Αναζήτηση

People of the Net

The Dark Side of the Moon

Λόγος, βγαλμένος από τα σοσιαλμιντικά inspirational quotes: Όλοι χρειάζονται κάποιον που να μπορεί να διαχειριστεί τη σκοτεινή πλευρά τους.

Αντίλογος: Αρχιδιές καμαρωτές!

Τη σκοτεινή μας πλευρά, αυτή που εκπλήσσει, σοκάρει κι εν τέλει απομακρύνει κόσμο, δε μπορούμε να τη διαχειριστούμε ούτε οι ίδιοι. Εκτός αν θεωρείς καθαριότητα το να κρύβεις τη σκόνη κάτω από τη μοκέτα λίγο πριν δεχτείς επισκέψεις.

Το καλύτερο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι κάποιος άλλος να μπορεί τουλάχιστον να αντέξει αυτή την πλευρά. Να τη δει να ξεπετάγεται, να προκαλεί χάος, να επιστρέφει στο λαγούμι της και όταν καταλαγιάσει η σκόνη από αυτή την έκρηξη, να έχει παραμείνει εκεί.

Είναι πάντα μια έκρηξη η σκοτεινή μας πλευρά; Ναι και όχι. Δε μπορείς να πεις ότι ένας παθητικά επιθετικός ή ένας χειριστικος άνθρωπος δεν κάνει ζημιά σε κάποιον άλλο με τον τρόπο του. Σαφώς και ο άλλος μας εαυτός δεν είναι απαραίτητο να είναι φτιαγμένος από νιτρογλυκερίνη. Όμως, η δυσάρεστη πλευρά μας τείνει να λειτουργεί αυτόκλητα, αυθαίρετα κι ασυναίσθητα. Το να επιδείξει τη διανοητική ικανότητα να μανιπιουλάρει κάποιον είναι πιθανότατα δείγμα επικράτησης αυτού του εναλλακτικού χαρακτήρα μας. Και πολλές φορές, όταν φτάνεις σε τέτοιο σημείο, χάνεις ακόμη και κάποιον που δυνητικά μπορεί να αντέξει τον Mr Hyde σου.

Κανένας όμως δεν είναι καμωμένος για να κουλαντρίζει τον κακό εαυτό κάποιου άλλου. Πρωτίστως, επειδή αν δεν παραστεί απόλυτη ανάγκη να ξεπεταχτεί, δε θα τη δούμε ποτέ. Ωστόσο, ακόμα κι αν εμφανιστεί, θα πούμε ότι ήταν κάτι που συνέβη άπαξ και θα το δικαιολογήσουμε βάσει των συνθηκών. Αν δούμε όμως πως επιμένει να επανέρχεται, θα κοιτάξουμε να αποποιηθούμε της ευθύνης τόσο της παρουσίας όσο και της διαχείρισής της. Γιατί δεν επιθυμούμε ούτε να πιστέψουμε πως ευθυνόμαστε γι’αυτό θελουμε, αν τυχόν συμβαίνει έτσι, ούτε να δεσμευτούμε προς έναν άνθρωπο που δε γνωρίζαμε εξαρχής για το τι είναι ικανός να κάνει.

Επίλογος: Αυτός που μπορεί να κουμαντάρει την κακή σου πλευρά είσαι εσύ και μόνο. Βρες τι φταίει που σε κάνει να νιώθεις μαυρίλα μέσα σου και τρίφτη του όλη στα μούτρα. Κι αν δε μπορείς να αντιμετωπίσεις την αιτία ακόμα, βρες μια διέξοδο αντί να φορτώνεται με πράγματα που κάποτε θα κάνουν ένα μπαμ και θα σε διαλύσουν. Πέρνα δημιουργικό χρόνο με τον εαυτό σου. Ανακάλυψέ τον (όχι όπως στην εφηβεία σου ανώμαλε!) σα να μην τον ήξερες ποτέ κι επαναπροσδιόρισέ τον προς την κατεύθυνση που θέλεις. Δε θα είναι εύκολο. Όμως δε χρειαζεσαι παρέα σε αυτό. Η παρέα υπάρχει κυρίως για να την κατηγορήσεις όταν αποτύχεις. ΜΗΝ ΑΠΟΤΥΧΕΙΣ!

Advertisements

Είναι ο κόσμος απίστευτα ηλίθιος;

Ζητάς από κάποιον να κάνει κάτι. Ζητάς από κάποιον που σου έχει παραπονεθεί κιόλας ότι δε μπορεί να τα καταφέρει σε αυτό που θέλει να κάνει κάτι, το οποίο του το αναλύεις λεπτομερέστατα. Τον καθοδηγείς επακριβώς στο τι να κάνει και πώς να το κάνει, επειδή ξέρεις πολύ καλύτερα τι είναι αυτό που πρέπει να κάνει για να ολοκληρωθεί η δουλειά. Σε διαβεβαιώνει ότι έχει ακολουθήσει τις οδηγίες σου κατά γράμμα. Βλέπεις το αποτέλεσμα. Παρατηρείς ότι αυτοσχεδίασε.

ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΔΕΝ ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ;

Όσο κι αν αντιμετωπίζω την παραπάνω κατάσταση στην εργασιακή μου καθημερινότητα, όπου πελάτες παραπονιούνται ότι δεν προχωράνε οι παραγγελίες τους ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν συμπληρώσει τα μισά στοιχεία, άλλο τόσο παρατηρώ ότι μια γενικευμένη κατάσταση επικρατεί παντού γύρω μας. Όσο καλά ειπωμένη κι αν είναι μια οδηγία, πάντα υπάρχει το περιθώριο του αυτοσχεδιασμού που θα καταστρέψει όλη τη διαδικασία.

Αν έχω υποπέσει σε αυτό το ατόπημα; Φυσικά! Δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω. Όλοι όσοι είναι αδαείς σε κάτι, θα πάθουν πρώτα κι έπειτα θα μάθουν. Η ειδοποιός διαφορά μου ωστόσο σε σχέση με την πλειοψηφία είναι πως δε θα παραπονεθώ για κάτι στο οποίο έχω μερίδιο ευθύνης. Ακόμα και το πιο μικρό, να ξέχασα ένα απαραίτητο κόμμα.

Υπάρχει περίπτωση όλο το πρόβλημα να οφείλεται κάπου αλλού; Σαφώς! Στην εργασία μου πχ, επικρατεί τόση παράλογη γραφειοκρατεία, που όχι μόνο δικαιολογώ τον εκνευρισμό του πελάτη, αλλά τον υποστηρίζω κιόλας. Το θέμα είναι πως η γραφειοκρατεία στην προκειμένη ή το βαθύτερο αίτιο σε μια γενικότερη κατάσταση, έχουν μια θέση ακλόνητη και απαράκαμπτη. Οπότε, οφείλεις να προσαρμοστείς σε αυτήν, έστω και απρόθυμα.

Ή, να γίνεις εξίσου μαλάκας με αυτόν που από ασχετοσύνη δεν ακολουθεί τις οδηγίες και να αρχίσεις το σπαμμάρισμα παραπόνων. Παράλογων ίσως, αν και πάντα υπάρχει μια λογική βάση κάπου στο βάθος. Αυτή η γκρίνια βέβαια θα είχε αξία, αν το κατά περίπτωση «εμπόδιο» δεν είχε τόσο βαθιές ρίζες. Θα έδινε περιθώρια αποδυνάμωσης και παράκαμψης αυτού του «εμποδίου», βελτίωσης των διαδικασιών και γρηγορότερο αποτέλεσμα.

Υποθέτω όμως πως μια τέτοια αλλαγή θα είχε ακόμα πιο πολύπλοκες διαδικασίες που απαιτούν μεγαλύτερη ακρίβεια. Και προφανώς θα σκάλωνε στη γραφειοκρατεία. Οπότε επιστρέφουμε στην αρχή. Ακολουθούμε τις οδηγίες κατά γράμμα.

Ο κόσμος λοιπόν δεν είναι απαραίτητα ηλίθιος.

Γι’αυτό ακριβώς οφείλει να γίνει πρόβατο.

Ή θηρίο.

Είναι ο κόσμος απίστευτα ηλίθιος;

Ζητάς από κάποιον να κάνει κάτι. Ζητάς από κάποιον που σου έχει παραπονεθεί κιόλας ότι δε μπορεί να τα καταφέρει σε αυτό που θέλει να κάνει κάτι, το οποίο του το αναλύεις λεπτομερέστατα. Τον καθοδηγείς επακριβώς στο τι να κάνει και πώς να το κάνει, επειδή ξέρεις πολύ καλύτερα τι είναι αυτό που πρέπει να κάνει για να ολοκληρωθεί η δουλειά. Σε διαβεβαιώνει ότι έχει ακολουθήσει τις οδηγίες σου κατά γράμμα. Βλέπεις το αποτέλεσμα. Παρατηρείς ότι αυτοσχεδίασε.

ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΔΕΝ ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ;

Όσο κι αν αντιμετωπίζω την παραπάνω κατάσταση στην εργασιακή μου καθημερινότητα, όπου πελάτες παραπονιούνται ότι δεν προχωράνε οι παραγγελίες τους ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν συμπληρώσει τα μισά στοιχεία, άλλο τόσο παρατηρώ ότι μια γενικευμένη κατάσταση επικρατεί παντού γύρω μας. Όσο καλά ειπωμένη κι αν είναι μια οδηγία, πάντα υπάρχει το περιθώριο του αυτοσχεδιασμού που θα καταστρέψει όλη τη διαδικασία.

Αν έχω υποπέσει σε αυτό το ατόπημα; Φυσικά! Δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω. Όλοι όσοι είναι αδαείς σε κάτι, θα πάθουν πρώτα κι έπειτα θα μάθουν. Η ειδοποιός διαφορά μου ωστόσο σε σχέση με την πλειοψηφία είναι πως δε θα παραπονεθώ για κάτι στο οποίο έχω μερίδιο ευθύνης. Ακόμα και το πιο μικρό, να ξέχασα ένα απαραίτητο κόμμα.

Υπάρχει περίπτωση όλο το πρόβλημα να οφείλεται κάπου αλλού; Σαφώς! Στην εργασία μου πχ, επικρατεί τόση παράλογη γραφειοκρατεία, που όχι μόνο δικαιολογώ τον εκνευρισμό του πελάτη, αλλά τον υποστηρίζω κιόλας. Το θέμα είναι πως η γραφειοκρατεία στην προκειμένη ή το βαθύτερο αίτιο σε μια γενικότερη κατάσταση, έχουν μια θέση ακλόνητη και απαράκαμπτη. Οπότε, οφείλεις να προσαρμοστείς σε αυτήν, έστω και απρόθυμα.

Ή, να γίνεις εξίσου μαλάκας με αυτόν που από ασχετοσύνη δεν ακολουθεί τις οδηγίες και να αρχίσεις το σπαμμάρισμα παραπόνων. Παράλογων ίσως, αν και πάντα υπάρχει μια λογική βάση κάπου στο βάθος. Αυτή η γκρίνια βέβαια θα είχε αξία, αν το κατά περίπτωση «εμπόδιο» δεν είχε τόσο βαθιές ρίζες. Θα έδινε περιθώρια αποδυνάμωσης και παράκαμψης αυτού του «εμποδίου», βελτίωσης των διαδικασιών και γρηγορότερο αποτέλεσμα.

Υποθέτω όμως πως μια τέτοια αλλαγή θα είχε ακόμα πιο πολύπλοκες διαδικασίες που απαιτούν μεγαλύτερη ακρίβεια. Και προφανώς θα σκάλωνε στη γραφειοκρατεία. Οπότε επιστρέφουμε στην αρχή. Ακολουθούμε τις οδηγίες κατά γράμμα.

Ο κόσμος λοιπόν δεν είναι απαραίτητα ηλίθιος.

Γι’αυτό ακριβώς οφείλει να γίνει πρόβατο.

Ή θηρίο.

Ψίθυροι

Ψίθυροι παντού, μέσα στο δωμάτιο, μέσα στο κεφάλι, λιγοστά ντεσιμπέλ ικανά να γκρεμίσουν όλους τους τοίχους.

Χνώτα που δημιουργούν υποψίες συλλαβών κι αυτά τα σίγμα που σκίζουν σαν ξυράφι τον αέρα και τη σιωπή.

Ψίθυροι, φιλαράκια κι εχθροί, συμβουλές και «γιατί;», όλα μαζί.

Εκφράζουν σκέψεις όσο μεγαλόφωνα χρειάζεται για να σπάνε τη σιωπή κι όσο σιγανά για να συντηρούν τη μοναξιά.

Ψίθυροι σκάνε από την άκρη των χειλιών και ξαπλώνουν στ’αυτιά.

Νομίζεις ότι δε θα σε βλάψουν, αλλά οι αντανακλάσεις στους τοίχους κάνουν ζημιά.

Ψίθυροι που βγάζεις αναγκαστικά, μπας και διατηρήσεις τα λογικά σου.

Άσχετα που αυτό το τιτίβισμα λευκού θορύβου σε κάνει να τρελαίνεσαι όλο και πιο πολύ.

Ψίθυροι που λένε «μη γαμιέσαι!».

Κλείνεις βροντερά την πόρτα. Της ζητάς συγγνώμη.

Ψίθυροι που λένε «δεν την παλεύω άλλο…».

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι με τα ρούχα πάνω σου και τα φώτα αναμμένα.

Ψίθυροι που λένε «πως τα έχω κάνει έτσι ρε γαμώτο;».

Γέρνεις σ’εμβρυακή στάση.

Ψίθυροι που λένε «κάνε κάτι, σε παρακαλώ!»

Κοιτάς ψηλά.

Ψίθυροι…

…που γίνονται λυγμός.

Φοβάμαι

Φοβάμαι για τη μέρα που δε θα έχω

καμία υποχρέωση να ξεκουνήσω από το κρεβάτι.

Και δε θα είναι τίποτα δίπλα μου να μου πει:

«Άντε,σήκω, έχεις δουλειά»

ή:

«Έλα να πάμε καμιά βόλτα»

ή:

«Πάρε με»…

Φοβάμαι για τη μέρα που θα γίνω κι εγώ

ένας μπάρμπας του ιντερνέτ,

να διδάσκω ήθος ενώ ζαχαρώνω μικρούλες

με φωτογραφίες από τριαντάφυλλα

ΚΑΙ ΜΕ ΓΡΑΦΗ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΑ!!!!!!!!

Ακόμα πιο πολύ, φοβάμαι πως δε θα προλάβω να φτάσω σ’αυτή τη φάση…

(Καλύτερα για τις μικρούλες!)

Φοβάμαι για τη μέρα που όσοι γελούσαν με τ’αστεία μου

-κυρίως όταν δεν τους άρεσαν-

θα τα σιχαθούν για τα καλά

και θα σταματήσουν ν’απαντούν.

Φοβάμαι για τη μέρα που κι Εσύ θα με παρατήσεις

και δε θα βάζεις στο κεφάλι μου καινούριες μελωδίες

ούτε θα μου δίνεις κίνητρο να πιάνω την κιθάρα

ή να μουρμουράω αγαπημένα μου τραγούδια…

Φοβάμαι όμως, πιο πολύ απ’όλα,

για κείνη τη μέρα την αποφράδα

που θα έχω ξυπνήσει όπως τις άλλες

-βαριεστημένα, μίζερα, τελείως δια της βίας-

και θα χαρώ πολύ όταν μου πούνε,

με το καθιερωμένο πλαστό χαμόγελο:

«Καλημέρα!»

Top-5 ηθοποιών με δισκογραφία

Επειδή πρόσφατα υπέπεσε στην αντίληψη μου ότι γνωστός ηθοποιός κυκλοφόρησε δεύτερο μουσικό άλμπουμ (ΝΕ ΤΙ, απαγορεύεται; ), πήρα λοιπόν την απόφαση με αφορμή αυτό να κάμω άλλο ένα top-5.  Ορίστε λοιπόν Θανάση μου 5 ηθοποιοί που ίσως δεν ήξερες ότι έχουν ασχοληθεί με τη μουσική!

David Duchovny

Που τον έχεις δει: Η αφορμή για το παρόν entry λοιπόν έχει παίξει μεταξύ άλλων στις σειρές (σόρρυ, έργα, περάσαμε τα 30) The X Files, Californication και, για όσους μερακλήδες ανδρώθηκαν ξενυχτώντας με το μεταμεσονύκτιο πρόγραμμα του Alter, στο Red Show Diaries.

Τι έχει κυκλοφορήσει: Δύο συμπαθητικούς δίσκους χαλαρού ροκ, τους Hell or Highwater και Every Third Thought, με το δεύτερο να έχει κυκλοφορήσει μόλις πριν λίγες εβδομάδες. Μάλλον ο χαρακτήρας του Hank Moody πέρασε σε αυτές τις δουλειές από κεκτημένη ταχύτητα. Δεν το λες κι αρνητικό αυτό.

Κάτι να ακούσεις:

Natalia Tena

Που την έχεις δει: Με παρδαλό μαλλί στις ταινίες (έργα είπαμε ωρέ!) Harry Potter ως Nyphadora Tonks και με λιγδιασμένο ως Osha στο Game of Thrones.

Τι έχει κυκλοφορήσει: Παρέα με τη μπάντα της, τους Molotov Jukebox, έχει βγάλει 2 δισκάκια ska αναφορών, τα Carnival Flower και Tropical Gypsy, όπου εκτελεί πέραν των φωνητικών και καθήκοντα ακορντεονίστριας. Ενίοτε και γοργόνας.

Κάτι να ακούσεις:

Robert Downey, Jr

Που τον έχεις δει: Αν μεγάλωσες στα 90s, σε έργα με το υπόλοιπο frat pack. Αν είσαι κάπως νεότερος, τον γνώρισες στην ανάκαμψή του ως Sherlock Holmes και Tony Stark. Στο ενδιάμεσο, τον πήρε ο κατήφορος, βούτηξε στα drugs και…

Τι έχει κυκλοφορήσει: …πρόλαβε να βγάλει κι ένα δισκάκι μέτριας απήχησης, γλυκούτσικης μουσικής και τίτλου με κληρονομικό χάρισμα: “The Futurist”! Αυτό ακριβώς που έλειπε από τα “genious, millionaire, playboy, philanthropist” για να αποδώσει πλήρως τον ρόλο-ταυτότητα του Junior.

Κάτι να ακούσεις:

Hugh Laurie

Που τον έχεις δει: Στο Black Adder, στο House, M.D. καθώς και στα πιο πρόσφατα The Night Manager και Chance. Σαν συγγραφέα των The Gun Seller και The Paper Soldier. Και σαν συνεπιβάτη της Ρέιτσελ στα Φιλαράκια, όπου επιβεβαίωνε το αυτονόητο: THEY WERE ON A BREAK!

Τι έχει κυκλοφορήσει: Δύο άλμπουμ διασκευών σε μπλουζ και τζαζ (και όχι μόνο) με τίτλους Let them Talk και Didn’t it Rain. Πέραν των φωνητικών, αναλαμβάνει και το πιάνο και κάποια κιθαριστικά ακόρντα άμα μερακλώσει. Γερομπλουζάς με τα ούλα του.

Κάτι να ακούσεις:

Steve Burns

Που τον έχεις δει: Ο αεικίνητος τυπάκος με την πράσινη μπλούζα και το καφέ παντελόνι που έψαχνε μπλε σκυλοπατούσες στο Blue’s Clues.

Τι έχει κυκλοφορήσει: Δύο σόλο δισκάκια εναλλακτικού χαρακτήρα με τίτλους Song for Dustmites και Deep Sea Recovery Efforts κι ένα δισκάκι συνεργασία με τον Steven Drozd των Flaming Lips με τίτλο Foreverywhere. Παρόλο που το κυνήγι της μουσικής καριέρας ήταν το αίτιο της αποχώρησής του από το Blue’s Clues (και το ότι του πέφτανε τα μαλλιά η αφορμή), δε λες και πετυχημένη την πορεία του που έχει σαν κορυφή το Mighty Little Man να έχει γίνει το σήμα του έργου Young Sheldon.

Κάτι να ακούσεις:

Αν έχεις μυαλό

Μού’λεγες μάνα

«Άσ’τους να σε πειράζουν

Έχεις μυαλό εσυ

Θα πας μπροστά»

Και πήγα·

μπροστά τους, γονατιστός

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους εξυπηρέτησα ενώ με βρίζαν

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους διασκέδαζα ενώ τρωγόπιναν

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους έβλεπα να ευτυχούν ενώ εγώ

Κάθε μέρα που περνούσε

Μιζέριαζα κι άλλο

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους έβλεπα να κάνουν οικογένειες·

παραλίγο νά’κανα κι εγώ αλλά τη γλίτωσα

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Κάλλιο να’χα ρε μάνα ένα παπάκι

Ένα τσιγάρο κολλημένο στα χείλια από τα δέκα

Να’μενα στην ίδια τάξη

Και να’βρισκα έτσ’ευτυχία

Αλλά δεν ήταν κάτι που άξιζα

Ξέρεις γιατί, μάνα;

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Κι όποιος έχει μυαλό δεν ευτυχεί

Σκέφτεται κι αναλύει και φαντάζεται

Και βλέπει τα πράγματα ως έχουν:

ΟΛΑ

ΣΚΑΤΑ

Μη με κοιτάς από ψηλά και αμφιβάλλεις

Σ’είδα κι εσένα:

Πενήντα χρόνια σκλάβα

(για να μην πω πιο πίσω

πόσα τραβούσες)

Δυο χέρια ν’αγκαλιάζουν

Να καθαρίζουν

Να διδάσκουν

Να ταΐζουν

Μ’ανταμοιβή τη θλίψη

Γιατ’είχες μυαλό κι εσύ…

Αλλά γι’αυτό έγινες Μάνα:

Για να φτιάξεις το παιδί σου

Κατ’εικόνα και ομοίωση

Top-5 πιο πολυαγαπημένων μουσικών άλμπουμ ever

Το πιο High Fidelity entry μου, άνετα!

Να υπενθυμίσω πως το αρχικό concept αφορούσε top-20 και δοθείσης της ευκαιρίας με το challenge που μου έθεσε ο φίλτατος Μήτσος της καρδιάς μας, κάλυψα ήδη 10 θέσεις. Ας κάνω λοιπόν μια τιμητική αναφορά στις θέσεις 20-16:

20. Nevermore – This Godless Endeavor

19. Mastodon – Crack the Skye

18. In Flames – Clayman

17. Linkin Park- Hybrid Theory

16. Radiohead – OK Computer

Κι αφού καλύφθηκαν οι θέσεις 15-6 στο δεκαήμερο challenge, πάμε στο top-5!

5. Slipknot – Vol. 3: The Subliminal Verses

Τότε λοιπόν στα δύσκολα χρόνια του λυκείου, ένα φιλαράκι, ο Μπάμπης, έκανε παραγγελίες CD από Αθήνα. Ότι είχε βγει τότε το Vol. 3 και μην έχοντας ακούσει τι εστί Slipknot, αλλά διαβάζοντας τα καλύτερα από τον Τύπο κι ακούγοντας τα χειρότερα από τους μεταλλοπατέρες, πήρα τη γενναία απόφαση να το παραγγείλω. Και δικαιώθηκα. Η ωμή ενέργεια που ξεχείλιζε, σε συνδυασμό με μια λιγότερο γυαλισμένη παραγωγή και μερικές τολμηρές κινήσεις (βλέπε το δεύτερο Vermillion και το Circle, μεταξύ άλλων) έπεισαν τον για-λίγες-ακόμα-εμφανίσεις έφηβο εαυτό μου ότι εδώ έχουμε κάτι που αξίζει να ακούσεις, να σε πωρώσει, να σε ανοίξει σαν ακροατή αρχικά, και εν μέρει σαν άνθρωπο αργότερα.

4. System of a Down – Mezmerize/Hypnotize

Κλεψά και πάλι, αλλά τα δίδυμα δεν κάνει να χωρίζουν γαμώτη! Αν το αμφισβητείς, σκέψου ότι ο George Weasley δεν κατάφερε να ξανακαλέσει τον προστάτη του, όταν πέθανε ο Fred! Που κολλάει ο Harry Potter και οι S.O.A.D. θα με ρωτήσεις… Μα, στο ότι τα δίδυμα δεν κάνει να χωρίζουν! Mezmerize και Hypnotize έπρεπε να είχαν κυκλοφορήσει μαζί! Ασχέτως που η εταιρεία προτίμησε να τα χωρίσει για να αρμέξει δις την επιτυχία της μπάντας. Κάτι που οδήγησε στον να χωρίσουν τα δημιουργικά μυαλά των κυρίων Tankian και Malakian στην πορεία. Κι εντάξει, καλές οι δουλίτσες που έβγαλαν σόλο, αλλά μαζί βγάλαν διαμάντια και κατά μόνας ζαφείρια. Τι να συγκρίνουμε τώρα… Αλλά στο ζουμί: δε χρειάζεται να πω τίποτα! Τράβα κι άκου κι αν δεν κολλήσεις τη ζωή σου με τούτα τα έργα, να εύχεσαι να μη χρειαστεί να βάλεις ποτέ γυαλιά γιατί θα σου κόψω τα αυτιά και δε θα’χεις πού να τα στερεώσεις! Απλά τα πράγματα κι εδώ χωράνε και παραχωράνε οπαδικά, μαλάκα Έλληνα που τους χλεύαζες το ’99 που σαπορτάρανε Slayer! Έχω κοντάψει να παίξω ξύλο γι’αυτό το χωρισμένο διπλό άλμπουμ, τι θες τώρα; Πραγματικά, αν η τελική τριάδα δεν είχε αφήσει το στίγμα της μέσα μου, θα μιλάγαμε για πρωτιά.

3. Tool – 10.000 Days

Ήταν 28 Απριλίου του 2006, ώρα 8 το πρωί κι ο δικός σου περιμένει έξω από γνωστό δισκάδικο για να ανοίξει. Ανεβαίνουν τα ρολά, ορμάω μέσα, πιάνω έναν τύπο και του λέω μόνο μια συλλαβή: «ΤΟΥΛ!». Κατάλαβε. Μου παρέδωσε τη νέα τότε και τελευταία ως τώρα κυκλοφορία ενός από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα. Κοιτάω τη συσκευασία: Χοντρό πακέτο, δύο φακοί, σκέφτηκα «τι να έφτιαξε πάλι ο Adam;». Πριν ακούσω το δίσκο, χαζεύω το τρισδιάστατο artwork. Τριπάρισμα! Το δισκάκι στο μηχάνημα, πατάω το Play: Χάσιμο! Φτάνοντας στη μέση, στη σε δύο μέρη ειπωμένη ιστορία της Judith Marie Dougherty Keenan: Συγκίνηση! ΟΚ, Σε σύγκριση με τα Aenima και Lateralus είναι μισό κλικ πιο κάτω, όπως θα συνειδητοποιήσω στην πορεία. Συναισθηματικά όμως, μιλάμε για τον πρώτο δίσκο Tool (και μόνο, μέχρι να το πα΄ρουν απόφαση να βγάλουν καινούριο) του οποίου βίωσα την κυκλοφορία. Το 1996 ήμουν πολύ μικρός και το 2001 δεν τους γνώριζα. Το 2006 όμως, έχοντας ήδη μάθει, ακούσει, διαβάσει και πωρωθεί, περίμεν απως και πώς να κυκλοφορήσει. Και 12 χρόνια μετά, εξακολουθεί να με συντροφεύει σαν κομμάτι μου πια.

2. Pain of Salvation- Be

Βασικά, οι καταχωρήσεις 4 εως και 2 σε αυτό το top-5 είναι όλες αδικημένα νο. 1. Με πιο αδικημένο το Be, το οποίο για χρόνια κέρδιζε την πρωτιά. Μπαίνοντας όμως στο τριπάκι να ξακανούσω τις αγαπημένες μου δουλειές, συνειδητοποίησα μερικά πράγματα. Σαφώς και με επηρέασε πολύ και σε πολλούς τομείς. Ωστόσο, κατέληξε στη δεύτερη θέση γιατί επέλεξα να το ακούσω και με κέρδισε ενώ είχα ήδη μια επαφή με την παρέα του κυρίου Gildenlow. Δεν υπήρχε η συγκίνηση της έκπληξης. Υπήρξε η συγκίνηση της ανακάλυψης ενός τεράστιου concept δίσκου με φανταστικά κομμάτια και υπέροχες ερμηνείες, υπήρξε η συγκίνηση του να συνοδέψει μερικές προσωπικές στιγμές, αλλά μέχρι εκεί. Οριακά λοιπόν, βρίσκεται στο 2. Και νιώθω την ανάγκη να του ζητήσω συγγνώμη γι’αυτό.

1. Porcupine Tree – Deadwing

Και φτάνουμε στην κορυφή. Ένας δίσκος που δεν είχα καν στο πρόγραμμα ν’ακούσω κι ήρθε από μόνος του, με τη μορφή ενός CD που έριξα κατά λάθος στο δισκάδικο κι ήμουν σε φάση «Α ωραία, ήθελα να τους τσεκάρω κάποια στιγμή, έβγαλαν καινούριο, αφού έπεσε στα χέρια μου ευκαιρία είναι». Περιεχόμενο ατμοσφαιρικό, ευφυές και πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο είχα ακούσει ως τότε. Η ιδιαίτερη φωνή, ο συνδυασμός βαρέων κιθαριστικών riff με ατμοσφαιρικά αλλά ουχί συμφωνικά πλήκτρα, οι μακροσκελείς συνθέσεις που έφευγαν νεράκι, μερικά στοιχεία από Tool που ήδη είχα προλάβει να συμπαθήσω αλλά και οι χαλαρές στιγμές, όλα αυτά σε ένα κόνσεπτ που αρχικά αφορούσε σενάριο για μεταφυσικό θρίλερ αλλά τελικά δεν έκατσε να γυριστεί ποτέ και φρόντισε να στοιχειώσει για πάντα το top-5 μου και να παγιωθεί στο νούμερο ένα κι επίσημα. Οι συμμετοχές αξιόλογων καλλιτεχνών σε guest ρόλους (Adrian Belew, Mikael Akerfeldt) δε νοθεύουν καθόλου την αστείρευτη έμπνευση του πολυπράγμονα κυρίου Wilson, ίσα ίσα την τονώνουν κιόλας, ειδικά το υποβόσκον bromance με τον Σουηδό μπροστάρη των Opeth να χαρίζει φωνή και κιθάρα στο πιο «αααχχχ» κομμάτι για μένα. Arriving Somewhere but not Here! Τι κομμάτι! Και μόνο του να ήταν όλο το άλμπουμ, πάλι πρωτιά θα χτύπαγε. Συμπυκνώνει το όλο feeling με τον πιο «δε-θέλω-να-γαμήσω-θέλω-να-ηρεμήσω» τρόπο. Όταν όλοι καύλωναν βλέποντας πόδι πάνω στα μόνιτορ ή ξεσηκώνονταν με τα horns, εγώ ανατρίχιαζα με την εμβληματική πλέον κίνηση του Wilson κατά τις ζωντανές εκτελέσεις του εν λόγω ύμνου. Πως να καταλήξω λοιπόν κλασσικός χατζημεταλλάς;

Ανοιξιάτικη βροχή

Το ταξίδι της ζωής

Κι όλα τα νοήματα

Του σύμπαντος

Των ανθρωπίνων σχέσεων

Του ποιοι είμαστε

Τι κάνουμε

Που πηγαίνουμε

Από που ήρθαμε

Κι όλων των άλλων, για να μη μακρηγορώ

Είναι η ανοιξιάτικη βροχή

Όχι όποια κι όποια

Η βροχή σ’ένα λιβάδι δε μας κάνει

Ούτε σ’ένα τυχαίο πάρκο

Ούτ’η βροχή του βουνού

Ούτε κι η παραθαλάσσια

Μιλάω γι’αυτήν της πλατείας Εξαρχείων

Ξεσπάει ξαφνικά

Χωρίς καν να την υπολογίσεις

Ψιχαλιστά στην αρχή

Τη λες και ευλογία

Κι αν σ’ ενοχλήσει την ανέχεσαι

Ελπίζοντας να περάσει γρήγορα

Σαν παιδική ηλικία

Αλλά παραείναι αισιόδοξη σκέψη γι’αυτό το σύμπαν

Σωστά;

Όλα ωραία κι όλα καλά λοιπόν

Μέχρι να γίνει μπόρα

Και να κάνει τους δρόμους ποτάμια

Και να ξεχειλίσουν τα φρεάτια

Και σ’όλη την ατμόσφαιρα

Επικρατεί αυτή η μυρωδιά

Από νοτισμένα τσιμέντα

Μπάφο και ρετσίνα

Σκατά και κάτουρα

Εφηβικές ορμόνες

Κοψίδια και μπύρες

Σκουριασμένες χορδές

Υιοθετημένα κι αδέσποτα ζωντανά

Έμπνευση στη μια γωνιά και κατάντια στην άλλη

Αυτό είναι το νόημα των πάντων

Το αμφισβητείς;

Τότε μέτρα τις γραμμές

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑