Αναζήτηση

People of the Net

Honeybear

Τελικά, δεν είδαμε μαζί το πλοίο να βυθίζεται. Το πλοίο ήμασταν εμείς και δεν ήμασταν καν παρέα όταν βούλιαξε. Κατάρα ή ευχή; Θα δείξει…

Κανένα απεγνωσμένο φιλί να μας κρατήσει. Καμία αγκαλιά από αυτές που έδειχνες μια σταλίτσα μέσα στα χέρια μου. Μόνο ένα κενό να χάσκει.

Κοιμάμαι. Τρώω. Συντηρούμαι. Πίνω καφέ το πρωί και αλκοόλ το βράδυ. Όχι ανάποδα. Ένα ποτήρι από το καθένα. Το τελευταίο όχι κάθε μέρα. Το πρώτο απαραιτήτως. Πρέπει να στυλωθώ. Περπατάω. Ψωνίζω. Δουλεύω. Απασχολούμαι. Κι ακούω μουσική. Το ίδιο τραγούδι. Και μου μοιάζει τόσο ιδανικό «αντίο» όσο μου έμοιαζε υποσχόμενο «καλωσόρισες».

Το μέλλον είναι αβέβαιο. Η οικονομία καταρρέει. Κόσμος πεθαίνει στους δρόμους. Κι ονειρευόμουν μέσα σ’ αυτή τη δυστοπία να σουλατσάραμε παρέα, με σένα από δεξιά μου, πάντα από δεξιά μου, μαστουρωμένοι κι ερωτευμένοι. Οι μόνοι ευτυχισμένοι ανάμεσα στους απελπισμένους.

Γαμώτο… Δεν είναι όπως το περιμέναμε…

Καλά θα πάει κι αυτό

Ο καφές ζεμάταγε. Έφτυσα την πρώτη γουλιά. Από το σοκ μου έπεσε το ποτήρι. Το αλκοόλ δε θα με πρόδιδε ποτέ έτσι. Έχω ξυπνήσει καμιά ώρα μόλις, ο ήλιος λάμπει παρά την ψυχρούλα που διατηρεί ο Μάρτης κι οι σκέψεις μου γίνονται προοδευτικά πιο απαισιόδοξες. Καλά θα πάει κι αυτό…

Δεν είναι και λίγο να έχεις όρεξη να βγεις να κάνεις έναν περίπατο και να σου χαλάει η ήδη χαλασμένη σου διάθεση. Χαλασμένη από το προηγούμενο βράδυ, το προηγούμενο απόγευμα, το προηγούμενο πρωί, την ακόμα πιο προηγούμενη ημέρα, όλη τη βδομάδα που πέρασε κι ακόμα πιο πίσω. Συσσωρευμένα. Δεν είναι και λίγο να αισθάνεσαι την απογοήτευση σε κάθε βήμα, τη στασιμότητα σε κάθε βάρδια, την αποτυχία σε κάθε ακορντο, την ανασφάλεια σε κάθε βλέμμα.

Γράφω μετά από καιρό και δεν έχω να σημειώσω καμιά ουσιαστικά θετική εξέλιξη. Η χώρα πάει κατά διαόλου, η δημόσια υγεία πάει κατά διαόλου, η ζωή μου πάει κατά διαόλου, όλα πάνε κατά διαόλου. Και δεν είμαι καν σατανιστής για να το εκλάβω σαν ύψιστη προσφορά προς τον Εωσφόρο.

Και μετά σκέφτομαι ότι δεν είναι χαρακτηριστικό αυτό ανθρώπου που θέλει να βελτιωθούν τα πράγματα. Αλλά έχω κουραστεί. Είναι εξαντλητικό να σφίγγεις τα δόντια, τις γροθιές, το ζωνάρι, ακόμα και τη σούφρα όταν όλη αυτή η συσσωρευμένη αρνητικότητα σου έχει γαμήσει τ’άντερα.

Διαβάζω παλιά μου κείμενα, τότε που είχα ψήγματα ελπίδας. Μακάρι να επικρατούσε τότε ο πεσιμισμός και να έπαιρνα πιο ασφαλείς δρόμους. Αλλά γι’αυτές τις στιγμές πλαστής αισιοδοξίας έχει εφευρεθεί το μακάρι.

Το στόμα μου ζεματάει ακόμα. Εύχομαι να κατάπινα την καυτή γουλιά, να καιγόταν όλο μου το σύστημα και να κατέφευγα στη σιωπή και την απομόνωση. Αλλά δε συνέβη αυτό.

Και πρέπει πάλι να σφίξω τα πάντα μου για να προχωρήσω.

Καλά θα πάει κι αυτό…

End of the line

Fuck…
Ήρθε πάλι εκείνη η μέρα που κάνουμε τον ετήσιο απολογισμό και τάζουμε στον εαυτό μας τι θα κάνουμε τη νέα χρονιά για να καταλήξουμε να μην το τηρήσουμε και πάλι…
Άσ’το αδερφέ, αφού δε βγάζει πουθενά! Σου έταξες ηρεμία, ευτυχία και υγεία αλλά κατέληξες με κατάθλιψη. Σου έταξες επιτυχία και αναγνώριση αλλά κατέληξες απολυμένος κι άνεργος. Σου έταξες περισσότερες στιγμές με φίλους και κατέληξες απομονωμένος. Σας έταξες να γίνετε ένα καλύτερο ζευγάρι και καταλήξατε χώρια και μπακούρια.
Μην τάζεις. Δεν ωφελεί. Στο τέλος θα βγεις ψεύτης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι δεσμεύσεις για τη νέα χρονιά είναι κάλπικοι στόχοι, καταδικασμένοι να μην υλοποιηθούν ποτέ. Όσο μικροί κι αν είναι. Και ξέρεις γιατί;
Το κλίμα των γιορτών μας μετουσιώνει τη διάθεση. Είτε την ανεβάζει, είτε τη ρίχνει, μας κάνει να μην είμαστε εμείς 100%. Μέσα λοιπόν στη φούρια του να πρέπει να διασκεδάσουμε, να πρέπει να ξεκουραστούμε, να πρέπει να κλείσουμε λογαριασμούς, να πρέπει να γίνουμε φιλάνθρωποι κι ελεήμονες, να πρέπει να ξοδέψουμε και να καταναλώσουμε, σου πετάνε κι ένα «πρέπει να πάρεις τις αποφάσεις σου για τη νέα χρονιά» κι εκεί πάνω κάνεις μια πρόχειρη λίστα βεβιασμένα να ξεμπερδεύεις και λες «ντάξει εύκολα είναι θα τα τηρήσω». Κι εκεί είναι η παγίδα: δεν ήσουν ο γαμημένος ο εαυτός σου όταν συνέτασσες τη λίστα!
Καλείσαι λοιπόν να τηρήσεις τις αποφάσεις κάποιου άλλου. Παλεύεις να τις ενστερνιστείς, προσπαθείς σκληρά να ακολουθήσεις τις επιταγές αυτού του άλλου, αλλά στο τέλος της χρονιάς, όταν θα κάνεις τον απολογισμό σου, θα απογοητευτείς εσύ!
«Μα», θα μου πεις, «πάλι σε γιορτές θα είμαι, πάλι κάποιος άλλος θα είμαι». Σωστά. Θα είσαι όμως ο ίδιος άλλος; Όχι. Μόνον ένας αυθεντικά ηλίθιος άνθρωπος παραμένει αμετάβλητος με την πάροδο του χρόνου. Ο άνθρωπος (οφείλει να) είναι σε μια δυναμική κατάσταση και (οφείλει να) μεταβάλλεται διαρκώς. Έτσι, ακόμα κι αν είναι μόλις ένας χρόνος, ακόμα κι αν είναι μια πλαστή κατάσταση, θα είσαι πάλι κάποιος άλλος στις επόμενες γιορτές. Και θα είσαι απογοητευμένος για τις αποτυχίες κάποιου άλλου, οι οποίες προέκυψαν από τα θέλω κάποιου άλλου.
Αν πρέπει να θέσεις ντε και καλά ένα στόχο τη νέα χρονιά, ας είναι αυτός. Μείνε νηφάλιος. Όχι από ξίδια και πιώματα. Αυτά χρειάζονται. Μείνε νηφάλιος από τις εξωτερικές επιρροές. Συγκεντρώσου στο δικό σου ταξίδι, στο δρόμο που θες να περπατήσεις εσύ, ανεξαρτήτως γιορτινών ημερών. Άσε να περάσουν οι γιορτές και θέσε τους στόχους σου με καθαρό κεφάλι, χωρίς κανένα υποτιθέμενο πνεύμα των εορτών να σου αλλάζει το είναι. Άσε αυτούς που γιορτάζουν να απογοητεύουν στην πορεία, εσύ κάνε τα δικά σου. Κι άσε τους ίδιους κι απαράλλαχτους ηλίθιους μακριά σου.
Ευχές για μία νηφάλια χρονιά.

Τύποι αξιολογητών στο skroutz

Η κρίση οδήγησε πολύ κόσμο μακριά από τα φυσικά καταστήματα και πιο κοντά σε διαδικτυακές πλατφόρμες, όπου μπορεί να εντοπίσει τα προϊόντα που τον ενδιαφέρουν σαφώς οικονομικότερα. Ωστόσο, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει η φυσική επαφή με το προϊόν, ο χρήστης/πελάτης καλείται να βγάλει τα συμπεράσματά του μέσω των αξιολογήσεων. Η δημοφιλής πλατφόρμα skroutz είναι γεμάτη με σχόλια και αξιολογήσεις που, ομαδοποιημένα, εμφανίζουν ορισμένα χαρακτηριστικά. (Και μεμονωμένα, με το κατάλληλο οπτικό background, δημιουργούν απολαυστικά memes στη fb σελίδα Κριτικές από το skroutz με άκυρες εικόνες – δόξα και τιμή στο δημιουργό!)

 

1 Ο Ξιφουνών

 

Ο βαρύς κι ασήκωτος αυτός τύπος πατάει απλώς πράσινες, κίτρινες και κόκκινες φατσούλες, χωρίς να γράψει κανένα κείμενο. Διαμορώνει στατιστικά με ήσυχο εως και βαριεστημένο τρόπο, αφήνοντας τις βαθμολογίες του να μιλήσουν από μόνες τους. Φήμες ότι ταυτόχρονα με την κριτική διαβάζει εφημερίδα και τρώει σπακανόπιτα ελέγχονται ως ανακριβείς.

 

2 Ο Τέλης

 

Άμεσος, απλός, δωρικός, λιτός, χομπίστας! Μια σειρά κριτική σε μια σύντομη και περιεκτική πρόταση. Πιθανότατα βέβαια να μη θέλει να πει πολλά λόγω ντροπών.

 

3 Ο Παπαδιαμάντης

 

Θα χρειαστεί να πατήσεις «δείτε περισσότερα» τουλάχιστον τρεις φορές στο πλήρως εμπεριστατωμένο σύγγραμα αυτού εδώ του εμπειρογνώμονα. Συνήθως, ο συγκεκριμένος σχολιαστής είναι υπερβολικά ψείρας και ελέγχει απίστευτες λεπτομέρειες κάθε προϊόντος, προσπαθώντας να καλύψει κάθε πιθανή απορία άλλων χρηστών, αλλά στην πραγματικότητα ο υποψήφιος αγοραστής σκέφτεται «too long didnt read» και προχωράει στο σχόλιο του Τέλη.

 

4. Ο Λιακόπουλος

 

Συνδυασμός συγγραφέα και λαϊκατζή, γράφει ένα μετρίου μεγέθους κείμενο που ξεκινάει ΑΥΣΤΗΡΑ με «Τρέχτε πάρτε το!!!!», συνεχίζει με μερικά σχόλια πάνω στο υποψήφιο προς αγορά αντικείμενο, επιστρέφει στις δυναμικές παροτρύνσεις «Μην το χάσετε θα χάσετε!!!!!», «Σηκωθείτε από καρέκλες ντιβάνια καναπέδες!!!!!», ίσως πει ένα-δυο μειονεκτήματα, όμως θα καταλήξει ότι «αλλά είναι ασήμαντα αυτά μπροστά στα καλά του πάρτε το με κλειστά μάτια!!!!!»

 

5. Ο Ωνάσης

 

Κατηγορία που απαντάται συνήθως σε σχόλια κινητών Xiaomi, όπου ο μπρούκλης σχολιαστής αναφέρει πως «προέρχομαι από iPhone,Samsung Note και γενικώς ναυαρχίδες», θέλοντας μεν να εξηγήσει πόσο value for moneyπαίζει να είναι η υπό αξιολόγηση συσκευή, αλλά καταλήγει να κάνει φτηνή επίδειξη. Με μια γρήγορη ματιά στα χαρακτηριστικά τόσο των ναυαρχίδων όσο και των οικονομικότερων των συσκευών ωστόσο, για τις οποίες δηλώνει πως «είναι μακράν ανώτερες από πολύ ακριβότερα κινητά», συμπεραίνεις ότι ο τύπος είναι μάλλον άσχετος με την τεχνολογία και κάνει πολύ βασική χρήση.

 

6. Η Σοράγια

 

Κάποτε είπε «δε μας χέζεις λέω γω;» σε δυσκοίλιο κι αυτή ήταν η μόνη περίπτωση που είπε καλή κουβέντα σε άνθρωπο. Στο skroutz, δεν έχει κάνει ποτέ καλό σχόλιο, έχει δώσει μόνο αρνητικές κριτικές, έχει βάλει χωρίς δισταγμό κόκκινη φατσούλα σε ΟΛΑ τα χαρακτηριστικά του προϊόντος και πιθανότατα να έχει κάνει μήνυση και στο κατάστημα.

 

7. Ο Τάμπι

 

Στον αντίποδα, ο τύπος που θα πει τα καλύτερα λόγια για οπιοδήποτε προϊόν, ακόμα κι αν τελικά τον απογοήτευσε. Μέχρι κι αυτό θα το αποδώσει με τόσο γλυκούλικο τρόπο, που δε θα μπορείς να αντισταθείς στην αγορά! Ακόμα κι αν είναι κάτι που δεν το χρειάζεσαι για κανένα πούστη λόγο!

 

Μπόνους: Ο Παιδιάς

 

Έχεις σίγουρα πετύχει σχόλιο που ξεκινάει με τη λέξη «παιδιά». Απορείς πού στον πούτσο απευθύνεται! Το πιο ανησυχητικό είναι ότι ο Παιδιάς μπορεί να είναι οποιοσδήποτε: ο συνάδελφός σου, η αδερφή σου, ο κολλητός σου… Ο θρύλος λέει ότι μετά τα 5 συνεχόμενα σχόλια που ξεκινούν με αυτή τη λέξη, μεταφέρεσαι αυτόματα σε μυστική σελίδα για αγορά καλάσνικοφ με 1€ καθώς και τη λίστα διευ΄θνσεων όλων των Παιδιάδων.

 

 

 

 

 

 

Πες μου τι πίνεις να σου πω ποιος είσαι

Το αλκοόλ αποκαλύπτει πολλά για την προσωπικότητα του καταναλωτή. Προτιμήσεις, τρόπος κατανάλωσης, συχνότητα, όλα παίζουν το ρόλο τους. Σε αυτό το κείμενο, θα γίνει μια προσπάθεια ταυτοποίησης ετικετών ουίσκι με τύπους ανθρώπων. Πάμε να δούμε!

Johnnie Walker: Είσαι άσχετος με το άθλημα. Πίνεις μόνο όταν βγαίνεις, δηλαδή τρεις φορές το χρόνο. Λόγω διαφημιστικού brainwashing κινείσαι εκ του ασφαλούς με ένα ποτό που συνοδεύει άψογα την τυρίλα που ξεχειλίζει από κάθε σου πόρο.

Haig: Είσαι μαθητής λυκείου σε πενταήμερη εκδρομή. Ο σύνοδος καθηγητής διάλεξε τα ποτά και παράγγειλε το συγκεκριμένο απόπλυμα, έξτρα αραιωμένο. Ο υπεύθυνος του καταγωγίου που παρουσιάζεται σαν τοπική πίστα για διασκέδαση άκουσε «νοθευμένο» και καταλήγεις κουρούμπελο στις 3 σταγόνες.

Jameson: Είσαι αποτυχημένος στο επάγγελμά σου και καταλήγεις στον αλκοολισμό, σκεπτόμενος «τι θα γινόταν αν…;» σε κάθε γουλιά που κατεβάζεις. Κουβαλάς πάντα μαζί σου φλασκί και ρουφάς στα κρυφά όταν τα πράγματα ζορίζουν.

Famous Grouse: Είσαι κιθαρίστας μεταλλάς που βιοπορίζεται σε ορχήστρα σκυλοπίστας στην Αθηνών-Λαμιάς και σε πανηγύρια. Μόνο η πέρδικα νιώθει τον καημό που σου προκαλεί ο ξεπεσμός σου και το μπουκάλι σε συνοδεύει κάθε βράδυ, στεκόμενο προσοχή δίπλα στην αρβύλα σου.

Cutty Shark: Είσαι Κρητικός λαουτιέρης.

Glenfiddich: Είσαι αλκοολικός αλλά συνειδητοποιημένος, σου αρέσει το σπορ και απολαμβάνεις το ποτό σου στις ιδανικές συνθήκες: σε χαμηλό, με λίγο πάγο, εκλεκτό καπνό και καλή παρέα.

Ballantine’s: Είσαι παλιός, βαθύς, ορθόδοξος ΠΑΣΟΚος. Πάλαι ποτέ γλεντζές και μερακλής, με την κρίση έριξες την ποιότητα σε όλα, εκτός από το πιοτί. Τι κι αν το συνοδεύεις πλέον με περιπτερίσια πουράκια του ενάμισου ευρώ (καταραμένε Σημίτη!); Υπομονή! Ο Αντρέας θα αναστηθεί και θα ξαναπιείς πρώτο τραπέζι στον ΛΕΠΑ!

Chivas Reegal: Είσαι τζαμπατζής πότης σε καζίνο που αφού ξεπαραδιάστηκε στους κουλοχέρηδες, εξαργυρώνει το κουπόνι δωρεάν ποτού στο μπαρ με τον πιο ατιμωτικό τρόπο.

Jim Beam: Είσαι wannabe γνώστης και ποζεράς. Έχεις αποστηθίσει τις διαφορές bourbon και whiskey από τη Wikipedia και τις αραδιάζεις σε κάθε ευκαιρία στον καταναλωτή Jack, τον οποίο και αποκαλείς βασικιά stoner-ού που δεν ξέρει να πίνει. Λες σε όλους τους μπάρμαν «This ain’t Jim Beam» με ύφος Kevin Sorbo, ελπίζοντας να έχεις δίκιο και να πιεις τσάμπα.

Jack Daniel’s: Είσαι βασικιά stoner-ού που δεν ξέρει να πίνει. Αισθάνεσαι ότι εχεις ξεβλαχέψει επειδή άκουσες κάποτε Pantera, αλλά η δισκογραφία Manowar μαζί με rarities, special, bonus κλπ δείχνει ότι ζέχνεις στάνη. Δηλώνεις πως προτιμάς Jack επειδή το έπινε ο Lemmy και «κάτι θα ήξερε ο θεος», στην πραγματικότητα όμως το αγαπημένο σου ποτό είναι χυμός ροδάκινο.

Cardhu: Είσαι ο Βασίλης Τερλέγκας.

Εξάρχεια: επιχείρηση «αστραφτερή καθαριότητα»

Από τις 26 Αυγούστου του σωτηρίου έτους 2019, ξεκίνησε με απόλυτη επιτυχία και σε άψογη συνεργασία Κυβέρνησης και Αρχών, η επιχείρηση καθαρισμού της περιοχής των Εξαρχείων. Μία επιχείρηση, στην οποία η κυβέρνηση έχει ποντάρει πολλά κι είχε χρησιμοποιήσει ως βασικό πυλώνα της προεκλογικής καμπάνιας της.
Η επιχείρηση, που διαρκεί ακόμα και την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο (14/9/2019), έχει καταφέρει τα εξής σημαντικά επιτεύγματα.
Καθαρισμό της πλατείας Εξαρχείων από τις ναρκομαφίες που λυμαίνονται της περιοχής
Ανάπλαση της πλατείας και της ευρύτερης εμπορικής ζώνης
Δημιουργία κλίματος ασφαλείας προς τους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής
Ας μιλήσουμε και λίγο σοβαρά τώρα.
Το μόνο που πέτυχε η συντονισμένη δράση των σωμάτων της Αστυνομίας είναι να εντείνει την ανασφάλεια όσων κινούνται στην περιοχή. Αρχής γενομένης από την εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων, όπου οι δυνάμεις των ΜΑΤ και των ΟΠΚΕ εισέβαλαν κατόπιν αμφιβόλου πιστότητας καταγγελίες ιδιοκτητών κτηρίων, η περιοχή τελεί υπό αστυνομική χούντα. Οι καταλήψεις που εκκενώθηκαν φιλοξενούσαν κατά κύριο λόγο μετανάστες, ενώ ανάμεσα στους ανθρώπους που οδηγήθηκαν εκείνη την ημέρα στις κλούβες ήταν και αρκετά παιδιά. Φυσικά, όποιος τολμούσε να ρωτήσει κάποιον από τους αστυνομικούς που βρίσκονται σε κάθε γωνιά της Τοσίτσα για ποιο λόγο συνέλαβαν παιδιά, η απάντηση που λάμβανε ήταν «μα ποιος σας είπε ότι συνελήφθησαν ανήλικοι;», συνοδεία σκηνοθετημένα έκπληκτου ύφους. Και φυσικά, δεν αρκεί που τα κτήρια όχι μόνον εκκενώθηκαν, αλλά χτίστηκαν ή αμπαρώθηκαν κιόλας όλες οι πιθανές είσοδοί τους, επιπλέον φυλάσσονται όλη μέρα κι όλη νύχτα από διμοιρίες.
Διμοιρίες οι οποίες φροντίζουν να κάνουν την παρουσία τους αισθητή με τον πλέον αντιαισθητικό τρόπο. Κανένας σεβασμός στις ώρες κοινής ησυχίας, ρύπανση των σημείων που στέκονται με πεταμένα πλαστικά κύπελλα καφέδων, συσκευασίες κολατσιού και αποτσίγαρα, παρενόχληση των κατοίκων και των περαστικών, που κατά περίπτωση μπορεί να προσβάλει ως και τη γεννετήσια αξιοπρέπεια όσων δε συνάδουν με το προφίλ του κυρίαρχου αρσενικού (δεν πιστεύω πως αρμόζει στο παρόν κείμενο να παρατεθούν ακριβώς τα λόγια τους π.χ. προς περαστικές κοπέλες, ας πούμε όμως πως αν οποιοσδήποτε που δεν κατέχει τη δική τους εξουσία εκφραζόταν κατ’αυτό τον τρόπο, θα έπρεπε τουλάχιστον να του γίνει καταγγελία για σεξουαλική παρενόχληση).
Και φυσικά, κερασάκι στην τούρτα οι άνανδρες, απρόκλητες επιθέσεις στην πλατεία. Διότι είναι απολύτως λογική κίνηση να ψεκάζονται με δακρυγόνα ή να σκάνε δίπλα τους κρότου-λάμψης περαστικοί που κάθονται για το καφεδάκι τους στα μαγαζιά της περιοχής. Στο φεστιβάλ «Αναψυκτήριον-Τα ωραία Εξάρχεια» που έλαβε χώρα 29-31 Αυγούστου (κανονικά, θα έκλεινε 1 Σεπτέμβρη, όμως η τελευταία ημέρα του φεστιβάλ ακυρώθηκε), συνέβησαν δύο επιθέσεις, μία στις 29 και μία στις 31 Αυγούστου. Η πρώτη, λίγο αφού τελείωσαν οι συναυλίες κι είχαν αρχίσει να ξεστήνονται οι πάγκοι με τα βιβλία, ωστόσο ενώ υπήρχε ακόμη αρκετός κόσμος στην πλατεία, αλλά και ψεκάζοντας τον κλειστό χώρο του Βοξ. Η δεύτερη, χωρίς καν να έχει λήξει το συναυλιακό πρόγραμμα, με το συγκρότημα «Γυμνά Καλώδια» να παραμένει επί σκηνής, εν μέσω κρότων και δακρυγόνων. Μιλάμε για κινήσεις που συνέβησαν ενώ στην πλατεία παρευρίσκονταν άνθρωποι όλων των ηλικιών, παιδιά, έφηβοι, νέοι ενήλικες αλλά και ηλικιωμένοι, χωρίς κανένα σεβασμό προς την υγεία των ευπαθέστερων ομάδων. Στις 14 Σεπτεμβρίου, μέρα μεσημέρι, κομμάτι της Θεμιστοκλέους μετατράπηκε σε εργαστήρι χημείας ατζαμήδων μαθητών, με τους θαμώνες να απολαμβάνουν φρέντο εσπρέσο με κερασμένη έξτρα χλωροακετοφενόνη και με περαστικούς να τραυματίζονται ή και να συλλαμβάνοναι, απλώς επειδή τόλμησαν να βρίσκονται εκεί.
Φυσικά, παρά την έντονη παρουσία αστυνομικών δυνάμεων στην περιοχή, το ναρκεμπόριο καλά κρατεί. Πενήντα μέτρα μακριά από τις διμοιρίες, κυκλοφορούν ακόμα ανενόχλητοι διάφοροι που σταματούν ξεδιάντροπα τον περαστικό για να του πασάρουν «πρέζα-κόκα-φούντα φίλε;», χωρίς καμία ανησυχία ή φόβο σύλληψης. Ούτε καν για τα προσχήματα δεν απομακρύνθηκαν. Διότι είναι πιο επικίνδυνο ένα πεντάχρονο παιδί που μένει σε κατηλειμμένο κτήριο και παίζει με χαλασμένα αυτοκινητάκια, παρά ένας έμπορας ναρκωτικών με μαχαίρι στη μια τσέπη και κουμπούρι στην άλλη.
Η επιχείρηση «καθαρά κι αστραφτερά Εξάρχεια» λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως έχει αποτύχει πλήρως. Οι κάτοικοι πλέον δεν κοιμούνται ήσυχοι, γιατί δεν κοιμούνται καθόλου εξαιτίας των ενοχλητικών, άξεστων και προκλητικών νέων γειτόνων τους, ενώ η περιοχή που επρόκειτο να καθαρισθεί, εν τέλει γέμισε με σκουπίδια του χειρίστου είδους. Σκουπίδια που έχουν τη δυνατότητα παραγωγής αισχρού λόγου, σωματική εκπαίδευση και πλήρη εξάρτυση, με την άδεια του Κράτους να την αδειάσουν πάνω σε οποιονδήποτε θεωρήσουν «ύποπτο».

Δισκοκριτική εκ του προχείρου: Tool – Fear Inoculum

13 χρόνια μετά το 10.000 Days, η μπάντα που έκανε το σκληρό ήχο λίγο πιο ενδιαφέροντα, επιστρέφει με μια κυκλοφορία που μας δουλεύει στα μούτρα. Για τίτλο, χρησιμοποίησαν το συναίσθημα του φόβου, ένα συναίσθημα που όσοι περιμέναμε στωικά όλον αυτό τον καιρό, διατηρούσαμε μέσα μας και πιστεύαμε ότι η αναμονή θα μας απογοητεύσει. Το artwork φαινόταν πιο μινιμαλιστικό , ο ήχος αφημένος στη μαλακή πλευρά τους. Η γκρίνια αναπόφευκτη από τα πρώτα δείγματα. Τελικά, άξιζε η αναμονή; Ας το δούμε track by track, τώρα που το έχω φρέσκο. Ίσως μετανιώσω γι’αυτό το κείμενο εν καιρώ, ας θυμάμαι λοιπόν την πρώτη μου άποψη.

 

Fear Inoculum. Το ομώνυμο τουalbum πρώτο δείγμα. Λευκός θόρυβος, δειλά αρπίσματα, τουμπερλέκια, ένας Maynard με λόξυγκα αλλά βελούδινος, κάποια στιγμή έρχεται και μια εμφανής πολυρρυθμία να θυμηθούμε τι ακούμε δγιάβολε! Ωστόσο στο μεγαλύτερο μέρος το κομμάτι παραμένει άνευρο, μέχρι το φινάλε που θυμάσαι τι ακούς δγιάβολε!

 

Pneuma. Right in Two λογική.Χαλαρή κιθαρίτσα, κρουστάκια, νύστΩΠΑΤΙΣ! Έλα ωρέ Justin θεέ, πάρτο πάνω σου! Η πρώτη στιγμή που πραγματικά σε πιάνει κάτι από τα μούτρα και σε ταρακουνάει θέλει κάνα δεκατριάρι λεπτά από την έναρξη του δίσκου για να έρθει αλλά αξίζει τον κόπο. Τα πράγματα δε θα έλεγα πως  βαραίνουν ιδιαίτερα, ωστόσο αρχίζουν να αποκτούν νόημα. Αλλά και να εμφανίζεται ένα πρόβλημα, που θα αναλυθεί αργότερα.

 

Litanie Contre  la Peur. Ζουζουνομπλιμπλίκια για ενάμισο λεπτό, reverb χάσιμο για κάνα λεπτό ακόμα κι αυτό ήτανε. Ένα τυπικό ιντερλούδιο τύπου Mantra χωρίς γάτες. Αχρείαστο αλλά αφού υπάρχει στην streaming version του album, ας μην το προσπεράσουμε.

 

Invincible. Τα κολλητηλίκια με Mastodon και Isis φαίνονται ανά διαστήματα, αλλά ας είμαστε ειλικρινείς, κάθε συνταξιούχος γονιός δέχεται μια βοήθεια από τα παιδιά του, έτσι δεν είναι; Βέβαια, κάπου στα 2/3 του τεμαχίου, ο μπάρμπας πετάει το πι και θυμάται τα νιάτα του και το αντάρτικο.

 

Legion Inoculant. Του μπάρμπα που λέγαμε πριν, του δώσανε τα ηρεμιστικούλια του μαζί με μπάφο και τον πιάσανε άσχημα. Άλλο ένα αχρείαστο ιντερλούδιο.

 

Descending. Το είχαμε ακούσει από live διαρροές. Εϊχαμε έναν ενθουσιασμό αλλά κρατούσαμε και μια πισινή παράλληλα. Τίποτα το ιδιαίτερο και παράλληλα απίστευτα ενδιαφέρον, τουλάχιστον για τους μουσικούς, μιας κι ενορχηστρωτικά, οι οργανοπαίκτες της μπάντας ρίχνουν τρελό ξεκαύλωμα από το  έβδομο λεπτό κι έπειτα. Μάλλον εκείνη την ώρα στις πρόβες οMaynard πήγαινε για κατούρημα και βρήκαν τον καλύτερο τρόπο να μη βαριούνται.

 

Culling Voices. Synth πλάτες, αιθέριος έως και δροσερός Maynard, ευτυχώς μπαίνει γρήγορα ο Adamστο παιχνίδι και μας ξυπνάει, έστω και με clean ήχο. Ίσως ό,τι πιο έντεχνο έβγαλαν ποτέ και δεν το λέω για καλό. Μαγνητικό όμως και σε κρατάει, έστω και με μούτρα, μέχρι το φινάλε που γκαζώνει.

 

Chocolate Chip Chip. Μάντεψε Θανάση μου; ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΑΧΡΕΙΑΣΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ! Και δεν το σώζει ούτε το θεϊκό drumming του Danny.

 

7empest. Ποιος έβαλε το Street Spirit (Fade Out) ανάποδα; Ρε μαλάκες, τι καμπανάκια είναι αυτά; Ποιος έχωσε κακό remix Radioheadστο καινούριο Tool, είμαστε με τα καλά μας; Ώπα, τι είναι αυτό το riff, νταξ κακό stoner αλλά σα να ξυπνάμε, μπήκε και το χαρακτηριστικότερο μπασοτύμπανο ever, εντάξει, στο σωστό δίσκο είμαι, να κι ο Maynard, επιτέλους του σηκώθηκε, ΘΑΥΜΑ, ΘΑΥΜΑ, ΓΡΕΖΑΡΕ! Σκάει κι η πολυρρυθμία, γίναμε! Πήρε πέντε κομμάτια και τρία ιντερλούδια αλλά επιτέλ….

Mockingbeat. …ΩΠΑ ΜΑΛΑΚΕΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΙΝΤΕΡΛΟΥΔΙΟ, ΕΙΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ; ΔΩΣΤΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΣΤΟ ΛΑΟ ΓΑΜΩ!

 

Κλείνοντας λοιπόν την ακρόαση, μένεις νηστικός. Γιατί; Επειδή αυτή τη φορά, οι Tool δε σερβίρουν έναν δυναμικό δίσκο, αλλά εστιάζουν στην άλλη πλευρά τους, αυτήν της ψυχεδέλειας και της ατμόσφαιρας. Ταυτόχρονα, ακούς κλασικούς Tool κι αυτό είναι το πρόβλημα που ανέφερα νωρίτερα. Ότι τους έχεις ξανακούσει και μάλιστα όχι από τους ίδιους. Θα μου πεις Θανάση μου, «κι οι AC/DC τον ίδιο δίσκο κάνανε κάθε φορά αλλά τους αγαπήσαμε γι’αυτό». Ναι, αλλά το έκαναν καλά! Εδώ έχουμε το πρόβλημα. Ότι οι μαθητές των Tool έχουν πάει το παιχνίδι δέκα βήματα παραπέρα, ενώ οι δάσκαλοι δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό. Η αναμονή τόσων χρόνων δεν οδήγησε σε ένα album-αριστούργημα, αλλά σε μια δισκογραφική αγγαρεία. Πιθανότατα, αν ο δίσκος αυτός έβγαινε το 2010 που δεν είχαν παιχτεί ήδη όσα ακούγονται εκεί μέσα, να μην ξίνιζε κανείς. Ίσως, αν μέσα σε αυτά τα 13 χρόνια είχε μεσολαβήσει άλλη μια δουλειά που να μας προϊδέαζε ότι η μπάντα θα πάει προς αυτή την κατεύθυνση, το Fear Inoculum να μας άφηνε με μια καλύτερη γεύση.

 

Ωστόσο, ακόμα κι υπό αυτές τις συνθήκες, ο δίσκος σοκάρει με τον τρόπο του. Σημαίνει αυτό ότι είναι δεκάρι; Όχι βέβαια! Για την αξία αυτής της μπάντας και τη δισκογραφία που κουβαλάνε στην πλάτη τους, ούτε καν τίμιο εφτάρι δεν πάει στο περιεχόμενο καθαυτό. Οι Tool εξακολουθούν, ακόμα και με τέτοια κενά ανάμεσα στις κυκλοφορίες κι ακόμα και με μέτρια έμπνευση και χαμηλό gain, να βγάζουν αναπάντεχους δίσκους. Και στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι που μετράει.

 

Τελική ετυμηγορία: το Fear Inoculum είναι σαν σεξ παντρεμένων 20 χρόνια. Το τραβάει ο οργανισμός σου ακόμα, αλλά έχει μετριαστεί η μαγεία. Υπάρχει όμως η αγάπη και μπορεί, όταν σου χαϊδεύει το σβέρκο, να μη σου γίνεται κάγκελο μέσα σε μικροδευτερόλεπτα και να θυμώνεις γι’αυτό, αλλά εξακολουθούν να ανατριχιάζουν τα μέσα σου.

https://open.spotify.com/album/7acEciVtnuTzmwKptkjth5?si=lWdF4WbPS1uVC0a51__j2Q

Ντου

Πρώτη εικόνα βγαίνοντας από το σπίτι: Μπάτσοι παντού.

«Τι έγινε ρε παιδιά;» απορεί ο Σπύρος μέσα μου. Μεταφέρω την απορία μου σε έναν αστυνομικό.

«Τίποτα, γιατί σε παραξενεύει; Δε θα έπρεπε να φοβάστε όταν βλέπετε αστυνομία!»

Πάμε στοίχημα; 

Γρήγορο τσεκάρισμα στα ειδησεογραφικά site, καθ’οδόν για την εργασία. Σκόρπιες λέξεις με βοηθούν να καταλάβω γιατί τόσες δυνάμεις και μπλόκα. «Επιχείρηση», «καταλήψεις», «αλλοδαποί», «ναρκωτικά». Μια πρώτη αισιόδοξη σκέψη με την τσίμπλα στο μάτι είναι ότι οι ναρκομαφίες που λυμαίνονται την περιοχή θα σπάσουν. Μέχρι που ξυπνάω και συνειδητοποιώ ότι μόνον αυτό δε θα συμβεί. Εστιάζω πάλι στις λέξεις «καταλήψεις» και «αλλοδαπών». Ξέρω πως στις καταλήψεις που αφήνει το άρθρο να εννοηθεί ότι πραγματοποιούνται επιχειρήσεις της αστυνομίας, δε ζει κανένας επικίνδυνος αλλοδαπός. Μόνο μετανάστες. Άλλοι νόμιμοι, άλλοι χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα, λαθραίοι όπως τους λένε (είναι δυνατόν να υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι;), κανένας επικίνδυνος όμως. Αυτοί που σπρώχνουν πράμα στην πλατεία, σιγά μη ζουν εκεί γύρω. Θα έχουν φροντίσει τα αφεντικά τους για μιαν ευχάριστη διαμονή κάπου εκτός «έδρας».

Οι ώρες περνούν κι οι πρώτες ειδήσεις σκάνε. Προσαγωγές, κλείσιμο χώρων, εικόνες μεταναστών με τα πράγματά τους στα χέρια να οδηγούνται στις κλούβες, ανάμεσά τους παιδιά. Ούτε ίχνος ναρκωτικών φυσικά. «Πρόλαβαν να τα ξεφορτωθούν». Ναι… Πάμε παρακάτω. Δηλώσεις στελεχών ότι «μάζεψαν τα σκουπίδια». Σοβαρά; Είναι σκουπίδια οι πρόσφυγες; Τότε τι είναι οι ναρκέμποροι κι οι βιαστές που κυκλοφορούν παραμέσα και κανείς δεν πείραξε ποτέ;  Ξέχασα, αυτοί είναι θέαμα που προσφέρεται με τα πακέτα τρομοτουρισμού που σερβίρουν διάφορα τσακάλια στο airbnb, δεν κάνει να πειράξουμε τον «πολιτισμό»…

Ποιο θα είναι το επόμενό τους βήμα; Έφοδοι σε πολυκατοικίες όπου κάποιοι νοικάρηδες έχουν σκούρο χρώμα δέρματος; Ντου σε συνελεύσεις πολιτών; Μπούκες σε γραφεία συνδικαλιστών; Νταηλίκια σε τυχαίους περαστικούς με ύποπτη εμφάνιση; Ανακατάληψη της πλατείας από άλλου τύπου νταβατζήδες; 

Τα λόγια του μπάτσου επιστρέφουν στο κεφάλι μου: «Δε θα έπρεπε να φοβάστε όταν βλέπετε αστυνομία!»… Μα, έτσι μας κάνατε να νιώθουμε για το σινάφι σας! Δεν το φοβόμαστε μόνο, το σιχαινόμαστε κιόλας!

Approved by Mommy (A Babryzzian Mixtape, vol. 7)

 

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑