Αναζήτηση

People of the Net

Μήνας

Ιανουαρίου 2017

Εύγε!

Αρχίζω και τα reposts από τα κοινωνικά μύδια αλλά αυτό ήταν πολύ καλό για να μην το οικειοποιηθώ! Μια αναφορά στο The Dark Knight αρκεί για να επιβεβαιώσει το αδίστακτο τρολλ!

Advertisements

My Spotify Release Radar, vol. 2

10 κομμάτια από την αυτοματοποιημένη λίστα προτάσεων του Spotify μου σχολιάζονται…

ΠΑΜΕ!

Mastodon – Sultan’s curse

Κλασσ’κό Μάστουντο, που λεν και στο χωργιό μου. Από τα prog κομμάτια τους, με ογκώδες μπάσσο και ωραίες εναλλαγές φωνητικών.

Lonely the Brave – Collider

Ωραίο αλτερνατιβάκι, ωραίες μελωδίες, δευτέρας διαλογής ρεφρέν, Deserter δεν είναι και σουξέ μάλλον δε θα ξανακάνουν…

Firewind – We defy

Πολιορκητικό power metal από το νέο concept album της μπάντας του Gus G. με θέμα τη μάχη των Θερμοπυλών. Σωστό κομμάτι για το στυλ με ωραία σολίδια. Οι λάτρεις του ύφους και της μπάντας να λιθοβοληθούν δημοσίως αν προσπεράσουν!

Havok – Hang ’em high

Ωρέ Σποτιφάη, αφού δεν είμαι του (μόνο) θρας, τι μου το προτείνεις;;; Τεσπά, οι thrashers ας το προσέξουν, γιατί διακρίνω μια ποιότητα. Ωραίες μπασσογραμμές επίσης.

Obituary – Sentence day

ΩΠΑΤΙΣ! Καινούριο κομμάτι Obituary! Μπετονιέρες αντί για κιθάρες και κομπρεσέρ αντί για τύμπανα! Α και ωραία σολίδια! Εδώ είμαστε, γίναμε!

Pain of Salvation – Tongue of God

Πιανιστικό «κλαψ-λυγμ-σνιφ» με χαλί μπάσσο… Πάνω που πήγα να προσπεράσω μπαίνει το χωσίδι και η ΕΡΜΗΝΕΙΑ του Gildenlow. Τελικά, μάλλον πρέπει να τσεκάρω όλο το άλμπουμ, μου μυρίζει περίπτωση «Handwired»…

Sepultura – Ultraseven No Uta

ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ ΚΑΒΑΛΕΡΑΙΟΥΣ Ή ΔΙΑΛΥΣΤΕ ΤΟ!

Memoriam – Reduced to zero

Ω ρε μανούλα μου όγκος! Τι κτηνωδία ειναι τούτη;;; ΑΠΟΘΗΚΕΥΣΗ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΣΕΚΑΡΩ ΕΚΤΕΝΕΣΤΕΡΑ ΤΗ ΜΠΑΝΤΑ!

Chrysalis – Borrowing distance

Γκρούβα, όγκος, δύναμη, γκάζια όπου πρέπει, λίιιιιγο τα φωνητικά δε μου κάτσαν καλά. Μπορεί να το ξανακούσω.

Black Anvil – On forgotten ways

Καλά μπαίνει, αλλά έχω πρόβλημα στη συνέχεια. Prog να το πω; Intelligent black να το πω; Θα ξανακούσω για να βγάλω άκρη.

MCU movies of 2017

Από τεσσάρω χρονώ σκατούλι, όταν είδα στο περίπτερο εκείνο το πολύχρωμο περιοδικό των εκδόσεων Καμπανά με έναν ήρωα με μπλε και κόκκινη στολή κι έμβλημα μιαν αράχνη, είμαι φαν των Marvel Comics. Με τα χρόνια, παρακολούθησα δεκάδες τίτλους, σειρές, καρτούν και ταινίες γύρω από τους αγαπημένους ήρωες. Φέτος, το MCU πρόκειται να μεγαλώσει κατά τρεις ταινίες. Ας γράψω κάτι γι’αυτό λοιπόν!

Guardians of the Galaxy 2

Ααναμένεται τον Μάη. Συνέχεια της πρώτης ταινίας. Θα δούμε τον Groot μωρό στη γλάστρα και την υπόλοιπη παρέα σε ακόμα μια διαγαλαξιακή περιπέτεια. Από το τρέιλερ και μόνο, αναμένεται και αυτή η ταινία χαβαλετζίδικη.

Τι λένε οι φήμες: Μάλλον θα γνωρίσουμε τον μπαμπά του Star-Lord. Στο cast εμφανίζεται το όνομα Simon Williams. Χμμμ…

Ευσεβείς πόθοι: Περισσότερη sci-fi δράση. Να κάνει την εμφάνισή του ο ξεχασμένος πλέον υπερήρωας Wonder Man (Simon Williams που λέγαμε παραπάνω; ). Να αυτομολήσει κάποιος από το Nova Corps στη Γη. 

Spider-Man: Homecoming

Ιούλιο θα δούμε το νέο reboot του Spider-Man. Ο Tom Holland έδωσε εξαιρετικά πρώτα δείγματα στο Civil War και έπεισε και τον πλέον απαιτητικό ότι κάνει για το ρόλο. Λογικά θα έχουμε μια φρέσκια προσέγγιση του ήρωα, μιας κι έχει τον Tony Stark για μέντορα και κολλητό έναν Ned Leeds που μοιάζει πιο πολύ με τον Gankee από το Ultimate Universe.

Τι λένε οι φήμες: Πέρα από τον Vulture που έχει ήδη επιβεβαιωθεί ως βασικός κακός, παίζει να δούμε και Shocker. Mary Jane μάλλον δε θα έχουμε εδώ και βασικά καλύτερα, γιατί ΚΑΜΙΑ δεν είναι σαν το απόλυτο τούμπανο των κόμιξ!

Ευσεβείς πόθοι: Αξιοπρεπή δράση με λιγότερο μπλαμπλά και δράμα. Κάνα κλείσιμο ματιού για sequel που να αφορά symbiotes. Γιατί ο Raimi μας τα επήδησε σε αυτό το θέμα…

Thor: Ragnarok

Προς Νοέμβρη θα έχουμε την τρίτη ταινία του Ασγκαρντιανού Θεού του κεραυνού. Και με πολλά guests όπως ακούγεται…

Τι λένε οι φήμες: mash-up από Ragnarok, Planet Hulk και Defenders (των κόμιξ, ουχί της σειράς που ετοιμάζει το Netflix! ), με τον Doctor Strange να μας έχει «δώσει» στα mid credits συνάντηση Thor και Doctor Strange. Το όλο μπλέξιμο δείχνει να ξενερώνει τους σκληροπυρηνικούς φανζ, αλλά ας λάβουμε υπόψιν τον πολυσυμπαντικό χαρακτήρα της Marvel.

Ευσεβείς πόθοι: Μα τι άλλο; HULK SMASH!

Σχετικά με τη δουλειά μου… (Περιέχει πολλά κεφαλαία)

Ήρθε η ώρα να απελευθερώσω το Κράκεν! Τώρα θα τα πω όλα! 

Εργάζομαι σε εταιρεία τηλεπικοινωνιών με μπλε και πράσινους κόκκους. Είναι μια εργασία που μπορεί να έχετε κάνει κι εσείς κάποια στιγμή της ζωής σας. Λίγα λεφτά, αδικαιολόγητα πολύ πρήξιμο, κι όλα αυτά χωρίς επίδομα ψυχολόγου ή έστω τζάμπα τσίπουρο. 

Παραπονιέμαι συνεχώς ότι βαριέμαι στη δουλειά. Βαριέμαι επειδή πρέπει να κάθομαι καθηλωμένος σε ένα γραφείο και να κάνω το μαλάκα για κάποιες ώρες της μέρας, χωρίς κανένα δικαίωμα να νιώσω άνθρωπος. Στους υπολογιστές τα μόνα site που δεν είναι κλειδωμένα είναι αυτά περί του τηλεπικοινωνιακού κολοσσού και αυτά των συστημάτων. Θα μου πεις, πως είσαι όλη τη μέρα online; Θα σου πω, χελλόου, υπάρχουν και τα ζμάρτφοουνς! Λένε ότι απαγορεύεται το κινητό στη δουλειά, αλλά όλοι το χρησιμοποιούν, με τρόπο βέβαια. Το να πεις δυο κουβέντες με τον διπλανό σου είναι λόγος δημόσιας εκτέλεσης (ανάλογα με τον εκάστοτε team leader βέβαια, μπορεί να υπάρχει και μια ανοχή). Το να χαζέψεις είναι λόγος διαπόμπευσης. Το να ονειρευτείς είναι κάτι που δε μπορούν να το ελέγξουν, αλλά όταν προχωρήσει αρκετά η τεχνολογία, θα μας το ελέγχουν κι αυτό με ηλεκτρόδια στο κεφάλι. 

Πάμε στο κράξιμο τώρα. Θα ασχοληθώ με το μεγάλο σύνολο κι όχι τις αραιές περιπτώσεις νορμάλ ανθρώπων. Πρώτον, γιατί χαίρουν του σεβασμού μου και το γνωρίζουν. Δεύτερον, γιατί δεν έχει πλάκα να σχολιάζεις το σωστό.

Οι πελάτες είναι ζώα. Ανεξαρτήτως έργου. Στις πωλήσεις, βρίσκουν ηλίθιες δικαιολογίες για να το κλείσουν. Στην εξυπηρέτηση, έχουν πιάσει τον Πάπα απ’τ’αρχίδια. Στις ενημερώσεις, το παίζουν ιστορία ή δεν έχουν χρόνο ή νομίζουν ότι είναι για πώληση και δεν ενδιαφέρονται. Και σε καμία περίπτωση δεν ξέρουν να συζητούν. Φαντάζομαι δεν πήγαν ποτέ σχολείο για να μάθουν κάποιες βασικές αρχές συζήτησης. Επί παραδείγματι:

-Πόσο χρόνο ομιλίας χρειάζεστε;

– Δεν ενδιαφέρομαι.

ΜΑΛΑΚΑ ΑΛΛΟ ΠΡΑΜΑ ΣΕ ΡΩΤΗΣΑ! ΨΟΦΑ!

-Σας κάλεσα για να αλλάξουμε τα προγράμματά σας σε εταιρικά.

-Έχω και Συνδρομητική TV σ’εσάς.

ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΟΥ!

-(3 λεπτά σεναρίου όπου ακούει με προσοχή, κάνοντας και κάνα «χμ» και «αχά» στο ενδιάμεσο.)

-Δεν ήθελα να σας διακόψω, αλλά επειδή είμαι στη δουλειά και δε μπορώ να μιλήσω καλέστε με αργότερα!

ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΗΛΙΘΙΕ! ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΔΙΕΚΟΠΤΕΣ! ΤΖΑΜΠΑ ΤΟ ΧΑΛΑΣΑ ΤΟ ΣΑΛΙΟ;

-Αυτό που μου λέτε δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει.

-Είμαι τόσα χρόνια συνδρομητής κι απαιτώ να γίνει!

Ο Πάπας διαμαρτύρεται ότι του τα σφίγγεις πολύ και πονάει… ΖΩΟΝ!

-Σας καλώ για μία προσφορά.

-Τι ώρα είναι, ξέρετε;

-Τρεις και τέταρτο το μεσημέρι.

-Α πουλάς και πνεύμα; Καλούν το μεσημέρι; Εγώ κοιμόμουνα! 

ΚΙ ΕΓΩ ΔΟΥΛΕΥΩ! ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΙΝΗΤΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΛΟΥΝ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ! ΑΜΑ ΘΕΣ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΕΙΣ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΑΛΑΚΑ! ΑΜΑ ΣΕ ΕΠΑΙΡΝΕ Η ΓΚΟΜΕΝΑ ΟΜΩΣ, ΚΑΜΙΑ ΕΝΟΧΛΗΣΗ, Ε;

ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΜΙΛΑΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕΒΕΣΤΕ ΤΟ ΟΤΙ Ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΚΑΛΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΧΑΛΑΕΙ ΤΗ ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΤΟΥ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΣΑΣ!

Πάμε παρακάτω.

Οι συνάδελφοι είναι ζώα. Καταρχάς πώς γίνεται να μου έρχεσαι Δευτέρα πρωί με κέφι και χαμόγελο από το ένα αυτί ως το άλλο και να μου λες και καλημέρα λες και σε νοιάζει η μέρα μου; Πάρε τη Χριστοπαναγίτσα σου! Και να λες πάλι καλά που δε σε πυροβολάω! Γιατί μόνο εξωγήινος θα υιοθετούσε τέτοια συμπεριφορά. Επίσης, εσύ δε μου γκρινιάζεις συνέχεια πως αυτή η δουλειά είναι για τον πούτσο και τα λεφτά είναι λίγα; Πρώτον, που βρίσκεις λεφτά για να παίρνεις ναρκωτικά; Και δεύτερον, Ή ΘΑ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ Ή ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΗ ΧΑΡΑ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ! Τέτοια συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα σημαίνουν ότι ο ψυχίατρός σου είναι σκιτζής! Πέρα από αυτή την κατηγορία, υπάρχουν μερικά ζα που δεν τα νοιάζει τίποτα κι έρχονται απλώς να περάσουν την ώρα τους. Το περίεργο είναι ότι δεν τους στέλνει και κανείς… ΤΟΣΟ ΜΕΣΟΝ ΚΑΙ ΤΟΣΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΦΙΛΟΤΙΜΟΥ ΜΩΡΕ; Δε μπορώ να δεχτώ καν ότι έχω για συναδέλφους άτομα που το μόνο που τους νοιάζει είναι να δειχτούν, ότι ενδιαφέρονται μόνο τί θα φαν, τί θα πιουν και τί θ’αρπάξει ο κώλος τους! Κι όλα αυτά με τρεις κι εξήντα! Και μιας κι αναφερθήκαμε στο τί θ’αρπάξει ο κώλος μερικών, παιδιά, μαγκιά σας να γαμιέστε με τους προϊσταμένους σας, αρκεί να μη σας βάζουν σε θέσεις που δε σας αρμόζουν! Δε μπορώ να σκεφτώ για μερικά άτομα κει μέσα ότι είχαν κάποια αξία για να πάρουν προαγωγές…

Όσο για τους προϊσταμένους, φαίνονται αυτοί που θυμούνται πως κάποτε ήσαν στη θέση μου από αυτούς που το ξέχασαν. Πιθανόν η πρώτη κατηγορία ούτε μέσο να είχε ούτε κώλο να έδωσε. Η δεύτερη πάλι, χρειάζεται κάποιον αρκετά τρελό να τους κόψει τον κώλο…

Scripta manent λέει το ρητό, στα τροφαντά μου τ’αρχίδα ποιοι θα τα διαβάσετε όλα αυτά και ποιοι θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας στις κατηγορίες που κράζω. Εγώ τα είπα και ξεθύμανα. Εσύ, θα βελτιωθείς καθόλου;

ΑΠΝΤΕΗΤ: Πάντως, με έναν σαδομαζοχιστικό τρόπο, όσο κι αν κράζω, όσο κι αν βρίζω, μου αρέσει η δουλειά μου. Υποθέτω επειδή με αναγκάζει να γνωρίζω κομμάτια της κοινωνίας λίγο καλύτερα, κάτι που δε θα έκανα ποτέ από μόνος μου, όντας βαθιά αντικοινωνικός εκ πεποιθήσεως.

Suck it, Hollywood!

Όντας μεγαλωμένος στην Ελλάδα αλλά παρακολουθώντας Αμερικανικό κινηματογράφο (ναι, τσουτσούνια της ψαγμενιάς, γουστάρω μπλοκμπάστερς, εντάξει;;; ) πιστεύω ακράδαντα ότι καμία σκηνή δράσης δε θα μπορούσε να λειτουργήσει στη χώρα μας. Και θα εξηγηθώ αμέσως.

Καταρχάς, άντε βάλε τον Μπάτμαν να οδηγήσει στην Πειραιώς και να προλάβει έγκλημα, με τέτοια πήχτρα κίνηση! Για να μην αναφερθώ στα φανάρια… Που νταξ, πουτσατουκιόλας, ο Μπάτμαν είναι, τα προσπερνάει, αλλά μέχρι να φτάσει στον τόπο του εγκλήματος, θα χάσει πολύτιμο χρόνο ανταλλάσσοντας σταυροκάντηλα με τους οδηγούς που παραλίγο να τρακάρει. Και σιγά μην του δώσουν προτεραιότητα, εδώ δε δίνουν στα ασθενοφόρα…

Ο δε Σπάιντερμαν δε θα μπορούσε να κινηθεί μέσα στην πόλη πρώτον, λόγω του ότι δεν παίζουν ουρανοξύστες να πετάξει ιστό και δεύτερον επειδή θα έμπλεξε στα καλώδια της ΔΕΗ και των τρόλεϋ. 

Σε περιπτώσεις ακραίων καταστροφών κτιρίων, που μεταξύ μας, πάντα οι καλοί ευθύνονται γι’αυτό, οι ήρωες θα τα έβρισκαν σκούρα με τις γιαγιάδες που θα τους κυνηγούσαν επειδή χάλασαν το βιός τους.

Οι δε ταξιτζήδες δε θα βοηθούσαν ιδιαίτερα στις καταδιώξεις…

-Γρήγορα, ακολούθησε εκείνο το αυτοκίνητο!

-Φιλαράκι, εγώ μόνο αεροδρόμιο πάω…

-Έστω, ακολούθα το μέχρι να χρειαστεί να βγεις αεροδρόμιο!

Λίγο παρακάτω…

-Ωπ! Φίλε, αν το παλικάρι που κάνει σήμα είναι στο δρόμο μας, να το πάρω;

-Πάρτο αλλά γρήγορα. Τους χάνουμε!

-Φίλος, που πας;

-Κηφισιά.

-Έλα, εγώ για αεροδρόμιο είμαι αλλά θα κάνουμε μια παράκαμψη για πάρτη σου!

…κι όλα αυτά, με Στανίση στο τέρμα!

Εννό και είται ότι σε καμία περίπτωση δε θα είχαμε καταδίωξη από μπατσικό λόγω υπέρβασης ταχύτητας! «Σιγά μην τρέξω να πιάσω το μαλάκα! Όλο και κάποια κάμερα ασφαλείας που λειτουργεί δε θα υπάρχει στο δρόμο; Να του στείλουν το μπουγιουρντί στο σπίτι του καβλοτίμονου!» θα έλεγε ο μπάτσος και δίκιο θα είχε. Πού να τρέχεις τώρα με πετσοκομμένο μισθό…

Σε περιπτώσεις βόμβας που στάλθηκαν στο στόχο με ταχυδρομείο,  η αναζήτηση του αποστολέα θα καθυστερούσε δραματικά λόγω της παραδοξότητας ότι δε σε εξυπηρετεί απαραίτητα το υποκατάστημα που βρίσκεται πιο κοντά σου ή στον ίδιο ταχυδρομικό κώδικα! Έτσι, ο ντετέκτιβ θα έμενε τουλάχιστον μια μέρα πίσω μέχρι να βρει το αρμόδιο υποκατάστημα ΕΛΤΑ για να αναζητήσει τον evil αποστολέα του φονικού πακέτου. Κι αν ερχόταν η σειρά του να εξυπηρετηθεί εγκαίρως… Τι πα να πει αστυνομική αναζήτηση;;; Το νουμεράκι σου και στην ουρά κύριος! Αμ μπράβο!

Βέβαια, υπάρχει μία και μοναδική περίπτωση που ανταποκρίνεται στην Ελληνική πραγματικότητα. Ο βραδύπους δημόσιος υπάλληλος από τη Ζωούπολη. Ονόματι Φλας. Φυσικά κι αυτό το παράδοξο είναι αυθεντικά ρωμέικο! Και (spoiler alert) σαν σωστός δημόσιος υπάλληλος, έχει κάνει και τις καβάτζες του για να αγοράσει ακριβό σπορ αμάξι… Δόξα και τιμή στον μόνο true ελληναρά χαρακτήρα ξένης παραγωγής!

R.I.P. Τοτέ… Θα σε θυμόμαστε για πάντα…

Ο λόγος που γράφω αυτό το άρθρο-κόλαφο είναι επειδή έχω κουραστεί να βλέπω τα τελευταία δύο χρόνια παντού αναδημοσιευμένα τα ίδια άθλια προκάτ τάχαμου αστεία. Ο κάθε άσχετος με το απαιτητικό σπορ του χιούμορ παίρνει την ατάκα κάποιου ευφυούς καλαμπουρτζή, χωρίς καν να αποδώσει τα credits, μέχρις ότου να τη σιχαθεί όλος ο ιντερνές. 

Αντί επικηδείου: Ο τίτλος αναφέρεται στον χαρακτηριστικότερο πρωταγωνιστή ανεκδότων, τον παμπόνηρο και πρόστυχο Τοτό. Ιστορικά, εμφανίζεται στη δεκαετία του’80 και μάλλον ήταν τόσο κουμπούρας που παρέμεινε μαθητής Δημοτικού ως και τα ’10s. Ο Τοτός μάλλον δεν έμαθε κομπγιούτερζ κι αντί να βγάζει τα αστεία κατορθώματά του σε μορφή blog, χάθηκε προ διετίας κάτω από χιονοστιβάδες tweets, status, memes και βυζγιών. Μη ρωτάτε τι φάση το τελευταίο, παντού κολλάνε τα βυζγιά.

Καταρχάς, η οργή μου πηγάζει από το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι εκεί μέσα στα κοινωνικά μύδια έχουμε κάνει να κλάψουν μανούλες και να παγώσουν κολάσεις με τις ατάκες μας! Δε δέχομαι ο κάθε τυροκιοφτές να παίρνει τα αστεία μου για να τονώσει τον likeίστικο εγωισμό του, χωρίς να αναφέρει από που στο λύκο το βούτηξε! Απαγχονισμός σε όσους δεν κάνουν share δημόσια ποστ και ένεση χλωρίνης σε όσους δεν creditάρουν περιορισμένα ποστ! 

Υπάρχουν κι άνθρωποι που βγάζουν μεροκάματο από αυτά! Όχι εγώ, κάποιοι από χωριά. Τους ξέρετε.

Ακόμα μεγαλύτερος ψόφος στις σελίδες που παίρνουν μια εικόνα και βάζουν πάνω μπαλονάκια διαλόγων, οπτικοποιώντας αποτυχημένα μερικά κλασσικά ανέκδοτα! Ancient memes, σε εσάς αναφέρομαι. Memeψίμοιρε, συνέχισε τα γαμάταω λογοπαίγνια, σε έχω στο απυρόβλητο. 50-50 τα μιμίδια τύπου «όταν». 

Κανένα καλό ανέκδοτο με πλοκή και κατάληξη δεν παίζει πχια ωρέ; Πού χαθήκανε οι Πόντιοι, ο Τοτός, οι ξανθιές, τα νεκρά μωρά; Βγάλανε ό,τι βγάλανε κι αποσύρθηκαν από την παραγωγή; Θα μου πεις, μέχρι κι ο κολοσσός ΝΟΚΙΑ υπέκυψε στην κυριαρχία των smartphones, τα ανέκδοτα θα κάναν το γαλατικό χωριό;

My Spotify Release Radar pt.1

Στο λεωφορείο για τη δουλειά, ασχολούμαι με την αναζήτηση νέας μουσικής να καταναλώσω. Ας είναι καλά το Spotify με τις αυτοματοποιημένες προτάσεις του βάσει του γούστου μου! Καλά, όχι ότι πέφτει και 200% μέσα γιατί είμαι και στριμμάδι. Νομίζω αξίζει μια σύντομη εβδομαδιαία αναφορά στο τι στο λύκο μου προτείνει. 13 κομματάκια που μου έκαναν αίσθηση. Λυγξ (links δηλαδή) δε βάζω, συν Μπαμπρίζ και χείρα κίνει! Όχι μόνο για αυνανισμό το χεράκι! Όλα έτοιμα πχια!

ΠΑΜΕ!

Soen – Lucidity

Τι έγινε Μπαμπριζάκο; Δε σου φτάνει που είμαστε μια χαρά μεθαδόνη μέχρι να βγει το καινούριο Tool; ΠΑΡΕ FEELS ΜΕΣ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ!

Nightrage – Affliction

Κλασσικοί Nightrage, μελωδίες, καφριλίκια, ωραία και κλασσική δομή, nothing more to ask. Μόνο να στεριώσει κάνα line-up.

Pain of Salvation – Reasons

ΩΠΑΤΙΣ! ΤΙ DJENTIA ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΤ… ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΦΛΩΡΟΦΩΝΗΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ;;; ΤΙ ΣΤΟ ΛΥΚΟ ΕΙΝΑΙ;;; A, Pain of Salvation… Με 80% νέο line-up… Και την ίδια μέτρια παραγωγή… Αμάν ρε Daniel, ακόμα να το ξαναβρείς μετά το BE ρε γιαβρούμ; Pass!

Me and That Man – My church is black

Darkίλα, folkίλα, περιμένεις να στη μπουμπουνίσει ο Αντωνίου, αφού περάσουν γρήγορα πλάνα με τον Σακελλαρίου να συνουσιάζεται με τη Βλαντή. Κύριε Κοκκινόπουλε, να το έχετε στα υπ’όψιν σας για soundtrack σε επόμενο σίριαλ!

Mors Principum Est – Apprentice of Death

Πολύ συμφωνική εισαγωγή για τα γούστα μου…Ευτυχώς σκάνε metalcoreίδια μετά. Λίγη αίσθηση Bleeding Through μου άφησαν. Pas mal…

Battle Beast – Familiar Hell

Groovy riff με πινελιές Du Hast. Γρεζάτη γκόμενα στα φωνητικά. Ψιλοποζεριά. Για ροκ πάρτυ καλό θα ήταν. Μέχρι εκεί, δύσκολο να τους ακολουθήσω, άσχετο τελείως το ότι δε βλέπεται η βοκαλίστα.

Infected Rain – Mold

Εδώ είμαστε! Νοστιμούλα βοκαλίστα της σχολής Otep (κάφραινα τη μία, καθαρή μα ουχί γλυκανάλατη την άλλη). Με μικρές μουσικές αναφορές σε Otep. Μικρές μόνο, ευτυχώς. Follow!

Born of Osiris – Glorious Day

Αυτό το intro το κλέψανε από preset ringtones του iPhone! Δεν είμαι και σίγουρος, δεν είχα ποτέ iPhone. Κατά τ’άλλα, παλεύσιμο κομματάκι, αν έχεις θέματα σχιζοφρένειας…

One Desire – Hurt

Ποζερίζει αισθητά αλλά το λες και χεβυμέταλ. Καλούλι για κάνα πάρτυ. Μάλλον θα το ξανακούσω επειδή το έμπα του ρεφρέν μου έφερε στο νου το «Δικός σου για πάνταv του Ρακιτζή.

Six Feet Under – Sacrificial Kill

Τούτους εδώ τους είχα πάντα για το death metal αντίστοιχο των Motorhead. Δε θα ακούσεις τίποτε καινούριο σε κάθε νέο δισκάκι, αλλά θα περάσεις καλά καραντί. Ε, αυτό ισχύει και τώρα. Nothing more. Thumbs up.

Ghost Iris – Pinnacle

Djent-o-prog σφηνάκι με τα όλα του. Μελωδία, groove, καλά καθαρά και βρώμικα φωνητικά, ψαρωτικό outro. Θα τους ακολουθήσω.

Disperse – Tether

Neoprog να το πω τώρα τούτο γιά prog-pop? Θα τους ακούσω λίγο ολόκληρους πριν καταλήξω αν μ’ενδιαφέρουν ή όχι.

Anal Thunder – Ass monkey

Ε με τόση αναφορά σε κώλους, καλό θα ειναι! Γκαζάτο punk rock’n’roll, κάνει και για πάρτυ και για οδήγηση και για χαλί σε σκηνή teen movie με γρήγορο μοντάζ. Thumbs up!

Αυτάαααα! Την επόμενη βδομάδα πάλι μουσικες προτάσεις, People of the Net!

Daily food for thought

Αφορμή του σημερινού blog entry στάθηκε το παρακάτω βίντεο που βρήκα να έχει κοινοποιήσει στο facebook αξιοσέβαστη φίλη μου.

Με αφορμή λοιπόν τον ένα χρόνο που ισχύει το σύμφωνο συμβίωσης στην τραγική αυτή χώρα που ζούμε, ένα χαρτί δηλαδή που παρέχει νομική κάλυψη σε όλα τα ζευγάρια, μεταξύ των οποίων και ομοφύλων, και το οποίο κατακρίθηκε κυρίως από το «σεβάσμιο» παπαδαριό επειδή τους τρώει τα λεφτά από τους γάμους. Στάθηκαν βέβαια στο ότι αναγνωρίζει σαν επίσημα ζευγάρια και αυτή τη μιερή ράτσα των ομοφυλοφίλων. (Το πόσα αγοράκια μετράει κάθε παπάς κάτω από το πετραχήλι ας μην το σχολιάσουμε…)

Ας εξετάσουμε τα ζα που εμφανίζονται στο βίντεο.

Πάμε στην πρώτη και στην τελευταία περίπτωση. Φιλιά και κράτημα χεριών μεταξύ ομοφυλοφίλων στο δρόμο; ΚΚΕ δαγκωτό οι τύποι. Όχι σε ούλα. Ιδεολόγοι.

Επόμενο ζώον.
-Θα θέλατε ο γιος σας να βγει ομοφυλόφιλος ή τζογαδόρος;
-Ούτε το ένα ούτε το άλλο..
Βρε τσακπίνικο! Τέτοια έκανα κι εγώ όταν με ρωτούσαν αν αγαπάω πιο πολύ τη μαμά ή το μπαμπά! 5 χρόνων ήμουνα! Τι ωριμότης! Τελικά διαλέγει τζογαδόρος γιατί «κάτι λέει». Βέβαια, λιγότερη κοινωνική κατακραυγή και το πολύ πολύ να ξεπουλήσει όλη του την περιουσία, να χρωστά σε όλο τον κόσμο, να κινδυνεύει όλη του τη ζωή από τοκογλύφους… Τίποτα το σπουδαίο. Ενώ σαν ομοφυλόφιλος, το πολύ πολύ να τον αποκλήρωνες. Και καλό θα του έκανες να κόψει κάθε δεσμό με τέτοια σκατόμυαλα.

Επόμενος! Λεσβία ή αλκοολική κόρη; Τσακπίνης κι αυτός αλλά τελικά διαλέγει αλκοολική. Μάλλον για να μη νιώθει όταν τη δέρνεις, ε σατράπη;

Δε θα έπρεπε λέει ο άλλος να υιοθετούν τα ομόφυλα ζευγάρια επειδή έχουν ένα «ιδιαίτερο θέμα»… Θες να μου πεις δηλαδή ότι ο Σεργουλόπουλος είναι ένας άνθρωπος που λόγω μιας «ιδιαιτερότητας» δε θα μπορούσε να δώσει απεριόριστη αγάπη σε ένα παιδί… Ένα πρόχειρο παράδειγμα που κατακρίθηκε κιόλας. Μάλλον αυτόν είχε υπόψιν η κοπελίτσα που απαντάει «να υιοθετηθεί».

Κι εφόσον η ομοφυλοφιλία είναι θέμα προτύπων, παιδείας και ενημέρωσης, όπως λέει ο επόμενος, εσύ λεβέντη που έχεις μάθει κι ενημερωθεί τί εστί γκέι, έγινες κιόλας, ε; Ή μήπως δεν ξέρεις καν τι εστί γκέι κι απαντάς έτσι για να μη σε πουν στούρνο; Ή μήπως είσαι απλά ζώον; Επιλογή είναι! Και σε κάποιες περιπτώσεις, βιολογία. Αλλιώς, πως βγήκαν ομοφυλόφιλα παιδιά από ζευγάρια ετεροφυλοφύλων; Είχαν μέσα στα σπίτια τους τέτοια πρότυπα; Ή μάθανε στο σχολειό τί πα να πει ομοφυλοφιλία κι είπαν «καλό φαίνεται, ας το κάνουμε»;

Διφορούμενος ο παππούς μετά. Λεσβία ή αλκοολική κόρη; «Να’ναι καλό κορίτσι» απαντάει, αλλά τι θέλει να πει ο ποιητής; Να είναι καλός άνθρωπος κι ας είναι ό,τι θέλει ή να βγει στρέιτ και καλή; Έχω κι εγώ αυτό το κακό να ψάχνω μέσα από τις λέξεις…

Νεεεεεεεξτ!

-Θα έκανες παρέα με ένα δολοφόνο ή με έναν τρανσέξουαλ;
-Με κανέναν.
Άλλη μια τσακπίνικη απάντηση. Εύγε! 5 χρονώ κι εσύ. Ίδιο πράμα είναι ωρή; Ο ένας σκότωσε άνθρωπο κι ο άλλος το πουλί του θα μου πεις, και πιθανότατα για σένα το πουλί να μετράει πιο πολύ από τον άνθρωπο. Ψωλαρπάχτρα.
Τέλος, για να ευθυμήσουμε και λίγο, τα γκέι δελφίνια να υποθέσω μαστιγώθηκαν από γκέι ανθρώπους και προέκυψαν; Εκτός αν αναφερόμαστε στα δελφίνια του Βυθού του Μπικίνι που έχουν τηλεοράσεις εκεί και μαθαίνουν.
Θέλω να σταθώ λίγο ακόμα στο θέμα της υιοθεσίας, καθώς ανήκω σε εκείνο το υποσύνολο παιδιών που μεγάλωσαν με άλλους γονείς αντί για τους βιολογικούς τους. Η Μάνα μου μεγάλωσε στην επαρχία κι είχαμε 50 χρόνια διαφορά. Δυο γενιές. Θα μπορούσε να ήταν η γιαγιά μου. Σαν την κυρία του βίντεο που θα προτιμούσε γιο τζογαδόρο. Αλλά η Μάνα μου, μού είχε δώσει ένα μεγάλο μάθημα. Πόσο μπροστά από την εποχή της και τη χώρα της ήταν, όταν μου έλεγε στα 10 μου «άμα σου βγει, ας γίνεις και γκέι, πούστης να μη γίνεις μόνο». Μου έδωσε να καταλάβω τη διαφορά η άτιμη… Όσο αστείο κι αν μου φάνηκε τότε, τόσο σοφό το βρήκα μεγαλώνοντας, φεύγοντας από το χωριό και γνωρίζοντας καινούριους ανθρώπους. Έμαθα ότι γκέι είναι ο άνθρωπος που αρέσκεται στην σεξουαλική συντροφιά του ίδιου φύλου και πούστης ο μπαμπέσης. Καμία σχέση το ένα με τ’άλλο. Να τη θυμάστε αυτή τη διαφορά. Γιατί γνώρισα τους πιο ξηγημένους ομοφυλόφιλους και τους πιο κερατάδες «κανονικούς».

Όσοι με γνωρίζουν θα με κρίνουν καλύτερα βέβαια, αλλά θέλω να πιστεύω πως πούστης δεν έγινα με κανέναν. Ούτε γκέι μου βγήκε να γίνω, αν κι έχοντας περάσει από τη ζωή μου κάποιες κλινικές περιπτώσεις γυναικών, απορώ πώς και δε μου προέκυψε ακόμα…

«Δε μπορώ, έχω πρόβα»

Είχα δεσμευτεί να γράφω ένα άρθρο τη μέρα, αλλά πήδηξα τη χθεσινή. Μέρα. Εννοώ προσπέρασα. Όχι άλμα ή σαικς. Αν και πρέπει να αρχίσω. Το πρώτο. Γυμναστική γενικότερα. Αλλά άλλο θέμα αυτό.

Χθες λοιπόν δεν έγραψα γιατί είχα το πρωί δουλειά και το βράδυ πρόβα. Το πρωί την πιο άχαρη δουλειά του κόσμου (κοντοζυγώνει σχετικό άρθρο). Το βράδυ πρόβα με την καλύτερη μπάντα του κόσμου. 

Ίσως και να υπερβάλλω αλλά χέστηκα.

Γνώρισα την Κατερίνα και τον Άλεξ τέλη καλοκαιριού, βρεθήκαμε, μου έδειξαν κάποιο υλικό που ετοίμασαν κι ανέλαβα το μπάσο. Το στυλ θα το περιέγραφα πολύ χοντρικά alternative. Σύντομα κλείσαμε line up με τον Χάρη και τον Θαλή. Προβάρουμε πυρετωδώς. Έχουμε κάμποσο υλικό έτοιμο. Τα κομμάτια είναι απλά στη δομή κι έχουν χώρο να πειραματιστούμε. Πάντα πίστευα ότι σαν μουσικός θα εξελισσόμουν μόνο με δύσκολο και προκλητικό υλικό. Τελικά όμως, μέσα στην απλότητά τους, αυτά τα τραγούδια ξεκλείδωσαν τη δημιουργικότητά μου. Ταυτόχρονα, αυτή η απασχόληση με έβγαλε από το τέλμα της καθημερινότητας. Δε μπορώ να βρω λόγια να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε αυτά τα άτομα, σε αυτή την ομάδα.

Σήμερα έχω να ηχογραφήσω. Ετοιμάζουμε ένα demo. 

Τα καλύτερα έρχονται. Όποιος ενδιαφέρεται, στηρίζει κι ακολουθεί στον παρακάτω σύνδεσμο.

https://www.facebook.com/NegativeContrast/

Stay updated, People of the Net!

ΑΠΝΤΕΪΤ: Ναι, κι εμένα μου φάνηκε σαν έκθεση ιδεών επτάχρονου. Ίσως φταίει το ότι δε μπορείς να μεγαλώσεις και να είσαι μουσικός ταυτόχρονα!

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑