Αναζήτηση

People of the Net

Δυο ευχές σε δυο εγκληματίες

Τι βλέπω ρε διάολε με το που ανοίγω τα μάτια μου… Βρέθηκε ένα κοριτσάκι 6 χρόνων, η Στέλλα, νεκρή σε κάδο σκουπιδιών, με υπόδειξη του πατέρα, ο οποίος λέει αντιμετωπίζει ψυχολογικά… Εδώ το σχετικό άρθρο, διαβάστε το για να καταλάβετε το μέγεθος της κτηνωδίας… Ρε άχρηστο πλάσμα, που είναι να απορεί κι ο πιο θρήσκος ποιος Θεός σε αξίωσε να γίνεις πατέρας γαμώ το διάολό σου, δε φτάνει που σκοτώνεις το ίδιο σου το παιδί, το παίζεις και τρελίτσα από πάνω ρε πούστη άντρα; Γιατί; Για να γλιτώσεις τη φυλακή; Όλοι ξέρουμε τι κάνουν οι έγκλειστοι σε καθάρματα σαν και σένα. Να κάτσεις να υποστείς τις συνέπειες πούστρα, να σε βρουν χιλιογαμημένο και κατακρεουργημένο ρε κάθαρμα! Κι είναι και πρώην μπάτσος λέει… Κι έχουν οι μπάτσοι την τάση να κρύβουν ο ένας τις πομπές του άλλου… Όποιος τον καλύψει τον κερατά, του αξίζει ο χειρότερος θάνατος!

Λίγες ώρες πριν, πέτυχα αυτή την εικόνα (μην κλικάρετε αν έχετε ευαίσθητο στομάχι) με έναν νεκρό σκύλο. Δεν έχει σημασία αν συνέβη στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, δεν έχει σημασία αν το σχετικό ποστ είναι clickbait ή αναρτημένο από αγανάκτηση, κάπου, κάποιος, σκότωσε αποτρόπαια αυτό το έρμο ζωντανό… Αυτό το πράγμα (ε όχι κι άνθρωπος ωρέ!) θέλω να ζήσει πολύ παραπάνω από το μέσο όρο. Και να γνωρίζει ανθρώπους που να δένεται βαθιά μαζί τους. Και να τους βλέπει ανά διαστήματα να πεθαίνουν με τον χειρότερο τρόπο, μπροστά στα μάτια του. Και να μη μπορεί να κάνει τίποτα. Μέχρι να εκλιπαρεί να βρεθεί κάποιος να τον σκοτώσει όπως αυτό το λάθος της φύσης σκότωσε το σκυλί. 

Αυτά τα ολίγα. Καλή σας μέρα να ευχηθώ ή θα είναι υποκριτικό μετά από τη μισανθρωπιά που έβγαλα; Μωρ’δε γαμιέται; Καλημέρα! Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο την αξίζεις. Πιθανόν να αγανάκτησες με τις παραπάνω καταστάσεις που με ώθησαν να μοιράσω ευχές, περισσότερο απ’όσο με τις ίδιες τις ευχές μου σε αυτές τις αποτυχημένες εκτρώσεις που λέγονται κατ’ευφημισμόν άνθρωποι. Κι εσύ Θανάση μου που με ξέρεις καλύτερα και γνωρίζεις ότι ούτε τα παιδιά συμπαθώ ούτε τα ζώα, γνωρίζεις επίσης ότι δε θα έβλαπτα κιόλας παιδί ή ζώο. Αν είχα παιδί, θα το μάλωνα στις αταξίες του, αλλά μέχρι εκεί. Κι ίσως να το πρόσεχα περισσότερο από τον εαυτό μου. Γιατί έστω ότι όντως το παιδάκι πέθανε «κατά λάθος», το να μην το προσέχεις δε σε κάνει λιγότερο ανάξιο γονιό. Σκύλο δε χρειάζεται να έχω για να σεβαστώ. Κυκλοφορούν εκεί έξω τόσα αδέσποτα. Δε βρίσκω νόημα στο να τα ταλαιπωρήσει, βασανίσει και σκοτώσει κανείς, πέραν του ότι είναι ανώμαλος.

Κι αγανακτώ με τις ειδεχθείς αυτές πράξεις γιατί, έτσι όπως έχω την τάση να βλέπω σε ένα δεύτερο επίπεδο τα πράματα, διακρίνω κάτι κοινό, πέραν του ότι είναι αθώες ψυχές: ένα παιδάκι 6 χρόνων, που δεν έχει προλάβει να φθαρεί από την ανθρωπότητα και χάνεται από τον ίδιο του τον πατέρα, κι έναν σκύλο που δημιουργήθηκε με σκοπό ζωής να κάνει παρέα στην ανθρωπότητα. Το νιώθεις; Νιώθεις αυτή τη μορφή προδοσίας απέναντι σε αυτές τις ψυχές;

Αντίο Γελωτοποιέ…

Μόλις έμαθα ότι ο Στάθης Ψάλτης έχασε τη μάχη με την επάρατο. Στεναχωρήθηκα πολύ περισσότερο απ’όταν έμαθα ότι έφυγαν ο Θανάσης Βέγγος, ο Σωτήρης Μουστάκας, ο Βασίλης Τσιβιλίκας ή ο Κώστας Τσάκωνας, άνθρωποι που μου πρόσφεραν γέλιο στα μικράτα μου, όταν παρακολουθούσα τις απολαυστικές ταινίες τους στην τηλεόραση.

Οι χαρακτήρες που ενσάρκωσε, που του πήγαιναν τόσο πολύ, του ατίθασου κι αστείου καταφερτζή που πάντα είχε όρεξη να διορθώσει αδικίες και να τα χώσει σε όποιον έπρεπε, αποτέλεσαν σημείο ταύτισης και διαμόρφωσαν σε έναν βαθμό την προσωπικότητά μου. Ωστόσο, είχα και μια προσωπική επαφή μαζί του, όταν ήμουν παιδί. Και θα προτιμήσω να μοιραστώ αυτή τη στιγμή, παρά να κάνω ένα ακόμα copy-paste της βιογραφίας του, που κατέκλυσε όλα τα site σε χρόνο dt.

Ο πατέρας μου δούλευε ταξί κι ο Στάθης, που παραθέριζε στο χωριό μου, αν δεν είχε καλοκαιρινές περιοδείες, ήταν πελάτης του σχεδόν κάθε μέρα. Τον πήγαινε στο καζίνο. Ήθελα να τον δω και να του σφίξω το χέρι. Ήθελα επίσης να γίνω ηθοποιός. Οι δικοί μου επέμεναν να μην το κάνω αλλά να σπουδάσω κάτι και παράλληλα να ασχοληθώ με την υποκριτική αν το επιθυμούσα. Είχα τον Στάθη πολύ ψηλά. Παρόλο που δεν τον είχα δει σε σοβαρές ερμηνείες ως τότε, κάτι μου έλεγε ότι μπορεί να βγάλει δάκρυ και σκέψη με την ίδια ευκολία που έβγαζε γέλιο. Επέμενα να τον γνωρίσω και σε μια κούρσα, ο πατέρας μου με πήρε μαζί τους.

Καθόμουν πίσω από τον πατέρα, δίπλα στον Στάθη. Είχα μείνει κοκκαλωμένος. Ήμουν μόλις 8 χρονώ και δε σκεφτόμουν όπως και τώρα. Δε σκεφτόμουν ότι δίπλα μου κάθεται ένας άνθρωπος που, όπως κι εγώ, αναπνέει, κατουράει, τρώει, καθαρίζει τ’αυτιά του. Σκεφτόμουν ότι κάθομαι δίπλα στον σπουδαίο Στάθη Ψάλτη. Και δε νομίζω να έχω ξανανιώσει έτσι όποτε βρέθηκα κοντά σε κάποιον επώνυμο. Τον κοιτούσα σαν χαζός να μου χαμογελάει. Κάποια στιγμή το ξεφούρνισα: «Θέλω να γίνω ηθοποιός σαν κι εσένα όταν μεγαλώσω!»

«Αν σου αρέσει να το κάνεις. Αλλά θέλει πολλή δουλειά και πολλή αγάπη για την τέχνη. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Και τώρα πια έχει γίνει κωλοδουλειά, θέλει γνωριμίες και να ξέρεις σε ποιον να κάνεις χατήρια για να πεις ότι θα σου δοθεί μια ευκαιρία. Εγώ μικρέ θα σου έλεγα να σπουδάσεις κάτι, να έχεις ένα χαρτί στα χέρια σου, και μετά να ασχοληθείς με το θέατρο. Όχι την τηλεόραση, το θέατρο! Αυτό δείχνει ποιος αξίζει και ποιος είναι απλά εμφανίσιμος! Να το έχεις υπόψιν σου αν το τολμήσεις!»

Κάπου μέσα μου πίστεψα ότι οι γονείς μου τον έβαλαν να με αποθαρρύνει, επειδή δεν ενέκριναν το να ασχοληθώ με την υποκριτική. Άλλο που ερασιτεχνικά έκανα κάποια μικροπράγματα σε τοπικές σκηνές και συλλόγους. Στην πορεία άλλωστε, με κέρδισε η μουσική. Αλλά τότε, πάντα φανταζόμουν ότι θα γίνω καλός ηθοποιός και μια μέρα θα παίξω δίπλα του. Δεν έκατσε. Δεν πειράζει. Έμεινε μέσα μου σαν ο Ηρακλής Σπίνος, ο Πίπης Παρλαπίπας, ο Λαέρτης Ρωμανός, ο Γελωτοποιός. Ειδικά ο τελευταίος. Ένας σοφός γελωτοποιός…

Αντίο Γελωτοποιέ. Σ’ευχαριστώ για κείνη τη στιγμή. Καλή ξεκούραση.

Γιατί δε γίναμε μια smoke-free χώρα.

Παρά το γεγονός ότι ψηφίστηκε ένας αντικαπνιστικός νόμος, από όλους τους δημόσιους χώρους βγαίνουν ακόμα ντουμάνια. Ας δούμε 5 λόγους που δεν έπιασε.

1. Λόγω του καφέ. Δε γίνεται καφές χωρίς τσιγάρο! Κι άμα είσαι έξω για καφέ, θα το χρειαστεί ο οργανισμός σου. Ο συνδυασμός αποτελεί παράδοση κι οι Έλληνες είμεθα των παραδόσεων ωρέ! Άσε που δίνει πάτημα και για το επόμενο σημείο της λίστας.

2. Το κουτσομπολιό. Καφές και τσιγάρο και παρέα ίσον κουτσομπολιό. Αναπόφευκτα. Βγάλε κάτι από την εξίσωση και χαλάς όλη τη μαγεία.

3. Θα μας χάλαγε τα σεκλέτια ωρέ! Σε παράτησε η γκόμενα; Φόλιασαν το σκύλο σου; Τράκαρες; Κάποια στιγμή θα βρεθείς να τα πίνεις σε ένα μπαρ, αδειάζοντας πακέτα (αυστηρά πακέτο, δε γίνεται καλό σεκλέτιασμα με στριφτό). Πως θα σεκλετιαστείς α λα Φαίδων Γεωργίτσης χωρίς τσιγάρο, ε;

4. Το μεράκλωμα. Σήκω χόρεψε μια λεβέντικη, ΠΑΣΟΚτζίδικη ζεμπεκιά χωρίς τσιγάρο. Σούβλισε αρνί χωρίς τσιγάρο. Βγες για τσίπουρα με την αντροπαρέα χωρίς τσιγάρο. Δε γίνεται! Φλωρεύουν όλα απότομα!

5. Η σοβαρή κουβέντα. Δε λέμε τυχαία «η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο».  Άντε λύσε κυπριακό, μεσανατολικό, grexit και brexit χωρίς τσιγάρο! Γι’αυτό δυσκολευόμαστε στα Eurogroup Θανάση μου, επειδή δε μπορούμε να καπνίσουμε!

Επίλογος: Ψτ, αντιπαθητικέ αντικαπνιστή χωρίς χιούμορ που θα πεταχτείς να πεις ότι λέω μαλακίες, το ξέρω ότι λέω μαλακίες. Το ότι δεν πέρασε η καπνοαπαγόρευση είναι καθαρά συνδυασμός ελλιπών ελέγχων και πονηριάς των μαγαζατόρων. Το από πάνω κείμενο είναι μια σαρκαστική τοποθέτηση που γίνεται από έναν βαρύ καπνιστή και θίγει τη μόνη περίπτωση που ο Έλληνας έδειξε τόσο hardcore ανυπακοή στο νόμο. Αν δε μπορείς να διακρίνεις το χιούμορ, κερνάω τσιγάρο μπας και χαλαρώσεις.

Ρόζα, δε θα ξεμουδιάσουμε ποτέ…

Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι, δεν έχει αλλάξει καθόλου ο καιρός τα τελευταία 5 χρόνια. Και πολύ παραπάνω μη σου πω, αλλά έχω λόγο που κολλάω σε αυτά τα 5 χρόνια, που τα κομπιούτερς και πολύ περισσότερο οι αριθμοί γίναν κομμάτι του DNA μας, που κοιμόμαστε νηστικοί, καμιά φορά χωρίς κανέναν στο πλευρό μας… 5 χρόνια που η ιστορία έγινε σιωπή παντοτινή… 

Τα χείλη μας ξερά από λόγια με νόημα, διψασμένα για δυο φιλιά χαρισμένα από αγάπη κι όχι αγορασμένα σε υγρά καμπαρέ. Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο, αλλά δεν ξέρουμε ποιος είναι ο συνοδοιπόρος μας. Παίζουμε κάθε μας στιγμή σε ρουλέτες αμφιβολίας για το σήμερα, το αύριο, το τώρα. Κι οι φωνές μας που ζητούν δικαίωση κι αλήθεια, πέφτουν στο κενό.

Μερικές σκόρπιες σκέψεις μου για τα 5 χρόνια από τότε που ο Δημήτρης Μητροπάνος ανέβηκε για να τραγουδήσει στην πίστα του επέκεινα. Κι αν και δεν έβαζα ν’ακούσω τα τραγούδια του σπίτι μου, κι αν και δεν ήμουν κοντά στο ρεπερτόριό του, ήταν ένας ερμηνευτής που σεβόμουν για το λόγο ότι έβαζε όλη του την ψυχή σε κάθε στίχο που τραγουδούσε. Κι ας τα γράφαν άλλοι τα λόγια, κι ας είχαν τη δική τους δύναμη, κι ας ήταν μόνον η φωνή πίσω από το στίχο, τέτοια καρδιά σε ερμηνεία δεν έχω ακούσει ούτε από το ροκ το σινάφι. 

Το ότι θέλησα να γράψω μερικές γραμμές όμως δεν ήταν ούτε ο άνθρωπος, ούτε η ερμηνεία, αλλά η «Ρόζα». Θα περιαυτολογήσω για λίγο, ίσως ψωνιστώ κιόλας, αλλά έχω μια περίεργη σχέση μ’αυτό το τραγούδι. Κάπως γινόταν κι ήταν πάντα εκεί για μένα. Ο μύθος λέει ότι η «Ρόζα» παρέμενε στο συρτάρι για 20 χρόνια, επειδή κανένας τραγουδιστής που του παρουσιάστηκε το πρόχειρα ηχογραφημένο δείγμα του Θάνου Μικρούτσικου δεν έδειξε ενδιαφέρον γι’αυτό, εξαιτίας της ποιότητας ηχογράφησης. Μπορεί εκεί να βρήκε σημείο τομής μαζί μου η «Ρόζα», να είδε πίσω από τον παχύ μουντρούχο με τα σημάδια της εφηβικής ακμής να έχουν ποτίσει παρακμή ένα άλλοτε γλυκό παιδικό πρόσωπο και να είπε από μέσα της «Άνθρωπέ μου, εδώ είμ’εγώ για σένα!» και να αποφάσισε να μου κάνει παρέα. Ίσως αυτό να αναιρεί την εικασία ότι η Ρόζα των στίχων είναι η επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ. Εκείνη μάλλον θα έκανε στην άκρη έναν τύπο που το όνομά του θα μπορούσε να είναι μονάδα μέτρησης απάθειας και ρηχότητας. Έτσι λοιπόν, η «Ρόζα», πολύ μακριά από το συνηθισμένο μου ρεπερτόριο, βρισκόταν κοντά μου σε στιγμές που μέτρησαν στην προσωπική μου ιστορία. Σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, στίχους Άλκη Αλκαίου και-με σκόπιμα κεφαλαίο το έψιλον, δεν είναι τυπογραφικό-Ερμηνεία Δημήτρη Μητροπάνου, η «Ρόζα» αποφάσισε να είναι δίπλα μου σε έρωτες, μεθύσια, εκδρομές, άγχη, επιτυχίες κι απογοητεύσεις κάθε λογής. Και πάντα ν’ανακαλύπτω μιαν άλλη στροφή να με χαρακτηρίζει. 

Ίσως βέβαια η «Ρόζα» να περνούσε απλά από δίπλα σε όλες αυτές τις στιγμές, αν μετέφερε τα λόγια της κάποια ισχνή κι άψυχη φωνή. Βρήκε όμως τον Μητροπάνο να μεσολαβήσει ώστε να φτάσει το μήνυμά της στ’αυτιά μας και ν’αγγίξει τα σώψυχά μας. Όλων μας, με διαφορετικό τρόπο στον καθένα. Από γαργαλητό που φέρνει κέφι στην παρέα και μεράκλωμα στον χορευτή της, μέχρι σφίξιμο σε σημείο λιποθυμιάς. 

Μην εκθειάζω βέβαια συνέχεια τη «Ρόζα» όμως… Είναι άδικο για τη μαγεία που κέρναγε σε κάθε του ερμηνεία ο Μητροπάνος, σε πολλά τραγούδια που βρίσκονταν ως δια μαγείας κάπου κοντά. Στο κουτούκι με παρέες, στο δρόμο με κίνηση, στην παραλία νύχτα με φεγγάρι, στην οικογενειακή εκδρομή, με το «Αλίμονο», το «Για να σ’εκδικηθώ», το «Πάντα γελαστοί», το «Δώσε μου φωτιά», τις «Θάλασσες», ο Μητροπάνος υπογράμμιζε στιγμές με τον ιδιαίτερο τρόπο του και την χαρακτηριστική του στάση που βαστούσε το μικρόφωνο να σκάει καρφί στο μυαλό.

Σ’ευχαριστώ Δημήτρη. Να’σαι καλά κει πάνω.

Μηνύματα γιορτών

Με αφορμή το Iron Sky του Paolo Nutini, το οποίο έτυχε να ακούσω σήμερα, μετά την παραδοσιακή σουβλοκατάνυξη και την απογευματινή σιέστα-λήθαργο, επιθύμησα να κάνω έναν παραλληλισμό του μηνύματος του Πάσχα με το σημείο που έχει δανειστεί από τη σπουδαία ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, «Ο μεγάλος δικτάτωρ», αναπόσπαστο μέρος του εν λόγω τραγουδιού, και που στο βίντεο βρίσκεται στο 3:22.

To those who can hear me, I say, do not despair.
The misery that is now upon us is but the passing of greed,
The bitterness of men who fear the way of human progress.
The hate of men will pass, and dictators die,
And the power they took from the people will return to the people.
And so long as men die, liberty will never perish.
Don’t give yourselves to these unnatural men –
Machine men with machine minds and machine hearts!
You are not machines, you are not cattle, you are men!
You, the people, have the power to make this life free and beautiful,
To make this life a wonderful adventure
Let us use that power!
Let us all unite!

Πίσω από τη θυσία και την ανάσταση του Ιησού, κρύβεται το ίδιο μήνυμα θαρρώ. Ένα μήνυμα ελπίδας, αφύπνισης, ένα μήνυμα να προκαλέσουμε τον εαυτό μας να γίνει η καλύτερη εκδοχή του, να ενωθούμε με τον διπλανό μας. Άσχετα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός, αυτό το μήνυμα έχει αποπειραθεί να περαστεί με κάθε δυνατό τρόπο: από μυθολογίες και λαϊκές παραδόσεις, σε τραγούδια, βιβλία και ταινίες. Το ότι δεν αλλάζει ο κόσμος είναι ένας περιορισμός που τίθεται από το σύνολο που ονομάζεται ανθρωπότητα. Πάντοτε η ανθρωπότητα βασίζεται σε κάποιου είδους μεσσία, είτε αυτός λέγεται Γιλγαμές, είτε Ιησούς, είτε Διγενής Ακρίτας, είτε Σούπερμαν, είτε Μητέρα Τερέζα, για να δει να συμβαίνουν αλλαγές. Κι εδώ είναι το πρόβλημα Θανάση μου, ότι τόσον καιρό δεν έχουμε καταλάβει ότι αυτός ο μεσσίας που ψάχνουμε είναι μέσα μας. Αφήνουμε πολιτικές, θρησκείες, χρώματα δέρματος, γούστα να μας διχάζουν, αντί να τα κάνουμε στην άκρη και να γίνουμε ένα. Να στο πω αλλιώς;  Εγώ σε γουστάρω γιατί ξηγιέσαι σπαθί κι ας υποστηρίζεις τον Ολυμπιακό και το ΠΑΣΟΚ, κι ας γεννήθηκες στην Αλβανία, κι ας πιστεύεις στον Γιαχβέ, κι ας ακούς Μαζωνάκη και βλέπεις ντοκυμανταίρ. Το ότι δεν έχουμε τα ίδια γούστα δε σημαίνει ότι δε σ’εκτιμάω σαν άνθρωπο. Είσαι λοιπόν να πάμε μαζί ένα βήμα παρακάτω τούτο τον κόσμο;

Όλοι οι άνθρωποι μαζί, ξυπνημένοι από προπαγάνδες και τεχνητά μίση, με σκοπό να σώσουν ό,τι αξιοπρέπεια έχει μείνει στη βρωμοφάρα μας. Αυτό είναι μεσσίας. Δεν είναι κανένας σπέσιαλ άνθρωπος που πετάει ή ανασταίνει τους νεκρούς.

Για κάθε καινούριο «Χριστός Ανέστη», έχουμε κι ένα καινούριο «Ανθρωπιά Εκοιμήθη» κάθε χρόνο. Είσαι να το αλλάξουμε αυτό;

Σε προκαλώ.

Εορταστικό ωράριο

Είμαι που λες Θανάση μου στα Τζάμπο της Κορίνθου που δεν είναι ακριβώς Κόρινθος εκεί που τα έχουν φυτέψει από τις 12, νομίζοντας ότι κλείνουν στη 1 λόγω Μεγαλοπαρασκευής, για να πάρω λαμπάδα στη νονά μου. (ΝΕ ΤΙ, εγώ της παίρνω τα τελευταία χρόνια, από αυτήν πήρα τη λώλα κι από τον συγχωρεμένο το νονό μου τη δουλειά, υπάλληλος του ΟΤΕ ήταν…)

Κλειστά. Ανακοίνωση καμία. Άργησα, σκέφτηκα. Ρωτάω περαστική καθαρίστρια, 1 ανοίγουν, μου λέει, κομπλέ.

Και να σου τσούρμο ο λαός να ψωνίσει. Προφανώς ήταν πιο θρήσκοι από εμένα κι ήξεραν ότι θα ανοίξει αργότερα, αλλά το πότε τους παραξένεψε.

Καταρχάς, προσπαθώντας να πάρω κάτι να τσιμπήσω ο πεινασμένος, ήμουν δίπλα στον μπλοκαρισμένο από καροτσάκια αυτόματο πωλητή, δίπλα στην είσοδο. Οπότε όλοι με ρωτούσαν πότε ανοίγει. Το πόλο μπλουζάκι μου μάλλον τους έκανε να πιστεύουν ότι είμαι υπάλληλος. Όλοι ίδια αντίδραση: «Στις μία;»

ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΜΙΑ, ΟΧΙ ΣΤΙΣ! ΑΜΟΡΦΩΤΑ ΖΑ!

Δεύτερον, ό,τι ξέρεις ξέρω.

Τρίτον, χέστηκα που τα Τζάμπο της Αθήνας άνοιξαν στις 11! Να τράβαγες να ψωνίσεις εκεί!

Τέταρτον, παππού που μου ζήτησες και τα ρέστα γιατί στη 1, που να ξέρω εγώ; Έτσι τους κουκούνιασε! Και τσάμπα η νηστεία που έκανες, αν είναι να μου βρίζεις την Παναγία. Ούτε εγώ δε θα το έκανα τέτοια μέρα που δεν πιστεύω ούτε νηστεύω. (Το ότι μου την είπες που έφαγα μπέργκερ και κάπνισα σε έκανε μόνο περισσότερο υποκριτή, fyi)

Πέμπτον, εδώ ο Τζίζας τράβηξε Γολγοθά, εσύ λίγη υπομονή δε μπορείς να κάνεις για να ψωνίσεις; 

Και τέλος, εξακοσιοστόν εξηκοστόν έκτον, Καλή Ανάσταση ωρέ!

My Spotify Release Radar, vol. 7

10 νέες κυκλοφορίες που μου προτείνει το Spotify με βάση τα γούστα μου. Πέτυχε διάνα άραγε;

(Χρήσιμη διευκρίνηση: ανάμεσα στα προτεινόμενα κομμάτια, υπάρχουν κι επιλογές της προηγούμενης εβδομάδας ή νέες κυκλοφορίες που πρόλαβα να ακούσω. Προφανώς και προσπαθώ να αποφεύγω τις διπλές καταγραφές στο blog.)

The Shiver – Miron-Aku

Σα να βάρυναν οι Ιταλοί, με τη Faith να αποπειράται κάποια harsh φωνητικά. Σα να τους πάει αυτή η προσέγγιση. Pas mal, περνάει.

Body Count – Black Hoodie

Βαρβάτη ε πιστροφή. Όχι ότι τους παρακολουθούσα ποτέ φανατικά, αλλά μπορώ να πω ότι τους φχαριστήθηκα περισσότερο από ποτέ. Περνάει!

Nightrage – Bemoan

Το σχήμα του Μάριου Ηλιόπουλου επιστρέφει και για πρώτη φορά καταφέρνει να μη μ’ενθουσιάσει. Θα μου πεις Θανάση μου, μια τυχαία επιλογή από το δίσκο είναι. Θα σου απαντήσω ότι ακόμα και στα fillers των προηγούμενων δίσκων διέκρινα ψυχή. Εδώ διακρίνω αψυχιά που βγήκε με το τσιγγέλι. Θα το ακούσω όλο πρώτα πριν το απολύσω όμως.

Warbringer – Remain violent

Thrash-hardcore φάση που δε μπορώ να πω ότι θα το έβαζα σπίτι μου, αλλά θα τσούγκραγα φρέσκια μπύρα αν το πετύχαινα σε μεταλλόκλαμπο. Περνάει επειδή είναι Σαββάτο, σε καθημερινή ίσως να απολυόταν.

Dark Tranquillity – Time out of place

D.T. out of place θα έλεγα ότι είναι η ambient μπαλάντα των Σουηδών, το οποίο μαζί με το «The Absolute» είναι bonus tracks του υπέροχου δίσκου «Atoma» που κυκλοφόρησαν προ μηνών. Ενδιαφέρουσα σύνθεση ωστόσο. Περνάει λόγω του b-side χαρακτήρα.

Avatarium – Into the fire/Into the storm

Νέα δουλειά από το νέο σχήμα του doom lord Leif Edling. Οι Sabbath καταβολές δεν κρύβονται ούτε κάτω από τη θηλυκή (αλλά αρχιδάτη) ερμηνεία, ούτε κάτω από τα πλήκτρα. Περνάει.

Firespawn – Death by impalement

Νέο single από το death metal supergroup (με μέλη από Necrophobic και Entombed παρακαλώ). Οι παλιές καραβάνες έχουν τσαγανό και κερνάνε ντροπές τους νεότερους σε κάθε δικασιά. Περνάει με τα μπούνια!

Hot Water Music – Moments Pass

Οι Φλοριδιανοί με το μπουκοφσκικό όνομα βγάνουν συλλογή με b-sides. Αν κι οι «κανονικές ω κυκλοφορίες τους έχουν ενδιαφέρον, αυτο δε με συγκίνησε. Απολύεται και να επιστρέψει με νέο επίσημο δίσκο για συστατική επιστολή.

Carach Angren – Song for the dead

Το ότι μπορεί κάποτε να έψαξα μια συμφωνική γκοθιά δε σημαίνει ότι θα μου πετάς στις προτάσεις τέτοιες σούπες ωρέ Σποτιφάη! Απολύεται με συνοπτικές διαδικασίες και κανόνισε να μην ξανασυμβεί!

Ajattata – Ave Satana

Το Φινλανδικό supergroup πάλι δε με χάλασε καθόλου. Σκοτεινό, μελωδικό και βάρβαρο ταυτόχρονα metal με εξωτικό στίχο (κυριολεκτικά, δεν είναι στα εγγλέζικα!) να προσδίδει στην όλη άρρωστη ατμόσφαιρα. Περνάει για καμιά μπύρα σε θεματική βραδιά στο Rainbow.

Τα μέλη μιας μπάντας

Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει σκοπό να προσβάλει, αλλά να βγάλει γέλιο, μέσα από τα κλισέ και τα πειράγματα μεταξύ μουσικών. Δεν έχω άλλωστε πρόβλημα με μουσικούς, έχω και φίλους μουσικούς, αλλά αυτά να τα κάνουν σπίτια τους κι όχι στο δρόμο!

-Ντράμερ (ανεξαρτήτως φύλου): Attention whore. Ο μόνος λόγος που οι ντράμερζ χτυπάνε τα πάντα ενώ οι μουσικοί κουρδίζουν είναι η σαδιστική ικανοποίηση που λαμβάνουν με το να τραβάνε την προσοχή όλων, έστω και με το λάθος τρόπο. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα (ΔΥΟ ΦΥΛΑ, ΗΛΙΘΙΟΙ NON-BINARY! ΤΡΙΓΓΑΡΙΣΤΕΙΤΕ!) είναι ότι ο σερνικός ντράμερ είναι πιο πόζερος, λόγω του ότι η γυνή ντράμερ τραβάει ήδη την προσοχή λόγω του σπάνιου συνδυασμού φύλου-οργάνου.

-Πληκτράς:
 Γκέι. Μεγάλωσε με γαλλικά και πιάνο. Ήταν το μόνο αγοράκι στο χωριό του που μεγάλωσε έτσι. Η καταπιεσμένη σεξουαλικότητά του τον οδήγησε σε μιαν άγρια εφηβεία, όπου κατέληξε σε ροκ μπάντα. Το καταπιεσμένο του ταλέντο τον στέλνει κάθε βράδυ στην Κουμουνδούρου να ψωνίζει Πακιστανούς.

-Πληκτρού:
 Παραμένει παρθένα. Παίζει tea party με τις κούκλες της ως τα 40. Μετά αυτοκτονεί. 

-Μπασίστας: Δεν έχει δει από κοντά γυμνή γυναίκα ούτε σε βάφτιση. Τρώει τον αγλέωρα. Του γράφουν τις μπασογραμμές οι κιθαρίστες, γιατί είναι ντιπ αρούκανος για να σκεφτεί δικές του. Η υπόλοιπη μπάντα κάνει λογοπαίγνια με τον τίτλο του, αποκαλώντας τον φασίστα ή μπαφίστα. Πιθανότατα ισχύουν.

-Μπασίστρια: Λεσβία. Κλέβει τις γκόμενες από τον τραγουδιστή, ο οποίος τη μισεί γιατί είναι το μόνο θηλυκό που δεν πρόκειται να του κάτσει.

-Ρυθμικός κιθαρίστας: Έχει τάσεις αυτοκτονίας. Πέφτει συχνά θύμα bullying απο τον lead κιθαρίστα. Νομίζει πως κάνει δεύτερα φωνητικά, αλλά ο τραγουδιστής του κλείνει το μικρόφωνο.

-Ρυθμική κιθαρίστρια: Πολύ άσχημη για να καταφέρει να κάνει σεξ, γι’αυτό αποφάσισε να μάθει 5 ακόρντα και να μπει σε μπάντα. Photoshop master, φτιάχνει τις φωτογραφίες για το facebook του συγκροτήματος και φροντίζει να δείχνει απείρως πιο ωραία από τους άλλους.

-Τραγουδίστρια: Κάνει παρτούζες για ένα πιάτο φακή. Σημαντική αναβάθμιση, καθώς πριν πιάσει το μικρόφωνο ήταν alternative model κι έκανε παρτούζες για μισό κράκερ.

-Τραγουδιστής: Εγωπαθές ρεμάλι. Αποκαλεί το συγκρότημα μπάντα ΤΟΥ, ενώ μπήκε τελευταίος γιατί οι υπόλοιποι αδυνατούσαν να παίξουν και να τραγουδήσουν ταυτόχρονα. Μετανιώσουν που τον προσέλαβαν, καθώς τους κλέβει τις γκόμενες και τις μπύρες.

-Lead κιθαρίστας: Εγωπαθές ρεμάλι με ταλέντο. Αυτός τουλάχιστον έβγαλε κι ένα ωδείο και γράφει και τα τραγούδια! Κανείς δε δείχνει ωστόσο να αναγνωρίζει τα skills του και στα πάρτυ τού κλέβει τη δόξα ο ρυθμικός που παίζει έντεχνα και κουτσοτραγουδάει. Γι’αυτό άλλωστε και τον δέρνει.

-Lead κιθαρίστρια: Στον ελεύθερό της χρόνο γυρίζει femdom τσόντες. Είναι η μόνη που βάζει κάτω στο αλκοόλ τον lead κιθαρίστα, ο οποίος το ξέρει και δεν ενδίδει στις προτάσεις της για drinking contest, από φόβο μην τον στραπονάρει. Όταν δεν είναι σε tour, κοιμάται με πιτζάμες Tweety.

-Μάνατζερ (ανεξαρτήτως φύλου): Παριστάνει πως ανέχεται τις παραξενιές των μελών της μπάντας, ενώ έχει κάνει ήδη συμφωνία να τον/την παίξει ο Άκης Σακελλαρίου/η Παναγιώτα Βλαντή στην τηλεοπτική μεταφορά της ιστορίας του από τον Κοκκινόπουλο. Τους τρώει τα λεφτά. Καμιά Κυριακή μεσημέρι, πάει για κοντοσούβλι με τον μπασίστα σε παρακμιακή ταβέρνα. Κερνάει ο μπασίστας.

Η μέρα που πέθανε το grunge. Δυο φορές.

Ήταν 8 Απριλίου του 1994 όταν ο ηλεκτρολόγος Gary Smith βρήκε το πτώμα του Kurt Cobain με μια τρύπα στο κεφάλι, μια καραμπίνα παραδίπλα κι ένα σημείωμα στο τραπέζι.
Ήταν 19 Απριλίου του 2002 όταν η πρώην μάνατζερ των Alice in Chains Susan Silver πληροφορείται ότι ο Layne Staley δεν έχει πραγματοποιήσει καμία ανάληψη από το λογαριασμό του επί δύο εβδομάδες. Επικοινωνεί με τη μητέρα του, η οποία την ενημερώνει ότι δεν είχε καμία τηλεφωνική επαφή μαζί του επί δύο εβδομάδες επίσης. Σπεύδουν στο διαμέρισμά του, όπου τον βρίσκουν νεκρό, δίπλα σε χάπια, κοκαΐνη και άδεια κουτιά σπρέυ. 

Και στις 2 περιπτώσεις, η ημερομηνία θανάτου που διαπίστωσαν οι ιατροδικαστές ήταν η ίδια.

5 Απριλίου.

Δύο άνθρωποι που έζησαν στην ίδια πόλη και διαμόρφωσαν την ίδια μουσική σκηνή στις μάζες, άφησαν τον υλικό κόσμο την ίδια ημέρα. Έστω, με 8 χρόνια διαφορά. 

Ο πρώτος, βγάζει το Σηατλ στον έξω κόσμο. Φέρνει το ωμό, ακατέργαστο ροκ στις μάζες, συμβάλει δραστικά στη μείωση πωλήσεων λακ, μακιγιάζ και τιγρέ κολάν, και ρίχνει τον Βασιλιά της Ποπ από το θρόνο του Billboard. Ο δεύτερος, δίνει σπουδαίες ερμηνείες και χαράζει γραμμή για τα μουσικά στυλ που πρόκειται να προκύψουν στα επόμενα χρόνια. Το nu metal χρωστάει όλη του την ατμόσφαιρα και τη «σαπίλα» στους Alice in Chains, ενώ το λεγομένο post-grunge προσκύνησε τις φωνητικές αρμονίες και τις πιο βατές στιγμές τους.

Ο Kurt λύγισε υπό το βάρος της επιτυχίας και πιθανολογώ ότι οι προσπάθειές του για αποτοξίνωση, μετά τον ερχομό της κόρης του Frances, στραπάτσαραν κι άλλο το χαρακτήρα του. Είτε όντως αυτοκτόνησε, είτε η Courtney Love πλήρωσε κάποιον να τον σκοτώσει, κατά βάθος ηθικός αυτουργός του θανάτου του ήταν ο ίδιος του ο χαρακτήρας. Του δε Layne, ο εθισμός του. Στις τελευταίες του δημόσιες εμφανίσεις, ο ύψους 1,80 Staley ζύγιζε μετά βίας 40 κιλά κι είχε χάσει τα περισσότερα δόντια του, ενώ πέραν της σωματικής αδυναμίας, και η πνευματική του διαύγεια είχε ελαττωθεί. 

Ο πρώτος θάνατος του grunge στις 5 Απρίλη του ’94 πλήττει την εμπορική του ισχύ. Η κότα με τα χρυσά αυγά που άκουγε στο όνομα Nirvana μένει ακέφαλη, με αποτέλεσμα η δισκογραφία να ρίξει την προσοχή της σε κάτι νέο και να συνεχίσει να στηρίζει τις εμπορικότερες μπάντες του ετοιμόρροπου παρακλαδιού της ροκ. Ο δεύτερος κι οριστικός θάνατος του grunge στις 5 Απρίλη του 2002 πλήττει την ίδια του την υπόσταση. Με τους Soundgarden διαλυμένους και τους Pearl Jam να έχουν ακολουθήσει μια πιο clean cut ρότα από καιρό, οι Alice in Chains, που έβρισκαν αραιά και που την ευκαιρία να παρουσιάσουν καινούριο υλικό μέσω soundtracks και best-of κυκλοφοριών, παραμένουν η τελευταία ελπίδα του κοινού να ξανακούσουν αυτά τα θορυβώδη, ιδιαίτερα, παληκαρίσσα ακόρντα. Και χάνεται. Το grunge αποκτά κι επισήμως cult status και τα reunions των Soundgarden και Alice in Chains (με τον William Duvall να στέκεται στη θέση του μακαρίτη) πραγματοποιούνται υπό την ταμπέλα του ροκ. 

Σήμερα, 5 Απρίλη του 2017, ο Kurt κι ο Layne θα σβήνουν εκεί πάνω μανουάλια με 24 και 15 λαμπάδες αντίστοιχα, πίνοντας γάλα και γελώντας με κάτι Creed, Nickelback και Shinedown που έφεραν τον τίτλο του grunge. Έπειτα, θα φτύνουν το μουσικογραφιά που εφηύρε αυτή την ταμπέλα. Κι ίσως κάπου πετύχουν κι αυτό το wannabe μνημόσυνο και το κατουρήσουν.

Αν δηλαδή κατουράνε στη ζωή μετά…

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑