Αναζήτηση

People of the Net

Άνθρωποι – Σφουγγάρια

Απορροφάς γνώσεις,

Πληροφορίες, εικόνες

Οικειοποιείσαι ατάκες,

Συμπεριφορές, κινήσεις,

Τίποτα για πάντα

Όλα προσωρινά

Λες κι είσαι σπόγγος

Ή, ακόμα καλύτερα, βδέλλα

Σα να μην έχεις άλλη επιλογή

Υπάρχει όμως κάτι που το λεν προσωπικότητα

Να το χτίσεις πάνω σου, μόνος σου

Είναι δύσκολο, όμως αξίζει

Λες πως βαρέθηκες νά’σαι αυτό που είσαι

Θες να γίνεις κάτι άλλο

Έτσι όμως δε γίνεσαι άντρας

Παραμένεις παιδί

Και τα παιδιά μιμούνται

Τουλάχιστον αυτά το κάνουν καλά

Δε γίνονται προσωρινά κακέκτυπα

Μέχρι να βρουν την επόμενη διαθέσιμη σταγόνα

Γίνε εσύ, αν τολμάς, η σταγόνα!

Advertisements

Άντε και γαμήσου, Αυγουστιάτικο παραμύθι! *

Είναι πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου…

Αύγουστος, άδεια Αθήνα, μόνο με τους μετανάστες, τους αστέγους, τα πρεζάκια και τους μη προνομιούχους εργαζόμενους πολίτες της να μένουν πίσω.

Από τη μία έχει τα καλά του αυτό. Δεν έχεις συχνά την ευκαιρία να βγεις μια βόλτα περπατώντας στη μέση της Σταδίου χωρίς να απειλείσαι και χωρίς να σε πιάνει το κεφάλι σου κι η καρδιά σου. Είναι τόσο όμορφη η Αθήνα χωρίς τον κόσμο της, χωρίς τον πανζουρλισμό, τις κόρνες, τις χριστοπαναγίες, την παράνοια να βρωμοκοπά στον αέρα.

Από την άλλη βέβαια, για να έχεις ξωμείνει στην Αθήνα δεκαπενταύγουστο, πάει να πει ότι κατά πάσα πιθανότητα έχεις μείνει μόνος σου σε αυτή την όαση, ίσως επειδή δεν είχες κανέναν να συνεννοηθείς, ίσως επειδή κανείς δε σ’ υπολόγισε… Κι εκεί ακριβώς είναι που η πόλη λειτουργεί σα λευκό κελί. Γιατί αν είσαι από αυτούς που μένουν πίσω τον Αύγουστο, έχεις μάθει να δραστηριοποιείσαι μέσα από τη βαβούρα και τους ρυθμούς της πόλης. Αυτά είναι που σε φορτίζουν και σου δίνουν ζωή. Κι η ερημιά σε καταπίνει.

Μπορείς να πάρεις τους δρόμους, να χαζέψεις τους λιγοστούς και χαλαρούς περαστικούς, σε μιαν ύστατη προσπάθεια να ξεφύγεις. Εις μάτην. Δεν το μπορείς το χαλαρό, όσο κι αν υποστηρίζεις το αντίθετο.

Το χειρότερο; Η ζωή δεν είναι έργο, να βρεις έναν παράξενο περαστικό και να περάσεις τη μέρα μαζί του, δρώντας τυχαία, με τράκα τσιγάρο και φτηνή, περιπτερίσια μπύρα. Θα τη βγάλεις μόνος, χαζεύοντας αγνώστους, και θα δημιουργείς πλαστές, σεναριακές αναμνήσεις μπας και το σώσεις κάπως. Δεν έχει καμία περιπέτεια η ζωή, θα κάνεις μια μίζερη βόλτα σε μια μίζερη πόλη και θα καταλήξεις πίσω στο μίζερο δωμάτιό σου με το μίζερο βρακί σου βλέποντας μίζερα έργα.

Είναι πάλι εκείνη η εποχή του χρόνου που θα δεις τα «Φτηνά Τσιγάρα» και θα ονειρευτείς ξανά πόσο ωραία θα ήταν άμα έβγαινες έξω νυχτιάτικα και κόρταρες μια περαστική. Σκέψου όμως, για να έχει μείνει πίσω στην πόλη κι εκείνη, πόσο ενδιαφέρον θα έχει; Λες να είναι καλύτερη η ζωή της από τη δική σου; Στην καλύτερη, θα είστε ο ένας για τον άλλο ένα προσωρινό αποκούμπι, ίσα να ξαραχνιάσουν τα σκέλια σας και να μισογεμίσουν οι καρδιές σας αίμα και βιτριόλι. Μια ώρα, μια μέρα, μια βδομάδα, μια ζωή μετά θα είστε πάλι ξένοι κι άδειοι.

Σου αξίζει μια μεσοβδομαδιάτικη απόδραση μ’ ένα ιδιαίτερο κορίτσι, ένας χορός δίπλα σε γεμάτους κάδους κι άδεια κτήρια, μια βόλτα σε στενά που δεν έχεις ξαναπερπατήσει, αλλά θα βαδίζεις πλάι της με αυτοπεποίθηση εξερευνητή. Κι αυτές οι στιγμές είναι για κάθε εποχή. Άσε τον αυγουστιάτικο μύθο που σου καλλιέργησε ο Ρένος Χαραλαμπίδης στο έργο του. Δεν είσαι ο Νίκος και, διάολε, η δική σου Σοφία πιθανότατα να μη μοιάζει ούτε κατά διάνοια στην Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους! Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις ήδη, εσύ είσαι πιο κοντά στον Μανώλη και χρειάζεσαι τη Βασούλα σου, αυτό το απωθημένο που έχει αφήσει ένα ρόδο κι ένα αγκάθι μέσα σου, για να ηρεμήσεις. Κι ας μην είναι Αύγουστος, ας είναι Ιούνης ή Δεκέμβρης ή οτιδήποτε. Κι ας μην το διαλαλείς με τη ντουντούκα σου αλλά το γράφεις κάπου, ελπίζοντας να το διαβάσει. Καθένας με τον τρόπο του…

*Αφιερωμένο στους ονειροπόλους. Μην περιμένετε τον Αύγουστο για να ζήσετε το παραμύθι σας.

Λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο

Με το μακεδονικό να έχει διχάσει τους κατοίκους της χώρας ως άλλος εμφύλιος, βλέπουμε και ακρότητες σαν την αυτήν εδώ:

Ο ΠΕΡΙΦΑΝΩΣ ΣΗΝΕΛΙΝΑΣ Γιώργος Τσαγκαράκης, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Princess Malia, αναρτά στην προσωπική του σελίδα στο fb ότι χαίρεται που απέρριψε πελάτες με…μακεδονικό διαβατήριο!

Αν και σε ορισμένα σχόλια φαίνεται να δέχτηκε τελικά τους ΚΛΕΦΩΝΩΜΑΤΑΔΑΙΣ ΤΟΥΣ ΣΚΩΠΗΑΝΟΥΣ, αυτή η ανάρτηση αποδεικνύει ότι το θέμα έχει ξεφύγει δραματικά…

Λόγος-Αντίλογος, μέρος 2: Καταθλιπτική βλακεία

Λόγος: Κάποιος, δε θυμάμαι ποιος αλλά μάλλον κάποιος αρκετά σοφός, ώστε να τον κουοτάρουν wannabe ψαγμένες γκόμενες στα κοινωνικά μύδια, είχε πει «πριν διαγνώσεις τον εαυτό σου με κατάθλιψη, βεβαιώσου ότι δε σε περιτριγυρίζουν ηλίθιοι».

Αντίλογος: Ποιος προτιμά να έχει γύρω του ηλίθιους περισσότερο από το να έχει μέσα του κατάθλιψη;

Η κατάθλιψη είναι μία πάθηση. Η πάθηση αντιμετωπίζεται. Με ψυχοθεραπεία, δραστηριότητα, φαρμακευτική αγωγή, κοντρολάρεται κι ίσως και να ξεπερνιέται.

Οι ηλίθιοι από την άλλη, παρόλο που είναι καρκινώματα στον οργανισμό της ανθρωπότητας, αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι, με σεβασμό και δικαιώματα που δε θα έπρεπε να κατέχουν. Δικαίωμα λόγου, έκφρασης, ψήφου… Θα μου πεις, «Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε που θα τους απαγορέψεις να έχουν δικαιώματα; Μπας κι είσαι φασίστας;» κι ίσως να έχεις δίκιο. Ίσως όντως να είναι φασιστικό να θέτεις όρια στα δικαιώματα βάσει της ικανότητας αντίληψης κάποιων. Ή ίσως απλώς να μην αντιλαμβάνεσαι την επικινδυνότητα των ηλιθίων επειδή… συγγνώμη που το μαθαίνεις έτσι… ανήκεις σε αυτή την κατηγορία!

Σκέψου ότι το δικαίωμα λόγου κι έκφρασης, πέρα από το να αναπτύξει τη φιλοσοφία, τη δημοκρατία κι άλλα τόσα, έχει δώσει πάτημα σε μερικές μάζες να επιμένουν ότι πχ ο εμβολιασμός προκαλεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα προλαμβάνει, ή ότι η γη είναι επίπεδη. Αντιλαμβάνεσαι πλέον ότι το να επιτρέπεις σε ένα (μεγαλύτερο απ’ όσο φαντάζεσαι) ποσοστό του πληθυσμού να έχει δικαίωμα διάδοσης λόγου και απόψεων ότι δημιουργεί προβλήματα. Το να πιστεύεις σε παρωχημένες και ατεκμηρίωτες αντιλήψεις φαινομενικά δεν αποτελεί πρόβλημα, το να δημιουργούνται όμως συνθήκες που επιτρέπουν σε επικίνδυνες ασθένειες να επιστρέφουν, έπειτα από απουσία δεκαετιών, αποτελεί πρόβλημα, έτσι δεν είναι; Κι αυτό αποτελεί μόνον ένα πρόβλημα.

Εξακολουθείς να πιστεύεις ότι δε χρειάζεται έλεγχος στο ποιος μπορεί να έχει δικαίωμα ψήφου, να τεκνοποιεί ή ακόμα ακόμα και να κατέχει κινητό τηλέφωνο ή πρόσβαση στο διαδίκτυο; Σκέψου πόσες φορές σε ενόχλησε άνευ λόγου και αιτίας κάποιος ηλίθιος, μέσα από την προσπάθειά του να επικοινωνήσει μαζί σου για ασήμαντο λόγο. Όλοι το έχουμε πάθει, μη λες ψέματα. Ένας ανυπόμονος φίλος, μια ξελιγωμένη γκόμενα, ένας άγνωστος που είναι ανίκανος να κάνει real life παρέες κι επιθυμεί με ενοχλητικό τρόπο να κερδίσει την προσοχή σου, ενώ εσύ δεν έχεις καμία διάθεση να αλληλεπιδράσεις μαζί τους. Κάποιος που επιμένει να σπαμάρει τις απαρχαιωμένες απόψεις του ή το τι σημαντικό ή αδιάφορο έκανε μέσα στη μέρα του, δεν καταλαμβάνει μόνο πολύτιμα στοιχεία δεδομένων από τον κυβερνοχώρο, αλλά και μέσα στον εγκέφαλό σου. Ο ηλίθιος, άθελά του, σε κατακλύζει άχρηστες και περιττές πληροφορίες, οι οποίες καταλήγουν να σε καθυστερούν. Δεν το καταλαβαίνεις, αλλά παρατήρησέ το. Εξακολουθείς να πιστεύεις ότι είναι φασισμός ο περιορισμός της ηλιθιότητας;

Κάποιος άλλος μάλλον αρκετά σοφός και μπλα μπλα μπλα όπως έλεγα στην αρχή, είχε υποστηρίξει ότι οι ευφυείς άνθρωποι έχουν αχρείαστη ανασφάλεια και οι ηλίθιοι υπερβολική αυτοπεποίθηση. Τείνω να συμφωνήσω με αυτό: πόσες φορές είδες έναν ηλίθιο να προβάλει τον εαυτό του με υπερβολική αυθάδεια και πόσες φορές είδες κάποιον, έστω και στοιχειωδώς, ευφυή να επιδεικνύει με καμάρι έστω και το πιο μικρό του επίτευγμα; Κατακλυσμός περιττής πληροφορίας και με τον πλέον ανόητο κι αχρείαστο τρόπο.

Κάπου στη Βίβλο μάλιστα γράφει κι ένα «μακάριοι οι πτωχοί το πνεύματι» και ισχύει στο ακέραιο. Κανένας ηλίθιος δεν κακοπερνάει γιατί δε διαθέτει τη λογική να αντιληφθεί ότι όλα του πάνε στραβά. Ακόμα κι αν αποτελούν δική του υπαιτιότητα, θα το λήξει με ένα «ααα, δεν είχα καταλάβει!» και θα σταματήσει να ασχολείται εκεί με το εκάστοτε πρόβλημα.

Πριν λίγο καιρό είχα γράψει ότι ο κόσμος δεν είναι πραγματικά ηλίθιος. Φαίνεται να το αναιρώ με τούτο το κείμενο, ωστόσο δεν ισχύει. Η ηλιθιότητα είναι πιθανότατα μια ένδειξη έλλειψης πειθαρχίας. Κι αυτό δεν είναι δείγμα φασισμού, ηλίθιε. Είναι δείγμα πολιτισμού. Το να μην επιχειρήσεις να εισβάλεις στο βαγόνι, πριν εξέλθουν οι επιβάτες, δείχνει ότι διαθέτεις την απαραίτητη πειθαρχία, υπομονή και κριτική ικανότητα για να κατανοήσεις ότι καλό θα είναι πρώτα να αδειάσει το βαγόνι κι έπειτα να ξαναγεμίσει. Το να μη στέκεσαι μπουλούκι απλωμένο μαζί με άλλους ηλίθιους στο διάδρομο ή στο πεζοδρόμιο, αλλά να μαζεύεστε σε ένα σημείο και να αφήνετε χώρο για τους περαστικούς, δείχνει ότι έχεις μια στοιχειώδη λογική ώστε να σκεφτείς τους κινούμενους συνανθρώπους σου, τη στιγμή που εσύ παραμένεις στατικός. Για να μη νομίζεις δηλαδή ότι είμαι κανένας πωρωμένος με μεγάλες ιδέες, φέρνω απλά, καθημερινά παραδείγματα που όλοι όσοι διαθέτουν μια στοιχειώδη ευφυΐα μπορούν να ταυτιστούν. Η ηλιθιότητα ενοχλεί ακόμα και στα πιο μικρά πράγματα, όπως η κουτοπονηριά που θα επιδείξει κάποιος για να σε προσπεράσει σε μία ουρά.

Επίλογος: Πριν κατηγορήσεις τους ηλίθιους για την ψυχική σου υγεία, σκέψου ότι δεν αντιμετωπίζονται με τίποτα και προτίμησε την κατάθλιψη.

Φωτιά στα μπατζάκια μας

Δε θα γράψω για τις φωτιές, δε θα γράψω για τις φωτιές, δε θα γράψω για τις φωτιές, δε θαΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΓΚΧΧΧΧΧΧΧ ΜΕ ΕΠΕΙΣΕΣ ΜΑΛΑΚΑ ΚΩΛΟΕΛΛΗΝΑ!

Λοιπόν, εν συντομία, όλοι ξέρουμε τι έγινε στο Μάτι, έτσι;

Όχι εσύ ξεκωλιάρα συφυλιάρα που εν μέσω εθνικού πένθους πόσταρες όλη την ώρα την κωλάρα σου, εσύ σταρχίδιαμας κιόλας!

Εσύ! Ο μαλάκας που έψαχνες εξαρχής πολιτικές ευθύνες και κατηγορούσες την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ!

Ρε μαλάκες, προπαγάνδα επί πτωμάτων μόνο τα χρυσαύγουλα κάνουνε! Πήγανε να κάνουν τάχα μου πυρόσβεση για πέντε λεπτά με την κάμερα υπό μάλης κι ο ίδιος ο μαλάκας που έχωνε στον Τσίπρα, καμάρωνε για τον Κασιδιάρη… Μωρ’ δε μου γαμιώστε λέω γω; Πάτε φερμάρετε σε αναρχοαυτόνομες συλλογικότητες μην και πάνε τα τρόφιμα και τα υλικά σε τίποτα ξένους αντί να το παίζετε ήρωες σε ζωντανή μετάδοση! Έκαστος στο πόστο του!

Τα χώνανε και τα χώνανε και τα χώνανε… Του Καραμανλή το 2007 με τις φωτιές στην Ηλεία του τα έχωσες; Του Σημίτη για τους σεισμούς του 1999 του τα έχωσες; Όχι αρχίδι! Πρώτον, γιατί ήσουν μικρός και δεν ήξερες ενώ τώρα που μεγάλωσες απόχτησες και δικαίωμα λόγου τάχαμου! Δεύτερον, γιατί αυτοί ήταν πρωθυπουργοί που, ακόμα κι αν δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους και δημιούργησαν τόσα σκάνδαλα, ποτέ δεν υπήρχε μόδα να τους τα χώνεις, γιατί δεν έφεραν ποτέ το στίγμα του αριστερού.

Μεταξύ μας, ούτε ο Τσίπρας είναι αριστερός, αλλά θα το αγνοήσεις γιατί είσαι προκατειλημμένος.

Σόρρυ, ξέχασα ότι δε δύνασαι να διαβάσεις πολυσύλλ…μεγάλες λέξεις. Θα το αγνοήσεις λοιπόν επειδή είσαι μαλάκας!

Πάμε λοιπόν, τις φωτιές δεν τις έβαλε ούτε ο Τσίπρας ούτε άλλος πολιτικός, τις έβαλαν είτε μισθωμένοι από ανθρώπους με συμφέροντα και δύναμη μεγαλύτερη κι από την οποιαδήποτε κυβέρνηση, είτε ξέσπασαν από το συνδυασμό καύσωνα και ρύπανσης. Σε κάθε περίπτωση, οι ισχυροί άνεμοι συνέβαλαν στην εξάπλωση της πυρκαγιάς. Άρα, είναι εξαρχής άστοχο να κατηγορεί κανείς έναν άνθρωπο που μάλιστα εκείνη την ώρα βρισκόταν εκτός Ελλάδας για δράστη. Για ηθικό αυτουργό πάλι, κανένας συνωμοσιολόγος που ούτως η άλλως έχει το ακαταλόγιστο να υποστηρίξει κάτι τέτοιο, αλλά σοβαρά τώρα, ποιος πολιτικός θα ήθελε, όσο χαμένος από χέρι κι αν είναι, να αντιμετωπίσει μια κατάσταση εκτάκτου ανάγκης;

Όμως, πέρα από το δράστη και τον ηθικό αυτουργό, μερίδιο ευθύνης έχει κι ο ίδιος ο πολίτης.

Το καλύτερο που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα των πυρκαγιών ήταν να φέρει τον πολίτη προ των ευθυνών του. Ακόμα κι αν ο άλλος ο Καμμένος πήγαινε κι έλεγε στους καμμένους ότι όλα πήγαν ρολόι και λένε τα ίδια τα θύματα ψέματα, είπε και μια μεγάλη αλήθεια: «Εσείς φταίγατε που χτίσατε αυθαίρετα!»

Αναλογιζόμενοι το πολιτικό κόστος από όλες τις προηγούμενες μαλακίες τους, μην έχοντας τίποτα να χάσουν και χωρίς να θέλουν να γίνουν αρεστοί, μάθανε ή μάλλον θύμισαν στον Έλληνα το δικό του μερίδιο ευθύνης σε κάθε καταστροφή.

Τα αυθαίρετα, οι μίζες στους δημάρχους για να μην τους χαλάσουν την αυλή κάνοντας αυτά που πρέπει για τις περιπτώσεις πυρκαγιάς και πλημμύρας, το να κάνει ο καθένας του κεφαλιού του αντί να ακούει αυτόν που ξέρει, το να κλείνει τους δρόμους και να εμποδίζει τα οχήματα να σπεύσουν στο σημείο που χρειάζεται βοήθεια, όλα αυτά δεν τα έθιγε κανείς ποτέ γιατί έπρεπε να κερδίσει κάποια ψηφαλάκια από τα εκάστοτε θύματα της εκάστοτε καταστροφής.

Τις αλήθειες όμως τις λέει αυτός που δεν έχει τίποτα να χάσει. Κι αυτή η κυβέρνηση δεν έχει τίποτα να χάσει. Και πλέον, ούτε και να κερδίσει. Γι’ αυτό ξεσπαθώνει και μας φέρνει αντιμέτωπους με τις ευθύνες μας.

Κωλοέλληνα, σε έτσουξε που η κυβέρνηση των ψευτών και των απατεώνων σου είπε αυτή την αλήθεια. Γιατί το ξέρεις μέσα σου πως φταις. Μπορεί να μην έχεις στα χέρια σου το αίμα 80κάμποσων νεκρών, αλλά μερικές σταγόνες τις έχεις. Εσύ που ακόμα δε στράφηκε εναντίον σου η ίδια η φύση, αν έχεις αξιοπρέπεια γκρέμισε μόνος σου το αυθαίρετό σου. Εσύ που δεν ήθελες να μπει ένας πυροσβεστικός κρουνός στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι σου γιατί λόγοι, τράβα βάλτον μόνος σου και μετά κάτσε πάνω του έτσι ώστε να σου μπει όλος στον κώλο. Και ούτω καθεξής. Εσύ που έβαλες πεύκα στην αυλή σου, τουλάχιστον καθάριζε τις πευκοβελόνες που πέφτουν για να μη δημιουργείται πρόσφορο έδαφος στη φωτιά.

Μια μνεία αξίζουν κι οι παπατράγοι που έσπευσαν να δηλώσουν ότι ο Θεός έριξε φωτιά να μας κάψει για ό,τι μαλακία κατέβασε η κούτρα τους. Υπάρχει κόσμος που συμφωνεί μαζί τους κιόλας ρε μαλάκα! Ρασοφορεμένα καριόλια, άμα υπήρχε Θεός και τιμωρούσε τους σάπιους ανθρώποους, εσάς θα έπρεπε να κάψει πρώτους και καλύτερους γαμώ τα διαόλια σας!

Ήρεμα Μπαμπριζάκο, ήρεμα… Σκέψου και τα καλά, ότι έστω και σε μια κατάσταση κρίσης γίναμε άνθρωποι και βοηθήσαμε όσους το είχαν ανάγκη, ανεξαρτήτως σκοπού και μεγέθους. Ίσως αυτό να αποτελέσει ένα βήμα βελτίωσης των καταστάσεων, ποτέ δεν ξέρεις! Δες το θετικά! Λίγο η προσπάθεια, λίγο το φιλότιμο, λίγο το κραξίδι, κάτι θα βγει!

Μπα λες, έ;

Συνάδελφοι είμαστε όλοι στην τρέλα

Ορισμένοι άνθρωποι εργάζονται. Όχι όλοι, ορισμένοι μόνο. Τους λες και τυχερούς μιας κι έχουν ένα δικό τους εισόδημα, τους λες και άτυχους μιας και για να βγάλουν αυτές τις πέντε δεκάρες, τραβάνε τα πάνδεινα.

Καμία δουλειά δεν είναι εύκολη, όλες έχουν τα υπέρ τους και τα κατά τους. Από τη στιγμή που, ως υπάλληλος, έχεις να λογοδοτήσεις σε αφεντικά και να εξυπηρετήσεις πελάτες, ήδη μπαίνεις σε ένα λούκι. Ας το ξεκαθαρίσουμε αυτό από νωρίς.

Το μεγαλύτερο ζόρι με τέτοιες συναναστροφές είναι η πίεση που ασκείται στον υπάλληλο, ηθελημένα ή άθελα. Ηθελημένα από τον εργοδότη συνήθως, προκειμένου να αποδώσει περισσότερο, ώστε να έχει και το αφεντικό περισσότερα κέρδη. Άθελα, από τους πελάτες. Κάθε πελάτης προφανώς και θέλει να εξυπηρετηθεί με προτεραιότητα και καλύτερα από τους άλλους. Κι εκεί αρχίζει το γαϊτανάκι καταστάσεων που μπορεί να οδηγήσουν έναν εργαζόμενο στην παράνοια.

Η άγνοια, η κακή συμπεριφορά, οι απαιτήσεις, ο τρόπος, όλα αυτά συμβάλουν ώστε ένας πελάτης να μπει στην κατηγορία «μαλάκας». Δικαίως ή αδίκως, άλλου παπά ευαγγέλιο. Έχοντας πλειάδα πελατών ανά εργάσιμη ημέρα, ένας υπάλληλος μπορεί να επιβαρύνει την ψυχική του υγεία σε μικρό χρονικό διάστημα.

Κανένας συνδικαλιστικός παράγοντας ωστόσο δε δείχνει να λαμβάνει υπόψιν αυτό το κομμάτι. Σε κάθε φυλλάδιο που μοιράζουν, γράφουν για κατοχύρωση ωρών εργασία, αυξήσεις μισθών, επιδόματα γάμου κλπ. Κανείς δεν έχει δείξει την ευαισθησία να προτείνει ως βασική και προαπαιτούμενη απαίτηση ώστε να εργαστεί κάποιος την ετήσια δωρεάν ψυχιατρική παρακολούθηση, κάποιο σχετικό επίδομα σε περίπτωση που ο εργαζόμενος παρακολουθεί κάποιες συνεδρίες ψυχοθεραπείας, επιπλέον άδειες ή το δικαίωμα μήνυσης με βαρύτατες κυρώσεις για τον εργοδότη, σε περίπτωση που προκληθούν ψυχικές βλάβες στον εργαζόμενο.  Γιατί υποτιμούμε τόσο την ψυχική υγεία;

Εργάζομαι σε τηλεφωνικό κέντρο. Έχω την υποχρέωση να επικοινωνώ καθημερινά με ανθρώπους που είναι αδαείς στο κομμάτι πάνω στο οποίο εργάζομαι, ωστόσο έχουν τουπέ επειδή κάποιος γνωστός τους δούλεψε κάποτε για κάποιο διάστημα σε κάποια σχετική υπηρεσία και τους έχει μεταφέρει κάποια πράγματα, οπότε ο Ελληνάρας γίνεται αυτόματα ειδήμων επί του θέματος. Όντας περήφανος κιόλας, αρνείται να παραδεχτεί το λάθος του και επιρρίπτει ευθύνες σ’ εμένα, ακόμα κι αν έχω υπάρξει άψογος στην εξυπηρέτησή μου. Η διαρκής έκθεση σε τέτοιες καταστάσεις αισθάνομαι πως με έχει επηρεάσει πολύ δυσάρεστα. Ωστόσο, οφείλω να ακολουθήσω ένα στάνταρ πρόγραμμα αδειών, οπότε δε μπορώ να πάρω κάποιες μέρες για να ηρεμήσω χωρίς να χρειαστεί να τις κόψω από κάπου αλλού, ενώ επιπλέον δεν έχω στην άκρη κάποιο ποσό να διαθέσω για κάποιες επισκέψεις, όντας χαμηλόμισθος κι έχοντας άλλες υποχρεώσεις. Συσσωρεύεται αυτή η πίεση και δε μου κάνει καλό. Δεν είμαι ο μόνος που ζει έτσι. Βλέπουμε στο δρόμο καθημερινά ανθρώπους που αδυνατούμε να καταλάβουμε τη συμπεριφορά τους, ανθρώπους βιαστικούς, συγχυσμένους. Επειδή κανείς δεν ασχολείται όντως με το κομμάτι της ψυχικής υγείας.

Μήπως πρέπει να αλλάξει τελικά αυτό; Μήπως κάθε εργαζόμενος εκεί έξω να αρχίσει να συζητά ανοιχτά το πού τον οδηγεί η καθημερινή πίεση και να διεκδικήσει πράγματα; Μήπως τα αρμόδια όργανα να ασχοληθούν με αυτό το κομμάτι και να μην έχουν μόνο κατά νου πως θα γεμίσουν οι τσέπες και θα μειωθούν οι ώρες εργασίας μας; Μήπως να απαιτηθεί να βρίσκεται μαζί με τον γιατρό και ψυχολόγος σε κάθε χώρο εργασίας;

Ας κάνουμε μια προσπάθεια γι’αυτό.

Psychoantisocial

Αφορμή για το παρόν κείμενο, το παρακάτω μιμίδιο:

Μεγάλε που το έφτιαξες και μόρτες που το αναπαράγετε, σας έχω νέα:

ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΥΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ!

Εσύ γιατί ακριβώς πιστεύεις ότι είναι πρόβλημα αυτό; Το να παρακολουθεί κάποιος έναν ειδικό, προκειμένου να βοηθήσει στο να δουλεύει τα προβλήματά του και τον εαυτό του είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα για σένα;

Μάντεψε;

ΕΣΥ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Το να κατακρίνεις κάποιο άτομο επειδή παρακολουθεί ψυχοθεραπεία είναι σα να λες ότι ένας καρκινοπαθής δε θα έπρεπε να κάνει χημειοθεραπείες ή σε κάποιον που έχει νεφρική ανεπάρκεια να μην κάνει αιμοκαθάρσεις. Φαίνεται παράλογο γιατί μιλάμε για θέματα υγείας, αλλά το να είσαι σε ψυχική διαύγεια δεν είναι κι αυτό θέμα υγείας;

Κάπως έτσι, περνάει στη σφαίρα του αστικού μύθου η ψυχική νόσος κι όσοι έχουν προβλήματα που χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης, προτιμούν να τα κρύβουν κάτω από το χαλί αντί να τα αντιμετωπίζουν, γιατί θεωρείται κατακριτέο να έχεις πχ κατάθλιψη. Μένοντας στον παραλληλισμό με τον καρκίνο, μιας η κατάθλιψη ξεκινάει και εξελίσσεται όπως ο καρκίνος, με μια μικρή σπίθα κακής διάθεσης να καταλήγει να σου κατατρώει κάθε τι καλό από μέσα σου, φαντάσου έναν ασθενή που θα ντρεπόταν να πάει σε ογκολόγο επειδή κάποιο τσακάλι διαδίδει ότι είναι κακό πράγμα για τους άλλους να είσαι καρκινοπαθής. Δε βρίσκεις λογική, έτσι; Γιατί τότε σου φαίνεται λογικό να εκφράζεσαι άσχημα για όσους χρειαζονται παρακολούθηση από ψυχίατρο;

Ας δούμε το πραγματικό πρόβλημα: πιστεύεις ότι έχεις θέμα και μπλέκεις συνέχεια με τρελές. Συμβουλεύσου κάποιον ειδικό πως μπορείς να το βελτιώσεις αυτό! Μπορεί οι λάθος επιλογές να οφείλονται σε ανύπαρκτη ενσυναίσθηση, ανάγκη να μπλέκεις σε δυσάρεστες καταστάσεις γιατί ενδόμυχη πιστεύεις ότι αυτό σου αξίζει ή ακόμα και να βλέπεις ένα «προβληματικό» άτομο ως τον καθρέφτη σου, να βλέπεις ότι έχεις εσύ ανάγκη για παρακολούθηση αλλά επειδή η κλειστομυαλιά σου σε έχει κάνει να πιστεύεις ότι είναι πρόβλημα να απευθύνεσαι σε ειδικό, προβάλεις πάνω της τα δικά σου θέματα.

Βέβαια, μένοντας πάντα στον παραλληλισμό, δεν περιμένω να κατανοήσεις ποσο κουτή είναι η στάση σου απέναντι στο θέμα των ψυχικών ασθενειών, όταν εύχεσαι καρκίνο στον τύπο με τον οποίο παίζετε μαζί ένα ονλάιν παιχνίδι και δε σε βοηθά αρκετά…

POS είπατε;

Κι εκεί που σκρολλάρω Θανάση μου στα κοινωνικά τα μύδια ανέμελος κι άρχοντας, τσουπ! Να σου ένα καρκινωματάκι! Προσοχή! Διάβασε με δική σου ευθύνη! Εγώ δε θα πάρω πάνω μου τα όποια προβλήματα σου δημιουργήσει η ακόλουθη εικόνα!

Όταν είσαι χρυσαύγουλο αλλά έβγαλες το δημοτικό

Έχουμε εδώ ένα τσακάλι Έλληνα μαγαζάτορα που δε σου λέει τίποτα το κακό, μόνον ότι αρνείται να εξυπηρετήσει τον πελάτη του, παραδέχεται ότι είναι υπέρ της φοροδιαφυγής και καμαρώνει που είναι τόσο νταής, ώστε να δέρνει κιόλας όποιον του πάει κόντρα!

Λοιπόν, το POS εκτός του ότι εξυπηρετεί τον πελάτη, καθώς δεν είναι αναγκασμένος να κουβαλάει μετρητά, στα οποία για αρκετό καιρό είχε πολύ περιορισμένο όριο ανάληψης, αναγκαστικά βγάζει κι απόδειξη, ενώ ο ΦΠΑ αποδίδεται σχεδόν την ίδια στιγμή. Άρα όποιος πληρώνει με κάρτα, εξασφαλίζει ότι ο μαγαζάτορας δεν θα φοροδιαφύγει για την αγορά αυτή! Μαγικό; Άρα, δια της ατόπου, που καταλήγουμε όταν ένα αφεντικό αρνείται πεισματικά να βάλει ένα τέτοιο μηχάνημα του διαόλου; Ότι είναι λαμόγιο του κερατά!

Σύμφωνοι, η προμήθεια που κρατάει η τράπεζα είναι κακό πράγμα, ειδικά για έναν οργανισμό που βοηθά τον κόσμο για την ψυχούλα της φουκαριάρας της μανούλας του και δεν του παίρνει το σπίτι άμα χρωστάει 5€, απορούμε γιατί υφίσταται η προμήθεια… Καλό είναι ο καταναλωτής να μη χρησιμοποιεί την κάρτα για μικροποσά, μιας κι έτσι ο καταστηματάρχης καταλήγει να πληρώνει περισσότερα απ’όσα εισπράττει. Είπαμε, να μη θες να σε πιάνει κορόιδο το αφεντικό, αλλά μη γίνεσαι και μαλάκας. Το ποσό της προμήθειας όμως είναι σταθερό και χρεώνεται ανά συναλλαγή. Ενώ λοιπόν είναι ηλίθιο να πληρώσεις με τη χρεωστική σου για μια τσίχλα, είναι ταυτόχρονα απόλυτα θεμιτό να τη χρησιμοποιήσεις για μια σακούλα ψώνια ή ένα γεύμα σε ταβέρνα.

Ο μόρτης συνεχίζει δηλώνοντας ότι αρνείται οποιονδήποτε φορολογικό έλεγχο. Μάλιστα. Είσαι υπεράνω μιας δημόσιας αρχής ρε θηρίο; Ο Σούπερμαν, ο Θεός, ο Τσακ Νόρρις, ποιος είσαι τέλος πάντων; Μπράβο, αφού αρνείσαι φορολογικό έλεγχο τουλάχιστον σε παραδέχομαι που έχεις τόσα κότσια. Το ότι έχουν δικαίωμα να σε καταγγείλουν ή ακόμα και να σε συλλάβουν ενδεχομένως να μην το γνωρίζεις ωστόσο. Είσαι υποχρεωμένος να υπακούσεις στο φορολογικό έλεγχο. Να στο θέσω αλλιώς για να καταλάβεις το μέγεθος της μαλακίας: έστω ότι έχεις εστιατόριο και έρχεται το υγειονομικό να σου κάνει έλεγχο κι εσύ τους διαολοστέλνεις κακήν κακώς γιατί είναι λέει παράνομοι… Τι πουλάς; Σάπια κρέατα! Μόνον αυτός που φοβάται για κάτι, απομακρύνει όποιον ζητάει να το ελέγξει. Είσαι ξεκάθαρα φοροφυγάς.

Στη συνέχεια, απειλεί και τον πελάτη. Απειλή για ξυλοδαρμό, ξεκάθαρα, το λέει, «έλα να σου σπάσω τα μούτρα». Ο τύπος αποτελεί όχι μόνο καρκίνωμα για το ελληνικό δημόσιο, αλλά και απειλή για τον πολίτη που θα ζητήσει να εξυπηρετηθεί, να διευκολυνθεί ή ακόμα και να ζητήσει απόδειξη για την αγορά αγαθών ή την παροχή υπηρεσιών! Θα πάω εγώ στο μαγαζί του να ψωνίσω και θα με δείρει επειδή δε θέλω να με πιάσει κορόιδο; Επειδή δε θέλω να κλέψει το κράτος και να κρατήσει τα λεφτά που αναλογούν στο ελληνικό δημόσιο στην τσέπη του; Και θα φάω και ξύλο κιόλας αν του ζητήσω να μου αποδείξει ότι δεν αισχροκερδεί;

Και φυσικά, όλα αυτά με έναν πατριωτικό αέρα, για να σε πείσει ότι το κάνει για καλό κι επειδή αυτός είναι Έλλην και ξέρει καλύτερα. Όχι ρε μαλάκα, είσαι Ελληνάρας και δεν ξέρεις την τύφλα σου! Προτιμάς να εξευτελίζεσαι και να χρωστάς και να παρανομείς, παρά να είσαι εντάξει στους λογαριασμούς σου κι απέναντι στους πελάτες σου! Γιατί η πεισματική άρνηση να τοποθετήσεις POS εμένα μου λέει κάτι ακόμα, ότι χρωστάς παντού και τα πάντα, στην εφορία οπότε με μαυρισμένο ΑΦΜ δε σου δίνουν ούτε δανεική τσίχλα, πόσο μάλλον POS και στις τηλεφωνικές εταιρείες οπότε δε σου βγάζουν σύνδεση για να το εγκαταστήσεις, είναι η εύκολη υπόθεση. Αν οι οφειλές σου είναι τόσο υψηλές που δε μπορείς να κάνεις ένα καλό για τους πελάτες σου κι αναγκάζεσαι να το καλύψεις με πατριωτικές φανφάρες και τσαμπουκάδες, πιθανότατα να είσαι τόσο κακός επαγγελματίας που να μην έπρεπε να πατήσω εξαρχής το πόδι μου στο κατάστημά σου.

Κάντε μια καλή μωρέ και μποϋκοτάρετε όσους βάζουν τέτοιες ταμπέλες στα μαγαζιά τους! Χίλιες φορές να γράψουν «χρωστάω και δε μπορώ να βάλω POS, δώσε κάτι παραπάνω μπας και σωθώ» παρά αυτή την ελεεινή μαλακία που πουλάει τσάμπα μούρη.

Αρσενικά μέτρα και σταθμά

Τις τελευταίες ημέρες, έχω βρεθεί στη δύσκολη θέση να διαβάζω σχόλια περί του κατά πόσον είναι εφικτό να βιαστεί ένας άντρας από μία γυναίκα. Εξακολουθεί σε πολλούς να φαίνεται παράλογο το όλο «μου σηκώνεται δια της βίας» concept. Υποθέτω ότι ο παράγοντας του φόβου ή της αυτοσυντήρησης, ή ακόμα και της αδρεναλίνης, όταν πρόκειται για περιπτώσεις απειλή, ή ο παράγοντας του αλκοόλ ή άλλων ουσιών, όταν πρόκειται για πιο sneaky περιπτώσεις μη συναινετικής συνουσίας, δεν περνάει ποτέ από το κεφάλι κανενός. Το πάνω εννοώ. Εύχομαι να μη χρειαστεί να περάσει ποτέ από το κάτω, λεβέντες μου.

Μια στο τόσο, ακούγεται κάποια περίπτωση όπου ένας άντρας βιάστηκε από μία γυναίκα. Η πιο πρόσφατη είναι αυτή εδώ. Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί ο μέσος αναγνώστης είναι ότι ο άντρας αυτός βιάστηκε με τη βοήθεια κάποιου ομοιώματος, παθητικά. Μόλις ανακαλύψει ότι η πράξη έγινε με τον παραδοσιακό τρόπο (πουλάκι μπαίνει σε κουτάκι, να στο κάνω λιανά Θανάση μου), η συντριπτική πλειοψηφία σκέφτεται: «Μα πως γίνεται να του σηκώθηκε δια της βίας; Αδύνατον! Ήθελε και πήγε μαζί της!».

Στοίχημα ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι υπέρ της λογικής «κανένας βιασμός, ντυνόταν σαν πουτάνα, τα ήθελε ο κώλος της».

Μου κάνει τρομερή εντύπωση που όλοι παραμένουν τόσο αδίστακτα macho σε τέτοιου είδους αναφορές. Ειδικά όταν πρόκειται για περιπτώσεις από αυτές που αναδημοσιεύονται σωρηδόν, με ευπαρουσίαστες καθηγήτριες που οδηγούν μαθητές σε σεξουαλική επαφή μαζί τους, έστω και με συναίνεση, φαίνεται κανείς να μη λαμβάνει υπόψιν ότι μιλάμε για μια περίπτωση όπου ενήλικος αποπλανεί ανήλικο. Ακόμα κι υπάρχει συναίνεση, αν αλλάξεις τα φύλα, μιλάμε για μια πράξη παράνομη, ανήθικη και κατακριτέα.

Όταν όμως μιλάμε για δασκάλα με μαθητή, ο μέσος Ελληνάρας δεν καταλαβαίνει από νομοθεσίες και ηθικούς κώδικες.

«Τι παραπονέθηκε το μαλακισμένο; Να την είχα εγώ καθηγήτρια, την ξεκώλιαζα!»

Εύγε νέε μου! Άντε σχολίασε τώρα «ΕΜΠ1» σε κάνα δεκατετράχρονο. Μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό σου.

Πάμε παρακάτω. Ας ξεκινήσουμε με την εύκολη περίπτωση. Ένας άντρας δεν επιθυμεί να έχει σεξουαλική επαφή με μία γυναίκα. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Δε μιλάμε για επιστημονική φαντασία, αλλά για πραγματικότητα! Υπάρχουν άντρες που δε σκέφτονται μόνο πως θα πηδήξουν ό,τι σε θηλυκό βρεθεί στο διάβα τους! Και δε μιλάμε μόνο για «άσχημες», «μπάζα», «χοντρές» ή ξέρω κι εγώ τι άλλο. Υπάρχουν ετεροφυλόφιλοι άντρες που δε θέλουν να κάτσουν σε μια «μουνάρα» ρε παιδάκι μου κι είναι απόλυτα λογικό! Που είναι το πρόβλημα σε αυτό; Δεν τους κάνει κλικ! Δεν πιστεύουν πως θα υπάρχει χημεία! Αν λοιπόν μία γυναίκα δε σεβαστεί αυτή τους την επιθυμία κι αρχίσει να τους τρίβεται, εκμεταλλευόμενη την ανοχή τους (δεν έχουν όλοι τη διάθεση να απομακρύνουν βιαίως έναν άνθρωπο από κοντά τους) ή ενδεχομένως κρατώντας τους σε ακινησία (δεν είναι όλοι αρκετά χεροδύναμοι για να απομακρύνουν κάποιον), κι έπειτα, αφού διαπιστώσουν ότι κάτι σαλεύει εκεί κάτω, καβαλήσουν το θύμα με το έτσι θέλω, τι είναι αυτό; Για να σε βοηθήσω, βάλε στη θέση του σεξουαλικώς επιτιθέμενου έναν άντρα και στη θέση του θύματος μια γυναίκα. Αυτό θα το πεις βιασμό, σωστά; Σου έχω νέα: Δεν έχει καμία διαφορά όταν μιλάμε για την παραπάνω περίπτωση!

Πάμε τώρα στο πιο δύσκολο: ένας άντρας εξαναγκάζεται ενδεχομένως με την απειλή όπλου σε σεξουαλική συνεύρεση. Θα απορήσει κανείς: «Μα πως θα του κάνει κούκου όταν τον απειλούν με ένα μαχαίρι ξέρω γω;». Σκέψου, πόσες φορές βρέθηκες σε μία κατάσταση κινδύνου, όπου έπρεπε να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να τα βγάλεις πέρα. Σκέψου πόσες φορές μπορεί να βρέθηκες σε μία κατάσταση κινδύνου και να συνειδητοποίησες κάποια στιγμή ότι είχες ερεθιστεί. Αδρεναλίνη το λένε κι είναι απλό: σε ξεσηκώνει ακόμα κι άμα δεν πρέπει κι ορισμένες φορές με περίεργο τρόπο! Μπορεί να κοκαλώσει ολόκληρο το σώμα, αλλά να στην κάνει και κόκαλο. Βάλε στο κόλπο και το ένστικτο αυτοσυντήρησης κι αντανακλαστικά και μόνο, μιας κι οι εκκρίσεις και το ένστικτο οδηγούν προς τα εκεί, να το, πετιέται! Το βιολογικό κομμάτι λοιπόν το ξεπεράσαμε εύκολα. Πάμε τώρα στο ηθικό, μιας και το προσπεράσαμε απότομα:

ΣΕΞ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΟΠΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑΣΜΟΣ; ΣΟΒΑΡΑ;

Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα στο φύλο. «Επιτρέπεται» να αποτελεί μία γυναίκα θύμα βιασμού, ανήκει στο «αδύναμο φύλο», ένας άντρας έχει τη ρώμη να ακινητοποιήσει μια γυναίκα και να ασελγήσει επάνω της, άλλωστε δε χρειάζεται να υγρανθεί, σωστά; Πιθανόν να μη μπορεί να την υγράνει κι ένας συναινετικός σύντροφος άλλωστε! Μοιάζει «λογικό»! Ενώ ένας άντρας; Αν δε θέλει να το κάνει, δεν του σηκώνεται, όλοι το ξέρουν αυτό! Ε λοιπόν, σου έχω νέα: γίνεται! Κι ακριβώς επειδή επικρατεί αυτή η λογική, άντρες που τους έχουν εκμεταλλευτεί σεξουαλικά γυναίκες δεν καταγγέλουν το γεγονός, επειδή ενδόμυχα σκέφτονται πως αν δεν το ήθελαν, δε θα είχε καταστεί εφικτό από βιολογικής απόψεως! Για να μην αναφερθούμε στο κοινωνικό κομμάτι, το κάζο από άλλους άντρες που ανταποκρίνονται 1000% στη γνήσια, αρρενωπή macho εικόνα.

Για του λόγου το αληθές, θα παραθέσω μία προσωπική μαρτυρία. Θα το κρατήσω ανώνυμο, για ευνόητους λόγους. Έχω βρεθεί σε αντροπαρέα, όπου αναπόφευκτα η κουβέντα γυρνάει γύρω από το σεξ. Κάποιος δυσανασχετεί. Γίνεται αντιληπτή η στάση του. Του απευθύνουμε το λόγο. Εξηγεί ότι, πριν κάποιο διάστημα, είχε μία μη συναινετική επαφή και νιώθει άσχημα γι’ αυτό. Εξηγεί πως, παρόλο που δεν ήθελε να έρθει σε επαφή με την κοπέλα (και που ξεκαθάρισε μετά την ερώτηση τρίτου «πόσο μπάζο ήταν;» ότι η κοπέλα ήταν εμφανίσιμη, βρέθηκε στη δύσκολη θέση να πρέπει να ανεχτεί τα αγγίγματά της για ώρα και συνειδητοποίησε ότι το σώμα του άρχισε να ανταποκρίνεται σε αυτά. Μας εξήγησε ότι, παρόλο που προσπαθούσε να την απομακρύνει και να τη σταματήσει, δεν τα κατάφερε κι η κοπέλα βρέθηκε πάνω του. Κι εκείνος μέσα της. Παρά τη θέλησή του. Ο άνθρωπος σε αυτό το σημείο είχε βουρκώσει. Η αντίδραση των υπόλοιπων στην παρέα; Γέλια και ειρωνικές ατάκες, με πιο ήπια την «Μωρή αδερφή, γάμησες και παραπονιέσαι κιόλας;».

Νομίζω ότι το φύλο στο οποίο ανήκω απαρτίζεται από τους πιο τραγικούς εκπροσώπους.

Δεν επιτρέπεται να είμαι θύμα βιασμού, επειδή για να συμβεί κάτι τέτοιο απαιτείται διείσδυση και κατ’ επέκταση στύση, η οποία δε μπορεί να προκύψει αν δεν έχω όρεξη, άρα γαμάω επειδή γουστάρω και μετά το παίζω θιγμένος.

Δεν επιτρέπεται να έχω αποπλανηθεί από μεγαλύτερη γυναίκα, όντας ανήλικος. Οφείλω να γουστάρω που κάποια με έκανε υποχείριό της, χωρίς να σεβαστεί τη νομοθεσία. Είμαι ένα αχάριστο αγοράκι που θα έπρεπε να χαίρεται που γάμησε μια μεγαλύτερη.

Δεν επιτρέπεται να έχω κατάθλιψη. Οφείλω να είμαι δυνατός για να μπορώ να συμπαραστέκομαι σε αδύναμους. Οφείλω να είμαι πάντα ευδιάθετος και της παρέας. Δεν κάνει να κλαίω, ούτε επειδή κάτι με στεναχώρησε, ούτε επειδή έχω κρατήσει πολλά μέσα μου και ψάχνουν διέξοδο.

Δεν επιτρέπεται καν να κρατάω πράγματα μέσα μου. Δεν ανήκω στον πολιτισμένο κόσμο, οφείλω να λύνω τα προβλήματά μου με βία, αντί να τα συζητάω. Αν προσπαθώ να τα συζητήσω και να βρω συμβιβαστικές λύσεις, είμαι ένας χέστης που καλά του συμβαίνει να τον ποδοπατούν και να μη λαμβάνει αυτό που του αξίζει.

Δεν επιτρέπεται να αγαπώ μια γυναίκα που δε διαθέτει εντυπωσιακή εμφάνιση, μόνο και μόνο επειδή τα συναισθήματά μας ταιριάζουν. Πρέπει να κυνηγάω μουνιά, τις καλύτερες γκόμενες, να τις πηδάω και να φεύγω για το επόμενο κομμάτι της συλλογής μου.

Δεν επιτρέπεται να διαφωνώ με τη λογική των σωμάτων ασφαλείας. Οφείλω να εκπληρώσω το χρέος μου προς τη μαμά πατρίδα και να υπηρετήσω φαντάρος κάπου όπου ούτε το σπίτι μου, ούτε η οικογένειά μου βρίσκεται κοντά, και να κάνω αγγαρείες προκειμένου να είμαι έτοιμος όταν έρθει ο εχθρός. Γιατί τον εχθρό θα τον αντιμετωπίσω με καθάρισμα τουαλέτας και γόπινγκ, ως γνωστόν…

Δεν επιτρέπεται να είμαι ένα σκεπτόμενο, ανθρώπινο ον. Οφείλω να είμαι άντρας. Με όλα τα κλισέ που σημαίνει αυτή η λέξη και καμία απολύτως παρέκκλιση από αυτά.

Γι’ αυτό κι εγώ δηλώνω λεσβία και ξεμπερδεύω από τις μαλακίες!

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑