Αναζήτηση

People of the Net

Approved by Mommy (A Babryzzian Mixtape, vol. 7)

 

Advertisements

We are now in the Endgame

 

Έλα ωρέ Θανάση, τι λέει καμάρι μου, όλα καλά; Σου έλειψα; Όχι; Στο γκιώνη μου! Ο σκληροτράχηλος geek της καρδιάς σου επέστρεψε στο (συγ)γραφικό του καθήκον να αραδιάσει δυο κουβέντες πάνω στο φαινόμενοEndgame.

Geeks ανά την υφήλιο καταθέτουν τις απόψεις τους σε comments, forums, videos, άρθρα, γιατί όχι κι εγώ; 

Πριν προχωρήσεις, αν δεν έχεις δει ακόμα το έργο, ΚΑΚΩΣ! ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΠΕΡΑΣΑΝ, ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΣ, ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ SPOILERS!

Εγώ προειδοποίησα Θανάση, από δω και πέρα διαβάζεις με δικιά σου ευθύνη!

Καταρχάς, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι αυτό το κείμενο έχει σκοπό να αναλύσει όχι το έργο, αλλά τη γκρίνια περί αυτού. Γιατί πολλοίfans ανά την υφήλιο και όχι μόνο την Ψωροκώσταινα που έχει γνώμη επί παντός επιστητού, γκρινιάζουν για κάποια πράγματα. Και να πω την αμαρτία μου; Κι εγώ θα ήθελα να γκρινιάξω, αλλά προτίμησα να μείνω ικανοποιημένος από τη συνολική εικόνα.

 

Γκρίνια 1: Professor Hulk. Οι διαβασμένοι χαλαστήκαμε γιατί, παρόλο που και στο comic έχουμε μια τέτοια παρουσία που συνδυάζει τα μούσκουλα του Hulk με το μυαλό του Banner,  στη movieversion μας βγήκε πολύ φλούφλικο το mix. H comic versionπαρουσίαζε έναν πράσινο, badassBruce Banner, η ταινία πάλι έναν βουτυρομπεμπέ Hulk που λειτούργησε σαν comic relief και τελικά λειτούργησε υπέρ του χαρακτήρα ο μικρός χρόνος παρουσίας. Πήρε βέβαια πάνω του το reverse snap, έστω κι αν το κόστισε ένα καψαλισμένο χέρι, κάτι που επίσης προκάλεσε παράπονα. «Μα ο Hulk είανι άτρωτος, ποτς γκένεν ατό;», ε, γκένεν ατό, εδώ ο Thanos που τον έδειρε στα ίσα και τον έκαψαν οι πέτρες, ο Σμαραγδένιος Γίγαντας θα τη γλίτωνε;

Με χάλασε; Ναι, με χάλασε, αγαπώ Χουλκ (αν είσαι τριαντάρης και διάβασες Εκδόσεις Καμπανά, δε θα παραπονεθείς για την απόδοση του ονόματος) και παρόλο που περίμενα το merge, δε με ικανοποίησε σαν απόδοση και παρουσία. Επίσης, θα ήθελα να παρουσιαστεί η γκρι version του comic και σίγουρα παραπάνω χρόνο επί της οθόνης. Αλλά προχωράμε.

 

Γκρίνια 2: Fat Thor. «Μα πως τον κάνανε έτσι κοτζάμ θεό, χοντρομπαλά και άπλυτο σαν Έλληνα stoner-ά;» το παράπονο, γιατί δεν κάνει να παρουσιάζονται στρουμπουλοί χαρακτήρες σε τέτοια έργα… Ούτε επιτρέπεται να ρίξει κάποιον μια αποτυχία τόσο πολύ, που να στραφεί στο αλκοόλ και να αφεθεί. Και φυσικά, είναι ανεπίτρεπτο να μεταμορφώνεται στην τελική μάχη αλλά να παραμένει η κοιλούμπα. Βέεεεβαια! Ούτε φυσικά επιτρέπεται να είναι comic relief ο Thor, ο πιο σκληρός καρεόλης των εννέα βασιλείων! TO RAGNAROKΟΜΩΣ ΤΟ ΓΟΥΣΤΑΡΕΣ, ΤΡΟΜΠΑ! 

Με χάλασε; Όχι. Ένα από τα πρόσωπα της κατάθλιψης είναι και αυτό και του Thor του κόστισε πολύ περισσότερο η αποτυχία να σταματήσουν το Thanos, μιας κι έχασε αδερφό, κολλητό, το μισό του βασίλειο και την ευκαιρία να κάνει τη διαφορά. Με χάλασε όμως ο τραμπουκισμός προς τον πιτσιρικά αντίπαλο στο βιντεοπαιχνίδι. Θα το θεωρήσω μια άστοχη στιγμή που είχε σκοπό το γέλιο κι όχι τη συντήρηση της κουλτούρας του bullying.

 

Γκρίνια 3: SJW. «Αμάν η Marvel με τα φεμινιστικά της!»… Μακράν η πιο μαλακισμένη γκρίνια που ακούστηκε. Κι όλο αυτό για την παρουσία της Brie Larson ως Captain Marvel (και τα 10 λεπτά που σκάει μύτη, γιατί κάτω γίνεται της πουτάνας αλλά δε χρειάζεται να χωθούμε, άσε τους μικρούς γήινους να διασκεδάσουν λίγο) και μια σκηνή όπου συναθροίζονται όλες οι ηρωίδες. Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: το ότι ηCaptain Marvel είναι ένας overpowered χαρακτήρας ΔΕΝ οφείλεται στο ότι είναι γυναίκα. Για όσους δεν έχουν ασχοληθεί με τοcomic, αρχικά ήταν άντρας ο Captain Marvel, μιλάμε βέβαια για 70s, και ο ρόλος του πέρασε από πολλούς άλλους ανθρώπους, άντρες και γυναίκες, για να καταλήξει πρόσφατα στην CarolDanvers. Στην τρέχουσα έκδοση, ηCaptain Marvel είναι μια overpowered γυναίκα, όπως ας πούμε η Wonder Woman (που δε χάλασε κανέναν όμως γιατί έδειξε και λίγο μπουτάκι, ε;). Όσο για την προαναφερθείσα σκηνή…

Με χάλασε; …εδώ έχω και μια προσωπική στιγμή διχασμού. Από τη μία, όλες οι ηρωίδες της Marvelμαζεμένες, μακάρι να σημαίνει ότι θα γίνει και κάτι παρόμοιο σε φουλ ταινία τύπου AForce, πολύ θα το χαρώ. Από την άλλη όμως, μαζεύεις σε μια σκηνή CaptainMarvel, Mantis, Valkyrie, Wasp, Rescue (για να πιάσω μόνο τις πιο σούπερ) κι αντί να τις ρίξεις όλες πάνω στον Thanos να τον κάνουνε καλά, απλώς τις βάζεις να ποζάρουν και μετά το αφήνεις όλο πάνω στην Captian Marvel που θυμήθηκε τη Γης μετά από δυόμισι ώρες έργο! Η Marvel φαίνεται να θέλει να κοντράρει με το στανιό τους επικριτές της ως προς θέματα divercity κι αυτό δε βοηθάει κανέναν.

Γκρίνια 4: Time travel. Ο λόγος που μιλάνε όλοι για τρύπες στο σενάριο και πρόχειρες εξηγήσεις. Έλα όμως που…

Με χάλασε; …επί δύο ταινίες AntMan δεν πήρε κανείς χαμπάρι ότι το Quantum Realm είναι ένας πολύ περίεργος κόσμος με δικούς του κανόνες! Έτσι λοιπόν, δεν υπάρχουν plot holes και πρόχειρες εξηγήσεις, μόνον απρόσεχτοι θεατές και υποτιμημένα έργα! Επίσης, αν και ονομάστηκε λίγο πρόχειρα time travel, η φάση πιο πολύ φέρνει σε dimensional travel. Βέβαια, μιλάμε για ένα έργο που στήνεται πάνω σε δύο πυλώνες, αυτόν της επιστημονικής φαντασίας και αυτόν της μαγείας. If youre brave enough to thinkoutside the box, δεν τίθεται θέμα κενών αλλά όλο το κομμάτι έχει μια ολόδικιά του φιλοσοφία και λογική που είναι εν πολλοίς αυτοεπεξηγηματική! Όχι λοιπόν, δε με χάλασε καθόλου, ίσα ίσα θεωρώ πως έσπασε όλα τα στερεότυπα που έχουμε δει σε ανάλογα σενάρια και έχει αφήσει όσο κενό χρειάζεται για να εξερευνηθεί στο μέλλον από το franchise.

Γκρίνια 5: Drama. Έπρεπε να είναι τόσο μελό; Έπρεπε να κάνει υπερωρίες ο Μπούκουρας; Έπρεπε να μείνει πίσω στο χρόνο ο Cap, να πεθάνει η Natasha και ο Stark; Ε ναι, έπρεπε! Όσο κι αν αγαπήσαμε τον RDJ στο ρόλο του αγαπημένου μας geniusmillionaireplayboyphilanthropist, είχε κουραστεί κι ο ίδιος να κάνει αυτή τη δουλειά έντεκα χρόνια, είχε κουράσει κι η παρουσία του σε όλο το franchise. Δίνει την ευκαιρία για νέα σενάρια αλλά και να αναπτυχθούν χαρακτήρες όπως του Spiderman χωρίς την καθοδήγησή του. Ο CaptainAmerica άδραξε την ευκαιρία να χαρεί τη χωή του, αφού επιβίωσε από κομματάκι περίεργα σκηνικά όπως κατάψυξη, alien invation,snap και δε συμμαζεύεται και βγήκε στη σύνταξη, περνώντας την ασπίδα στον Falcon (άλλη γκρίνια, γιατί όχι στον Bucky… εκεί θέλανε οι δημιουργοί, τι θες τώρα μωρ’ μαλάκα;). Όσο για τη BlackWidow, ίσως να ήταν άδικη θυσία, αν σκεφτείς πόσο γραμμένο στη μπούτσα τους έχουν τον Hawkeye οι σεναριογράφοι, μιλάμε και που έφυγε η Natasha το μόνο που έκανε ήταν να πασάρει ένα γάντι και τίποτε άλλο, μαλακία, ωστόσο η σκηνή που τις παίξανε για το ποιος ποιος ποιος θα φαγωθεί έδειχνε ακριβώς τη δυναμική που είχαν αυτοί οι δύο χαρακτήρες, παρόλο που για άλλη μια φορά απέτυχε να εξηγήσει περισσότερο τη σχέση τους. 

Με χάλασε; Όχι. Με συγκίνησε. Ανέλυσα ήδη τη μόνη μου ένσταση. Από κει και πέρα, έπρεπε να κλείσουν κάποια κεφάλαια κι έκλεισαν με τρόπο που αντανακλούσε πλήρως τους χαρακτήρες.

 

Μπόνους γκρίνια: Συμπεριφορά κοινού. Πήγε ο άλλος να πούμε να δει όπερα και έπεσε σε κοινό που είχε πάει σε τελικό ChampionsLeague, χειροκροτάγανε, φωνάζανε, αλαλάζανε, σφυρίζανε, έπαιζαν ροκάνες, φυσάγανε βουβουζέλες, ρίχνανε κροτίδες… ΝΑ ΜΗΝ ΗΣΟΥΝΑ ΞΕΝΕΡΩΤΟΣ! Πήγαμε να δούμε μια ταινία που χτίζεται 11 χρόνια και περιμέναμε από πέρσι, τίγκα στους υπερήρωες που ξαφνικά εισχώρησαν δυναμικά στην ποπ κουλτούρα, είμαστε μπροστά σε ένα οπτικό υπερθέαμα και θες να καθόμαστε και παναγίτσες; Ε ΠΟΤΕ! Μιλάμε για την κορύφωση μιας τεράστιας ιστορίας, η φανατίλα είναι όχι μόνον αποδεκτή αλλά κι επιβεβλημένη! 

Με χάλασε; Προφανώς και όχι! Πιο πολύ ενοχλήθηκα από τα μαζικά χρίτσι χρίτσι των συσκευασιών στα πρώτα λεπτά της ταινίας, παρά από τα ενθουσιώση ξεσπάσματα από τη φάση που αρχίζει ο καλός ο τσαμπουκάς κι έπειτα. Όντας ο μοναδικός κομιξόφιλος ανάμεσα σε ποδοσφαιρόφιλους σε όλα τα παιδικά μου χρόνια, ένιωσα έναν απίστευτο ενθουσιασμό που τόσος κόσμος κατέκλυσε το σινεμά με τόσο δυναμική διάθεση για να απολαύσει την ταινία. Και το geek-άκι μέσα μου απορεί με όσους λένε πως δεν τους άρεσε η ταινία και γκρινιάζουν, γιατί ήταν μια απολαυστική ταινία που τα είχε όλα: Δράση, δράμα, πλάκα, πλοκή, συνέχεια και συνέπεια. Όσο μπορεί τέλος πάντων να συμβεί κάτι τέτοιο όταν μιλάμε για ταξίδια στο χρόνο! Ήταν μια αξιόλογη ολοκλήρωση με πολλές ενδιαφέρουσες νέες προσεγγίσεις που θα συνεχίσουν το MCU για πολύ καιρό ακόμα. Όχι μόνο επειδή πουλάει, αλλά κι επειδή έχει κάτι να πει.

Αν είσαι τόσο μάγκας που μπορείς να αρνηθείς ότι σου άρεσε τοEndgame, σίγουρα δεν είσαι ικανός να αγνοήσεις τον αντίκτυπο που έχει αυτό το σύμπαν στην ποπ κουλτούρα. Αν γκουγκλάρειςThanos, θα σου βγάλει το γάντι κι αν το πάτησεις, θα εξαφανιστούν τα μισά αποτελέσματα της αναζήτησης! Κόσμος μιλάει γι’αυτή την ταινία κι αυτό το σύμπαν με μια φυσικότητα και μια φανατίλα που μέχρι χθες είχε μια συζήτηση περί ποδοσφαίρου! Καλομάθαμε και βλέπουμε τα credits περιμένοντας αχόρταγα το κάτι παραπάνω στις ταινίες! Κόσμος μιλάει για το αν τελικά ο σκοπός του Thanos ήταν ευγενής κατά βάθος! Μιλάμε για ένα ολόκληρο φαινόμενο που το ζούμε ταυτόχρονα με την εξέλιξή του!

Θυμήσου τη σκηνή μετά το reverse snap, όπου ο Ant Manχαζεύει έναν αλλαγμένο ορίζοντα. Το νιώθουμε πλέον στον αέρα ότι κάτι αλλάζει. Ίσως όχι δραματικά, αλλά αλλάζουμε.

 

Σινεκριτική εκ του προχείρου: Shazam!

Ας υποθέσουμε ότι μια μέρα ξυπνάς και συνειδητοποιείς πως έχεις τη δυνατότητα, φωνάζοντας μία μαγική λέξη, να γίνεσαι άλλος άνθρωπος. Ένα πανίσχυρο, υπεράνθρωπο ον. Τι λες να συνέβαινε; Εγώ πάντως, φωνάζοντας «ΚΑΦΕΕΕΕΕ!», δεν καταφέρνω τίποτα το σπουδαίο, ίσως γιατί φοβάμαι τους κεραυνούς και τρομάζω να φωνάξω «SHAZAM!».

Ο Billy Batson όμως ξέρει τι συμβαίνει! Και στη νέα υπερηρωική ταινία της DCμαθαίνουμε κι εμείς. Πάμε να δούμε όμως λίγο τι συμβαίνει με το έργο και γιατί αυτή ήταν η σωστή Captain Marvel ταινία της χρονιάς!

Ο Billy λοιπόν είναι ένα παιδί που μεγαλώνει σε ανάδοχες οικογένειες και ορφανοτροφεία, απ’όπου και το σκάει συνέχεια. Μέχρι που υιοθετείται από μια οικογένεια που προσπαθεί να τον καταλάβει. Ο μικρός όμως, έχοντας έφεση στα μπλεξίματα, κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου έρχεται σε επαφή με τον μάγο Shazam ο οποίος του πασάρει τις δυνάμεις του. Και τι δυνάμεις ε; Τη σοφία του Σολομώντα, τη ρώμη του Ηρακλή, την αντοχή του Άτλαντα, την ισχύ του Δία, το θάρρος του Αχιλλέα και την ταχύτητα του Ερμή! Μόνο που αργεί λίγο να τις αντιληφθεί κι έτσι ζητάει τη βοήθεια του θετού αδερφού του, ειδικού σε θέματα υπερηρώων. Ανακαλύπτει κι επανεφευρίσκει τον εαυτό του, σώζει την πόλη από τον κακό Dr. Sivana, γίνεται καλό παιδί άριστος μαθητής αρκεί το παριζάκι του να είναι Υφαντής κι όλα πόπα μάνμου!

Πολύ compact περίληψη προκειμένου να αποφύγω τα spoils, αλλά ταυτόχρονα και απόλυτα εύστοχη. Ενώ σε γενικές γραμμές η ταινία δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά και στοχεύει στο χαβαλέ, τόσο μέσα από το γέλιο όσο και από τη δράση, παρόλα αυτά πάντα υπάρχει χώρος για λίγο βάθος σε ταινία της DC. Ανάμεσα στο χαβαλέ λοιπόν, βλέπουμε ταυτόχρονα τον κεντρικό χαρακτήρα να ωριμάζει, χωρίς όμως να χαλάει το κέφι της υπόθεσης.

Στα του «βλέπουμε», φωτεινή εικόνα, εξαιρετικά εφέ, ζωντανά σκηνικά, χορταίνει το μάτι ρε παιδί μου! Βλέπουμε επίσης μια ισόποση ανάπτυξη των πολύ βασικών χαρακτήρων με μικρότερη ανάπτυξη σε κάποιους άλλους, κάτι που δε θα χαλάσει κανέναν, γιατί δε χρειάζεται κιόλας παραπάνω ανάλυση πέρα από τη σχέση BillyFreddie και ShazamDr. Sivana! Το σενάριο δεν αφήνει περιθώρια για περιττές αναλύσεις και δράμα, μόνο focus στα βασικά. Βλέπουμε μια παιδική ερμηνεία από τον Levi (ως ενήλικα Shazam) και μια ώριμη ερμηνεία από τον Angel (ως έφηβο Billy), που λειτουργεί ακριβώς όπως χρειάζεται: ένα παιδί που εγκαταλείφθηκε από την οικογένειά του μεταμορφώνεται σε έναν τούμπανο ενήλικα, τέρμα η κατήφεια, πάμε να παρτάρουμε!

Ετυμηγορία: Είδα αυτό που περίμενα από την ταινία; Ναι, ξεκάθαρα. Περίμενα να δω κάτι αστείο αλλά και περιπετειώδες, το τρέιλερ με είχε πείσει, δεν περίμενα την παντελή έλλειψη σκοτείνιας που χαρακτηρίζει την εταιρεία, άλλωστε λίγη νταρκίλα τη σηκώνει το background των χαρακτήρων. Ακόμα και μερικές μικρές εκπλήξεις τις είδα εκεί μέσα και το χάρηκα και με το παραπάνω! Είναι η καλύτερη ταινία όλων των εποχών; Ε όχι δα! Έστω, η καλύτερη του είδους; Υποκειμενικά πάντα, μπααα… Είναι όμως μία ταινία που αξίζει να πληρώσεις εισιτήριο να τη δεις σινεμά; Σαφώς και είναι, παίρνεις τη geek παρέα και περνάτε δυο διασκεδαστικές ώρες χωρίς να νιώσετε το πορτοφόλι σας παραχαραγμένο! Θα σώσει την DCαυτός ο χαρακτήρας; Και ναι και όχι, ο Shazam λειτούργησε τέλεια μόνος του, ίσως μέσα σε μια ομαδική ταινία να είναι το comicrelief που χρειαζόμαστε, αλλά ο χαβαλές και το ανάλαφρο ύφος που βγαίνει εδώ αβίαστα, δε μπορεί να λειτουργήσει εξίσου καλά σε άλλους χαρακτήρες του ομίλου. Μπορεί όμως να επαναφέρει την πίστη στους fanτης DC ότι θα βγουν κι άλλες καλές ταινίες από το franchise.

Βαθμός: 8μισάρι τίμιο!

Βασικά το παιδί μέσα μου βαρέθηκε όλο αυτό το μπλαμπλά και φωνάζει ότι όλη η κριτική μπορεί να συμπτυχθεί σε μία και μόνο πρόταση:

ΝΑ ΠΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΟ SHAZAM ΡΕ ΤΟΜΑΡΙΑ!

 

Elements (A Babryzzian Mixtape, vol. 6)

Άλλη μια παγκόσμια ημέρα

People of the Net

Οι ποιητές πεθάναν

Μέσα στο οκτάωρο

Μέσα στις υποχρεώσεις

Μέσα στη ρουτίνα

Κάπου ανάμεσα στην εικονική ανάγκη για έσοδα και σ’αυτήν της απόκτησης αγαθών

Τα διλήμματά τους άλλαξαν

Κάποτε ήταν:

ρίμα ή ελεύθερο;

ίαμβος ή αταξία;

νοήματα ή ρεαλισμός;

έπος ή ειδύλλιο;

λόγιο ή λαϊκό ύφος;

Κι έγιναν:

iPhone ή Android;

μπύρα ή κρασί;

οικογένεια ή μοναξιά;

την Κική ή την Κοκό;

να φάω ή να πεινάσω;

Οι ποιητές χαθήκαν

Σαν το παιδί μέσα τους

Κάτω από κουστούμια, χαρτοφύλακες κι εταιρικά αυτοκίνητα

ή

κάτω από ποδιές, καπελάκια και ξεσκονόπανα

ή κάτω από πάνες και βέρες στο δεξί

Κι ούτε στα κρυφά δε γιορτάζουν

Δεν είναι άλλωστε μανάδες

Δεν είναι άλλωστε γυναίκες

Δεν είναι άλλωστε παιδιά

Δεν είναι άλλωστε άρρωστοι

Κάπου, κάποτε, η αρρώστια τους ποτίστικε μ’ενέσεις πραγματικής ζωής κι ιάνθηκε

Κι η μέρα τους έμεινε να καταλαμβάνει megabytes στον κυβερνοχώρο, άπαξ το έτος, τιμής ένεκεν

Και τελικά, ποιος γιορτάζει;

Δείτε την αρχική δημοσίευση

Μια Ξεχωριστή Ημέρα

8 Μάρτη 1857, Νέα Υόρκη: οι εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας απεργούν διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.

8 Μάρτη 1909: Καθιερώνεται η Ημέρα της Γυναίκας. Υπενθυμίζεται το δικαίωμα στην ισότητα.

8 Μάρτη 2019: Κυκλοφορεί αυτό.

 

Σε ελεύθερη μετάφραση:

-Τι είμαστε;

-Γυναίκες!

-Τι ζητάμε;

-Ίση μεταχείριση!

-Τι είναι σήμερα;

-Ημέρα της Γυναίκας!

-Τι ζητάμε;

-Ξεχωριστή μεταχείριση!

Το meme θέλει να διακωμωδήσει την παραδοξότητα της ισότητας και τα καταφέρνει εξίσου καλά με το πώς διακωμωδεί ο Σεφερλής τους ανθρώπους με ιδιαίτερο σωματότυπο.

Το ακόμα πιο παράδοξο είναι ότι, κατά κάποιον τρόπο, η γυναίκα εξακολουθεί να δέχεται ξεχωριστή αντιμετώπιση.

Εξακολουθούν να υπάρχουν κουλτούρες που καταπατούν το ανθρώπινο δικαίωμα της ισότητας και αντιμετωπίζουν τη γυναίκα ως ιδιοκτησία και κατώτερο ον, υποχρεώνοντάς τη να κυκλοφορεί με καλυμμένο πρόσωπο, να μη διαθέτει ελευθερία, δικαιώματα και περιουσία, να δέχεται επιθέσεις αν δεν υποταγείς στον άνδρα. Απλώς ψάξε για επιθέσεις με οξύ σε γυναίκες της Μέσης Ανατολής και τους λόγους που συνέβησαν. Δεν είναι ξεχωριστή αντιμετώπιση να σου καίνε το πρόσωπο επειδή δεν έφτασες ακόμα σε ηλικία να αφήσεις τους γονείς σου και να ζήσεις με τον σύζυγο, ε;

Αλλά ας έρθουμε λίγο και στο δυτικό κόσμο.

Εξακολουθούν να υπάρχουν οδηγοί που, ακόμα και για δική τους στραβοτιμονιά, θα κατηγορήσουν την πρώτη γυναίκα οδηγό που θα φανεί στον ορίζοντα, ακόμα κι αν βρίσκεται πολύ μακριά από το όποιο συμβάν, στέλνοντάς την κατά σειρά στο διάολο κι έπειτα στην κουζίνα της. Εξακολουθούν να υπάρχουν εργοδότες που προσλαμβάνουν μόνο γυναίκες, όχι επειδή παραδοσιακά μπορεί να γνωρίζουν καλύτερα ένα αντικείμενο (πχ γυναικεία ένδυση, καλλυντικά), αλλά «για να έχουμε ένα μουνάκι να τραβάει κόσμο στο μαγαζί» (πχ μπαρ). Άλλοι εργοδότες προσλαμβάνουν γυναίκες μόνο με την προϋπόθεση να μην κάνουν σύντομα ή και καθόλου οικογένεια. Υπάρχουν ακόμα σύντροφοι/σύζυγοι που περιμένουν να γυρίσουν σε ένα συγυρισμένο σπίτι με ένα πιάτο φαΐ έτοιμο στο τραπέζι, χωρίς να σηκώσουν καν το χέρι τους. Δεν είναι όλα αυτά σημάδια ξεχωριστής αντιμετώπισης;

Κι αν αυτή μπορεί να θεωρηθεί κατά κάποιον τρόπο η καλύτερη δυνατή ξεχωριστή αντιμετώπιση, ας δούμε και τη χειρότερη.

Εξακολουθούν να υπάρχουν υψηλά ποστοστά ενδοοικογενειακής βίας σε συζύγους, κόρες, εγγονές, μητέρες ακόμα-ακόμα. Εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που σε περιπτώσεις βιασμού δε ρωτούν «πήγες στην αστυνομία και τον ιατροδικαστή;» αλλά «τι γύρευες εκεί και τι φορούσες;». Εξακολουθεί να υπάρχει εμπόριο ανθρώπων, με μεγάλο ποσοστό να είναι γυναίκες, οι οποίες έχουν το «απίστευτο προνόμιο» να διακινούνται ως σκλάβες του σεξ.

Και για φινάλε;

Εξακολουθεί να υπάρχει η Ημέρα της Γυναίκας. Γιατί εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος με νοοτροπία ενός αιώνα και βάλε πίσω κι εξακολουθεί να υπάρχει ανάγκη για υπενθύμιση της ίσης αντιμετώπισης. Και όχι τσακάλι που θα πεταχτείς να ρωτήσεις «δηλαδή είναι ισότητα να έχουν νεύρα και να τους λέμε πως έχουν δίκιο όποτε έχουν περίοδο;», δεν είναι ισότητα η αναπαραγωγή ενός κλισέ γύρω από τη γυναικεία βιολογία. Ισότητα είναι να μη φορολογούνται τα απαραίτητα ως είδη πολυτελείας. Να σου θυμίσω ότι το κράνος της μηχανής σου θεωρείται επίσης είδος πολυτελείας, φαντάζομαι επειδή είναι πολυτέλεια η ίδια η ανθρώπινη ζωή… Ούτε εσύ ιδιοφυή τύπε που θα ρωτήσεις «είναι ισότητα να παίρνει μια γυναίκα άδεια μητρότητας κάνα χρόνο και να πληρώνεται για να κάθεται;» έχεις δίκιο, γιατί δε θα αισθανθείς ποτέ όλη την καταπόνηση που δέχεται ένα σώμα κατά την εγκυμοσύνη και τη λοχεία λόγω της ίδιας του της βιοχημείας. Ούτε καν με συντριπτικό κάταγμα κνήμης δεν συγκρίνεται, αλλά αν ο αγαπημένος σου αθλητής σπάσει το πόδι του στη μπάλα θα θεωρήσεις λογικό να μείνει εκτός μερικές αγωνιστικές για να αναρρώσει, ενώ η ομάδα του καλύπτει τις φυσιοθεραπείες, έτσι; Ελπίζω να γίνεται αντιληπτή η αναλογία. Κατ’επέκταση, λόγω αυτού του είδους ξεχωριστής αντιμετώπισης σε ένα φύλο, ολόκληρη η ανθρωπότητα κινείται σε λάθος τροχιά.

Το ότι η 8η Μαρτίου υποτιμήθηκε σε μια μέρα που οι γυναίκες δέχονται δώρα, εκπτώσεις, κεράσματα κι απολαμβάνουν δωρεάν μετακινήσεις και εισόδους, υποβιβάζοντας το πραγματικό της μήνυμα, είναι μια κίνηση που κρατά εδώ και χρόνια σαν ένα ακόμα τρολλάρισμα προς αυτήν, ανάλογο με της εικόνας που παρατίθεται στην αρχή του κειμένου. Υπάρχουν άλλωστε εκπρόσωποι του φύλου μου που νομίζουν ότι το να αφήνει κανείς μουστάκι το Νοέμβριο αποτελεί απλώς μία μόδα, αγνοώντας ότι στις 19 αυτού του μήνα εορτάζεται η Ημέρα του Άνδρα και το κόλπο με το μουστάκι αποτελεί κίνηση ευαισθητοποίησης προς τον καρκίνο του προστάτη. Γιατί αυτό είναι στη μεγάλη του μάζα το φύλο μου, χαβαλές, άγνοια και προσβολή προς ό,τι παρεκκλίνει από τα macho στερεότυπα.

Ισότητα δεν είναι να φέρεσαι σε όλους με τον ίδιο τρόπο, αλλά με την ίδια ανθρωπιά. Κι όσο εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος που δεν καταλαβαίνει το νόημα της ισότητας, τόση σημασία θα έχει να εορτάζεται μία ξεχωριστή ημέρα.

 

Drunk (A Babryzzian Mixtape, vol. 5)

https://open.spotify.com/user/babryzze/playlist/1DzQM3vv8X3fAKWaQpB0D8?si=KSfaq168QE2cMIGb-oqlgA

Sharp Objects (A Babryzzian Mixtape, vol. 4)

Ένας Βλάσσης για όλες τις δουλειές

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια λένε και το έλαβαν πολύ σοβαρά τα μέσα chatting, οπότε ανέπτυξαν emojis, stickers και gifs για να κάνουν την επικοινωνία να περιλαμβάνει όσα λιγότερα λόγια χρειάζεται.

Ακόμα κι εδώ όμως χωράει λίγος φανμποϋσμός και νοσταλγία! Μπορείς κι εσύ να επικοινωνήσεις μόνο με gifs του Βλάσση Μπονάτσου! Υπάρχει ένα gif για κάθε σκοπό! Για πάμε!

Όταν αυτό που διάβασες σου δημιούργησε περισσότερες απορίες

 https://tenor.com/0paj.gif

Όταν κάνεις καμάκι χωρίς να σε νοιάζει αν καρφώνεσαι

https://tenor.com/0kZN.gif

Όταν δεν περίμενες να πέσει το γκομενάκι

 https://tenor.com/0k0k.gif

Όταν έχεις ορεξούλες

 https://tenor.com/0yCH.gif

Όταν ο συνομιλητής ξαφνικά δε νιώθει καλά

 https://tenor.com/WEhY.gif

Όταν έχεις κάνει μαλακία (part1-Η τιμωρία)

 https://tenor.com/0BDZ.gif

Όταν έχεις κάνει μαλακία (part2-Η απολογία)

 https://tenor.com/WEjB.gif

Όταν ο συνομιλητής λέει κάτι αστείο

 https://tenor.com/4HCA.gif

Όταν ο συνομιλητής λέει κάτι ηλίθιο

 https://tenor.com/09b7.gif

Όταν σε ενθουσίασε μία πρόταση

 https://tenor.com/WE47.gif

Όταν έχεις σεκλέτια

 https://tenor.com/4K2g.gif

Όταν έχεις αγανακτήσει με την πάρλα του άλλου

https://tenor.com/0BUk.gif

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑