός ή απόμακρος. Είναι ο Κουϊκάρας, ο Eddie και ο Pikachu μαζί! Απαγορεύεται δια ροπάλου να λείπει από τις ομαδικές φωτογραφίες του γραφείου.

Στα συν: Τον ξέρουν όλοι.

Στα πλην: Τον ξέρουν όλοι.

5. Το φίδι

Αυτός που θα βρει δικαιολογία να αφήσει το γραφείο του με το παραμικρό. Όταν κάθεται στη θέση του, δείχνει σκεφτικός κι απορροφημένος σε κάτι, αλλά τα στατιστικά του λένε ότι ξύνεται εντέχνως. Εννοείται ότι δεν έπαθε ξαφνική ρινορραγία, όταν αποχωρεί από την αίθουσα με το κεφάλι ψηλά και το χέρι στη μύτη κι ότι δεν υποφέρει από συχνοουρία.

Στα συν: Προσφέρεται για όλες τις εξωτερικές εργασίες. Κάποιος πρέπει να τις κάνει κι αυτός πετάει τη σκούφια του να ξεφύγει από την καρέκλα.

Στα πλην: Μαντέψτε ποιανού το όνομα παίζει με χαμηλές αποδόσεις στο στοίχημα για τους προσεχώς απολυμένους…

+1. Η Μουνάρα

Σε αντίθεση με τις παραπάνω unisex κατηγορίες, τούτη δω αφορά αποκλειστικά θηλυκά. Και τι θηλυκά… Είναι ωραία και το ξέρει. Τι να κάνει που την προίκισε η φύση με εξωπραγματική εμφάνιση; Να το κρύψει; Αφού και με μπούρκα να εμφανιστεί, πάλι θα την κοιτάνε όλοι σαν ξερολούκουμο! Ωστόσο είναι αξιόλογη στη δουλειά της και φροντίζει η συμπεριφορά της να μην προκαλεί. Κάποια στιγμή βέβαια, κάποιο λιγούρι θα την παρενοχλήσει σεξουαλικά. Θα τον πάει στα δικαστήρια κι έπειτα δε θα χρειαστεί να ξαναεργαστεί ποτέ της.

Στα συν: Ανοίγει το μάτι των ανδρών στο γραφείο και γίνονται πιο αποδοτικοί.

Στα πλην: Πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει ότι την προσέλαβαν για τις ικανότητές της κι όχι απλώς επειδή είναι ωραία.

Δικαίως άδικο – αδίκως δίκαιο

Μέρες σκεφτόμουν να το γράψω αυτό το κειμενάκι. Μέρες παρατηρούσα σχετικές αναρτήσεις και σχόλια από εδώ κι από εκεί στα κοινωνικά μύδια, σχετικά με ζητήματα δικαιοσύνης και νόμου. Και να το μακρύ μου και το κοντό μου.

Το τελευταίο διάστημα, η περίπτωση της Ηριάννας Β. Λ. έχει απασχολήσει την κοινή γνώμη με ποικίλους τρόπους. Εκφράσεις συμπαράστασης στην αδίκως καταδικασμένη και αμφισβήτηση των αρχών από τη μια, επιβράβευση του δικαστικού συστήματος από την άλλη, μια πορεία με μπάχαλα κάπου στη μέση και κανέναν Σέρλοκ Χολμς να διαλευκάνει τι πραγματικά συνέβη και να δώσει μιαν όσο πιο αντικειμενική γίνεται αλήθεια. (Γιατί, μην τα ξαναλέμε, η αλήθεια πια έχει γίνει υποκειμενική άποψη.)

Κατ’αρχάς, δεν γνωρίζω αν όντως η Ηριάννα συμμετείχε σε κάποια παράνομη δράση ή αν όντως τα στοιχεία που εμφανίζονται εναντίον της είναι φυτευτά. Ούτε εσύ που τη στηρίζεις το γνωρίζεις. Ούτε εσύ που τη δικάζεις το γνωρίζεις. Τα γεγονότα είναι διφορούμενα. Από τη μία, σχετιζόταν με μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης και μέρος αποτυπώματος σε γιάφκα ταυτίστηκε με την ίδια. Από την άλλη, πόσο αξιόπιστο είναι μισό αποτύπωμα και η λογική «δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»; Η ζυγαριά αρχίζει να κλίνει υπέρ των υποστηρικτών, όταν τα ίχνη DNA που βρέθηκαν δεν παραχωρήθηκαν στην οικογένειά της για να διεξαχθεί έλεγχος σε εξωτερικά εργαστήρια. Πάνε να σκεπάσουν κάτι άραγε; Πάνε να τη χώσουν μέσα με το ζόρι, προκειμένου να δείξουν ότι το σύστημα είναι αμείλικτο;

Στην πρόσφατη επανεξέταση της υπόθεσης, η αίτηση αναστολής απορρίπτεται. Η κοινή γνώμη μέμφεται το δικαστικό σύστημα, με πειστήρια για την άδικη απόφαση το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι είναι θύμα των περιστάσεων. Περίπου εξίσου αυθαίρετα είναι και τα στοιχεία ενοχής βέβαια. Η αθωότητα της Ηριάννας δεν μπορεί να αποδειχτεί ωστόσο.

Και κάπου εδώ το μακρύ και το κοντό του καθενός αρχίζει να μετριέται σε χιλιόμετρα. «Το δικαστικό σύστημα και το νομικό πλαίσιο μπάζουν», λένε μερικοί. Όπως έμπαζαν και σε άλλες περιπτώσεις, να αναφέρω μόνο κάποιες πιο τρανταχτές, των Ρουπακιά και Κορκονέα. Φονιάδες, κανείς δε μπόρεσε να το αμφισβητήσιε αυτό, το παραδέχτηκαν κιόλα, πλην όμως αθωωμένοι. Άδικο, ε; Μπάζει το σύστημα, ε; Τώρα καταλάβαμε ότι το σύστημα είναι διάτρητο όμως, που ένας, όπως υποστηρίζει μια κοινή γνώμη χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις, αθώος άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή. Όχι ότι είναι μοναδική περίπτωση. Αλλά η ιδιαιτερότητα της υπόθεσης είναι ότι καμία Ηριάννα και κανένα κίνημα υποστηρικτών της δεν κέρδισε τίποτα. Βέβαια, σε περίπτωση περίτρανης απόδειξης της ενοχής της, θα είχε κάθε δικαίωμα να αγωνιστεί και να κερδίσει προνόμια, πάντα με τη στήριξη της κοινής γνώμης, όπως π.χ. συνέβη με τον Ρωμανό.

Και κάπου εκεί, τελειώνουν τα λογικά επιχειρήματα κι αρχίζουν οι πορείες διαμαρτυρίας που καταλήγουν «αιφνιδίως» σε ντου σε καταστήματα. Έχοντας κάνει διατριβή στη λογική «μπάτσος=μπουζούκι», φερόμενοι ως αντιεξουσιαστές διαλύουν ολόκληρη την Ερμού, έτσι, γιατί μπορούν. Γιατί δεν απελευθρώθηκε η επόμενη αγία τους ίσως; Χωρίς να ωφεληθεί κανείς από αυτές τις καταστροφές. Καλά, μπορεί οι πιο μόρτες μαγαζάτορες να βγάλαν καλά λεφτά από τις ασφάλειες… Βαλτοί-άβαλτοι, γνωστοί-άγνωστοι, οι «αγανακτισμένοι» αποδίδουν τη δική τους, δίκαιη-άδικη, μορφή δικαιοσύνης.

Cut κι αλλαγή πλάνου προς Βραζιλία μεριά. Πιτσιρικάς-αλλά-όχι-και-τόσο (17 χρονώ γκαστρώνει γαϊδούρα στην ανηφόρα) κλέβει ποδήλατο από ανάπηρο. Τατουατζής τον κάνει τσακωτό και του χαράζει στο κούτελο «είμαι κλέφτης». Η κοινή γνώμη εναντίον του vigilante τατουατζή. Δεν έσπασε άλλωστε καμιά βιτρίνα, μόνο τιμώρησε έναν κλέφτη… Πίσω στην Ελλάδα (όχι τόσο πρόσφατο περιστατικό αλλά χαρακτηριστικό της γενικότερης μαλακίας που επικρατεί σε αυτό τον πλανήτη), νοικοκύρης υπερασπίζεται το σπίτι του από διαρρήκτη, τον οποίο δέρνει. Ο διαρρήκτης τον μηνύει και κερδίζει αποζημίωση, ενώ ο νοικοκύρης πάει και τρεις μήνες μέσα. Άνευ αναστολής. Η κοινή γνώμη παραξενεύεται αλλά και δικαιολογεί. Δυο περιπτώσεις σε δυο άσχετες γωνιές του κόσμου, που δείχνουν ότι το να παίρνεις το νόμο στα χέρια σου, τζιζ, καίει! Είτε διά της κοινωνικής είτε διά της νομικής οδού, η αυτοδικία καταδικάζεται. Έτσι, πρέπει να περιμένουμε να κάνει τη δουλειά του το δικαστικό σύστημα.

Το οποίο ταυτοχρόνως αμφισβητούμε! Δε θέλουμε ούτε δικαστές, ούτε δικηγόρους, ούτε μπάτσους, ούτε αυτόκλητους τιμωρούς, ούτε βεντέτες, αλλά θέλουμε και να τιμωρείται το άδικο, αλλά θέλουμε και να παίρνουμε το μέρος του κάθε φερόμενου ως αδύναμου κι αδικημένου καταδικασμένου!

Ωρέ, δε γαμιόμαστε λέω γω;

Εκ των πραγμάτων, δεν γίνεται να έχουμε και τη νομική πίτα ολάκερη και τον απατεώνα σκύλο χορτάτο. Κάπως πρέπει να ρολάρει όλο αυτό, ακόμα κι αν σημαίνει ότι αθώοι θα βρεθούν κακήν κακώς στη φυλακή. Τι να κάνουμε; Υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις εκεί μέσα και κάπως πρέπει να γεμίσουν! Αντί του κλεφτοποδηλατά, θα βρεθεί στη φυλακή ο vigilante τατουατζής. Αντί για τον διαρρήκτη, θα βρεθεί στη φυλακή ο νοικοκύρης που υπερασπίστηκε με υπερβάλλοντα ζήλο το σπίτι του. Αντί για τον Κορκονέα, θα βρεθεί στη φυλακή η Ηριάνα.

Γιατί έτσι.

Γιατί μάθαμε να αμφισβητούμε τα στοιχεία. Όπου κολακεύεται ο δράστης και μεταμορφώνεται σε θύμα βέβαια, να τα λέμε κι αυτά. Καλό το «πίστευε και μη, ερεύνα», αλλά όπως με όλα, έτσι και μ’αυτό, το παρακάναμε, με αποτέλεσμα να χάσουμε τη μπάλα. Οι κακοί θα αθωώνονται συχνότερα απ’όσο καταδικάζονται, οι καλοί θα καταδικάζονται συχνότερα απ’όσο θα αθωώνονται κι η κοινή γνώμη θα γράφει έτη φωτός μακρυών και κοντών σε κάθε πολύκροτη υπόθεση.

Και τα πραγματικά θύματα θα είναι πάντα οι βιτρίνες…

5 τύποι σελεμπριτοθρηνούντων στο fb

Με τους θανάτους διασήμων να πυκνώνουν, οι αρχικές μας γεμίζουν με σχετικές αναρτήσεις από τους εξής τύπους που ασχολούνται με το γεγονός. Πάμε να τους εξετάσουμε!

1. Ο μετριοπαθής

Θα κάνει μία σχετική ανάρτηση, άντε να πατήσει και κάνα «λυπάμαι» σε σχετικές αναρτήσεις. Ο θρήνος του δε θα κρατήσει πάνω από μιαν ώρα, έπειτα η φεϊσμπουκική ζωή συνεχίζεται με ανέκδοτα, μιμίδια και κώλους.

2. Ο οπαδός

Θα κάνει μερικά ποστ σχετικά με το έργο του celebrity, θα γράψει κι ένα μακροσκελές στάτους σχετικά με το πόσα σήμαινε γι’αυτόν ο σχωρεμένος και θα πατήσει «λυπάμαι» σε κάθε σχετικό ποστ που θα βρει μπροστά του. 1-2 μέρες κρατάει ο θρήνος, ενώ κάθε χρόνο θα κάνει κι ένα σχετικό μνημόσυνο ποστ.

3. Ο hardcore

Μοιρολογίστρα με τα ούλα του! Θα διατυμπανίσει ότι δεν πιστεύει αυτό που συνέβη, θα γράψει κατεβατά σε ποστ και σχόλια σχετικά με το ότι λάτρευε το πρόσωπο που «εκοιμήθη», θα ανεβάζει κάτι σχετικό για μέρες, θα βάλει μαύρη κορδέλα για φωτό προφίλ και μια χαρακτηριστική εικόνα του επωνύμου για εξώφυλλο. Τα ίδια θα κάνει κάθε χρόνο όταν πλησιάζει, έρχεται και φεύγει η επαίτειος θανάτου της διασημότητας. Πατάει «λυπάμαι» σε ποστ θανάτου και «έλεος» σε ποστ απαξιωτικών και τρολλ. Εννοείται ότι αυτό συμβαίνει με κάθε γνωστό πρόσωπο που φεύγει από τη ζωή, γιατί ο hardcore είναι κι ευαισθητούλης μωέ μωέ.

4. Ο απαξιωτικός

Με καρδιά από παγωμένο ατσάλι, ο απαξιωτικός δε δίνει δεκάρα που χάθηκε μια ζωή και θα βρει έναν κακό λόγο να πει για οποιονδήποτε, προκειμένου να μετριάσει το γεγονός. Στα σχετικά ποστ πατάει «χαχα» και βρίσκεται συνέχεια στην άβολη θέση να εξηγεί πόσο χέστηκε που κάποιος πέθανε, όταν οι παραπάνω κατηγορίες του τη λένε.

5. Το troll

Θα δώσει μιαν εύθυμη κότα νότα στο τραγικό συμβάν με τα λογοπαίγνια, τα ανέκδοτα και τα μιμίδια που θα δημιουργήσει και θα αναμεταδώσει. Το γεγονός του θανάτου δεν είναι ότι δεν τον άγγιξε, απλά τον άγγιξε με έναν διεστραμμένο τρόπο.

Μία κατηγορία μόνος του: Ο Μπούκουρας

Εννοείται ότι το διάσημο πρόσωπο που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο θα αναλάβει να το θάψει ή κάψει η επιχείρηση «ΤΕΛΕΤΑΙ ΜΠΟΥΚΟΥΡΑΣ», πάντα με μαύρο χιούμορ και με αντικατάσταση των ταυ με θήτα.

Αυτά και ζωή σε λόγου μας!

Χρήσιμα tips για το γραφείο – Κατηγορίες Αφεντικών

Τρίτο μέρος! Από εκεί που δεν πίστευα ότι θα βγάλω καν δεύτερο, φτάνουμε αισίως στο τρίτο και μακρύτερο! Και με θεματάρα!

Αγαπάμε να τα μισούμε. Θα μπορούσαμε να τα λέμε και «μπαμπά» με τους μισθούς να έχουν γίνει χαρτζηλίκι. Είναι τα αφεντικά μας και χωρίζονται στις εξής κατηγορίες.

Ο ξήγας: Ο λόγος του συμβόλαιο. Θα στα πει με το νι και με το σίγμα, χύμα και τσουβαλάτα (και τσουκαλάτα κατά την απόλυση, «ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ!»). Θα σε εκτιμήσει αν είσαι καλός και θα σε αγνοήσει αν είσαι κακός. Εκτιμά τη σκληρή δουλειά, σιχαίνεται τους γλείφτες, πληρώνει στην ώρα του ή, στις σπάνιες περιπτώσεις που δεν προφτάσει να κάνει την κατάθεση, είτε θα σε ειδοποιήσει είτε θα στα δώσει στο χέρι. Ωραίος κι αξιαγάπητος, αν δεν είσαι γλειφτρόνι.

Ο τσάτσος: Θα σε υποστηρίξει όταν είστε τα δυο σας, θα σε ξεχέσει όταν εμφανιστεί ο μάνατζερ. Θα σε κράξει στο μίτινγκ αν του πεις ότι είναι λάθος, αλλά θα σου πει μετά κατ’ιδίαν ότι είχες δίκιο αλλά «είναι λεπτή η θέση του». Οχιά διμούτσουνη και συνήθως ατσούτσουνη. Πήρε τη θέση με βύσμα και πιθανότατα δεν εργάστηκε ποτέ στη ζωή του σε χαμηλότερες θέσεις. Τα προσόντα του δεν κάνουν ούτε για θέση βοηθού καφετζή στο κυλικείο.

Ο μερακλής: Φέρνει λίγο σε ξήγα στα χαρακτηριστικά, κυρίως επειδή είναι από χωριό. Εμφανισιακά, παραπέμπει σε ταβερνιάρη ή στον Φοίβο από το «Ρετιρέ». Αποκαλεί τους άντρες μόρτες και τις γυναίκες κούκλες. Συμπαθής κυρίως γιατί θα προτείνει σε ανύποπτο χρόνο να βγείτε όλο το γραφείο για ρετσίνες και κοψίδια. Εννοείται ότι κερνάει κι εννοείται ότι παραγγέλνει σα να έχει γεννηθεί σε ταβέρνα. Που δεν αποκλείεται.

Ο κληρονόμος: Κληρονόμησε τη θέση του από γονιό/θείο/νουνό/ξαδελφομπατζανάκη. Είναι ντιπ άσχετος κι έχει δίπλα του κλιμάκιο σφουγγοκωλαρίων που κατά βάθος επιθυμούν να αποτύχει γιατί εποφθαλμιούν τη θέση του. Είναι η ευκαιρία σου να τον κάνεις ήρωα του γραφείου αν σε συμπαθήσει και λαμβάνει υπόψιν του σοβαρά τη γνώμη σου. Επειδή όμως αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες, ετοιμάσου να βρεθείς στην ουρά του ΟΑΕΔ σύντομα. Λίγο καιρό μετά, θα συναντήσεις και τον ίδιο.

Ο Κωνσταντάρας: Εν μέρει ξήγας, εν μέρει μερακλής, εν μέρει κληρονόμος, με αρχοντικό παράστημα και συνήθως έξω καρδιά συμπεριφορά. Αν βέβαια πέσουν τα καράβια έξω, εννό και είται ότι θα πέσουν και σφαλιάρες μεγατόνων προς πάσα κατεύθυνση!

Το αφεντικό που δεν ήταν εκεί: Έχεις ακούσει ότι υπάρχει, δεν τον έχεις δει ποτέ. Ή μήπως όχι; Εκείνος ο συμπαθής μπάρμπας που πέρασε, χαιρέτισε χαμογελαστά, έριξε μια βόλτα στο χώρο κι έφυγε όσο αθόρυβα ήρθε, μάντεψε ποιος ήταν στην πραγματικότητα…

Και φυσικά, επειδή δεν είμεθα τίποτε σεξισθαί, και μερικές περιπτώσεις αφεντικίνων!

Η Αφέντρα: Σκύλλα και Χάρυβδη μαζί ως το μεδούλι. Θα σου μιλήσει απαξιωτικά στις καλές μέρες και σα να είσαι το τελευταίο σκουπίδι της γης στις κακές. Ζητάει απλησίαστους στόχους έτσι, γιατί μπορεί. Θα ήθελε ιδανικά να εργάζεσαι απλήρωτος 16ωρα, αλλά όπως λέει «οι καιροί του μεσαίωνα δυστυχώς παρήλθαν ανεπιστρεπτί». Κρίμας, γιατί τότε θα την έκαιγαν για μάγισσα σκέφτεσαι, αλλά συμφωνείς μαζί της γιατί τρέχουν οι λογαριασμοί.

Η Βίρνα: Αρχοντική, με μάτι που γυαλίζει περισσότερο από το δαχτυλίδι της. Διαθέτει κλειστό γραφείο με μίνι μπαρ, μίνι υδρομασάζ και μίνι γκολφ. Καπνίζει αυστηρά πούρο. Στις δεξιώσεις της εταιρείας, σκάει ντυμένη πιο εκτυφλωτικά κι από τον Φλωρινιώτη. Κρύβει εντέχνως την καταγωγή της από τους φτωχομαχαλάδες της Κάτω Παναγίτσας Φθιώτιδος.

Η Μανούλα: Παντού υπάρχει μια μανούλα! Όπως και η Μανούλα της κατώτερης βαθμίδας (βλέπε προηγούμενο entry), η Μανούλα αφεντικίνα έχει γεμίσει το γραφείο της με φωτογραφίες και ζωγραφιές του καμαριού της, με την απαραίτητη υπερβολή που της δίνει η θέση της να προσθέτει μπαλόνια, αρκουδάκια και αλογάκια. Δίνει πάντα προτεραιότητα στις άδειες στις Μανούλες υπαλλήλους, άντε και στους μπαμπάδες ενίοτε, ενώ καμιά φορά θα φέρει το «πανέμορφο κι αξιαγάπητο» σπλάχνο της στο γραφείο γιατί η νταντά αυτοκτόνησε από αγανάκτηση με το μαλακισμένο αρρώστησε βαριά και δε μπορούσε να το προσέξει.

Χρήσιμα tips για το γραφείο pt. 2

Μέρος ντέφτερον στη στήλη του γραφείου και θα εξετάσω τις κατηγορίες συναδέλφων. Όσοι δουλεύετε σε γραφείο στάνταρ θα αναγνωρίσετε συναδέλφους σας από το όνομα και μόνο! Πάμε!

1. Ο Καλημεράκιας

Ο τύπος που θα πει καλημέρα και στα πόμολα με χαμόγελο ως τ’αυτιά. Είναι κεφάτος πρωί πρωί χωρίς κανέναν προφανή λόγο. Ούτε κέρδισε το λαχείο, ούτε έκανε σεξ. Απλώς γουστάρει που είναι εκεί!

Βαθμός εκνευριστικότητας: 3/5. Θα στη σπάσει το πρωί, αλλά το μεσημέρι θα κλαίτε παρέα τη μαύρη μοίρα σας.

2. Ο Μουντρούχος

Ο τύπος που θα διαολοστείλει και τα συρραπτικά. Βρίσκεται εκεί γιατί χρειάζεται τα λεφτά και δε γουστάρει κανέναν. Προσοχή! Το πρωί δείχνει παρόμοια συμπεριφορά κι ο Καφετζής, αλλά δεν πρέπει να τους μπερδεύουμε! Ο Μουντρούχος είναι ικανός για φόνο!

Βαθμός εκνευριστικότητας: 2/5. Τον βρίσκεις και λίγο αστείο. Που να ήξερες πως είσαι υποψήφιο θύμα…

3. Ο Καφετζής

Όλο του το μεροκάματο πάει σε καφέ. Ακόμα κι αν δεν αγοράζει από το κυλικείο αλλά φτιάχνει μόνος του. Χωρίς καφέ δεν την παλεύει. Μην του μιλήσεις μέχρι να πιει καφέ, είναι χειρότερος κι από τον Μουντρούχο. Είναι εύκολα αναγνωρίσιμη φιγούρα, έχει πάντα δίπλα του έναν κουβά με καφέ. Είπαμε πως λατρεύει τον καφέ;

Βαθμός εκνευριστικότητας: 4/5 το πρωί πριν πιει καφέ, 0/5 την υπόλοιπη μέρα.

4. Ο Διαδρομιστής

Δεν είσαι σίγουρος τι θέση έχει. Κανείς δεν είναι. Ούτε ο ίδιος ξέρει. Απλώς περιφέρεται στο διάδρομο και δείχνει απασχολημένος. Πιθανόν βεβαια να είναι κατάσκοπος ή χειρότερα, ρουφιάνος… Ή απλά να φιδιάζει!

Βαθμός εκνευριστικότητας: 1/5 εκτός αν φοράει ψηλοτάκουνα κι ακούς το «γκάπα γκούπα» όλη μέρα, οπότε 6/5.

5. Το κοντοπούτανο

Είναι μικροκαμωμένο, ντυμένο προκλητικά, με θηλυκό κορμί και σερνική έλλειψη αναστολών. Όλοι ξέρουν τον ανεπίσημο λόγο της ταχύτατης ανέλιξής της, όλοι περιμένουν η ανικανότητά της να τη χαντακώσει, αλλά αυτό δε συμβαίνει ποτέ. Μαντέψτε γιατί.

Βαθμός εκνευριστικότητας: 69/4 (ακριβώς έτσι πήρε και τις προαγωγές).

6. Το Κουμμούνι

Χρησιμοποιεί λέξεις με πάνω από 5 συλλαβές πολύ συχνότερα απ’οποιονδήποτε άλλο συνάδελφο. Τις μέρες πριν από διαδηλώσεις, κάνει τους συναδέλφους να νιώσουν και πάλι παιδιά: μοιράζει χαρτιά για να φτιάξουν σαΐτες και καραβάκια, ενώ κάποια στιγμή πρήζει μπάλες όσο χρειάζεται για να του ρίξουν φατούρο ή να τον μπουγελώσουν ομαδικά.

Βαθμός εκνευριστικότητας: 5/5. Ακόμα κι αν συμφωνείς μαζί του, είναι τέρμα γραφικός.

7. Το Πιτσιρίκι

Νέο αίμα στο γραφείο και στην αγορά εργασίας. Περιμένει ότι θα λουφάρει φτιάχνοντας καφέδες και βγάζοντας φωτοτυπίες, αλλά χώνεται στα βαθιά της παραγωγής από την πρώτη ώρα. Θα σε πει κύριο από σεβασμό, ακόμα κι αν του ρίχνεις μόλις 3 χρόνια.

Βαθμός εκνευριστικότητας: 2/5. Θα ξεψαρώσει σύντομα.

8. Η Μανούλα

Σπάει μπάλες με το πόση αδυναμία έχει στο μούλικο. Γεμίζει το γραφείο της με φωτογραφίες και ζωγραφιές. Παίρνει κάθε μισή ώρα τηλέφωνο να βεβαιωθεί ότι το κερατιάρικο είναι καλά. Λείπει με γονική συμπτωματικά τις μέρες που πέφτει η μεγαλύτερη pucha στο γραφείο και προηγείται τσαμπουκαλεμένα στις καλοκαιρινές άδειες «για να ξεσκάσει το καημένο το παιδί».

Βαθμός εκνευριστικότητας: 4/5. Γλιτώνει το πεντάρι επειδή κερνάει έξτρα γλυκά για τα γενέθλια και τη γιορτή του σπλάχνου της.

9. Ο Καλλιτέχνης

Θα ήθελε να ζει από τη μουσική/ζωγραφική/υποκριτική/γραφή/ολαμαζί του αλλά δεν… Ξεχωρίζει με τη μία από το ρυθμικό κούνημα ποδιών και το γεμάτο ζωγραφιές με pooches και σημειώσεις τετράδιό του.

Βαθμός εκνευριστικότητας: 0/5. Τον λυπάσαι κατά βάθος, εκτός κι αν αρχίσει να παίζει ντραμς στο γραφείο. Και στο δίπλα.

10. Ο «Πράματα-του-Σατανά»

Δεν κατέχει γρι από τεχνολογία. Συνήθως κάποιας ηλικίας, αν και απαντάται και σε νεότερες γενιές. Αν δείχνεις πως ξέρεις από «γκουμπγιούτερζ», θα σε τρέχει όλη την ώρα. Μην του κάνεις χατήρια!

Βαθμός εκνευριστικότητας: 11111111/00000101 (σε δυαδικό για να μην καταλαβαίνει)

On the run

Κάπου τυχαία βρήκα αυτό εδώ το κείμενο. Δώστου λίγο χρόνο πριν προχωρήσεις στις επόμενες αράδες. Βάλε κι αυτό το τραγουδάκι συνοδεία. Αφέσου λίγο. Δε θα σε βλάψει, πίστεψέ με.

​Όσο διάβαζα αυτές τις αράδες, μου ήρθε στο μυαλό μια σκηνή από το κόμικ Secret Identities της Image Comics (σε σχέδιο του δικού μας Ηλία Κυριαζή). Σε μια συνεδρία με την ψυχολόγο του, ο χαρακτήρας ονόματι Rundown, ένας άνθρωπος με το χάρισμα της ταχύτητας και την κατάρα να μην κάθεται ποτέ, έχοντας να κινηθεί ανάμεσα σε δυο οικογένειες, δουλειά και την κρυφή του ταυτότητα, τέσσερες ζωές μάνι-μάνι, εξομολογείται πώς αισθάνθηκε όταν ανακάλυψε ότι έχει δέκα λεπτά ελεύθερα στο πρόγραμμά του. 

Γιατί λοιπόν να αισθανθείς ενοχές αν κάνεις το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, να αναπαυθείς και να θαυμάσεις τον περίγυρό σου; 

Και για να μη φανώ τελείως χίπης, χέστηνα τη φύση, αυτή φτιάχνεται μόνη της, στέκεται μόνη της κι έχει τα ζωντανά της για κοινό.

Εμείς ωστόσο φτιάχνουμε μεγάλα κι εντυπωσιακά κτήρια, γεμίζουμε την πόλη αφίσσες και οθόνες, για να μην προλαβαίνουμε ποτέ να τα παρατηρήσουμε. Μετά λένε οι τάχαμου ειδικοί για φενγκ σούι και αηδίες… Τι νόημα έχει να στολίζεις ένα χώρο ή έστω να προσέχεις πως θα τον φτιάξεις, αν τον βλέπουν χωρίς να τον παρατηρούν άδεια βλέμματα; 

Συχνά πυκνά είμαι μπλεγμένος στην κίνηση, τρέχοντας από το ένα πράγμα στο άλλο. Υπάρχουν όμως κάτι στιγμές που χαλαρώνω και χαζεύω γύρω γύρω. Κάτι πρωινά Σαββάτου που θα φύγω από την πόλη για το χωριό μου, καθοδόν για το σταθμό των λεωφορείων, την ώρα που δε με κόφτει και πολύ να βάλω τα πόδια στον ώμο, κοιτάω την πόλη και τους ανθρώπους της που δε χαλαρώνουν ποτέ. Κι έχουν πλάκα. Το ύφος του τύπου που δε βλέπει μπροστά του και βιάζεται να στρίψει, να μπει στο τρένο, να βγει από το χώρο, κάθε άλλη μέρα είναι λόγοι να θέλω να σκοτώσω, αλλά εκείνες τις αραχτές στιγμές είναι σπαρταριστή slapstick κωμωδία για την οποία δε χρειάστηκε καν να πληρώσω εισιτήριο! Μοναδικές στιγμές ηρεμίας… Ίσως ο δρόμος για το χωριό να είναι κι η μόνη διαδρομή που δε με νοιάζει ν’αφεθώ, να χαλαρώσω, να κοιμηθώ, να προσέξω μουσικές αντί ν’ακούσω, να διαβάσω ένα κείμενο και να οραματιστώ τη σκηνή που περιγράφεται να υλοποιείται. 

We need to slow down, People of the Net.

Χρειάζεται να κάνουμε μια στάση που και που, να αφηνόμαστε και να τονώνουμε σώμα και ψυχή με ανάσες. Με αυτές τις ανάσες που δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε στη δουλειά, στο δρόμο, ανάμεσα στις υποχρεώσεις.

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑