Όλα τα καλά του Θεού τα έχω… Παρακαλώ, μη γελάτε εκεί πίσω στον εξώστη! Όλα τα καλά του Θεού τα έχω ο πούστης μου, έχω όμως κι ένα κακό! ΡΕ ΜΗ ΓΕΛΑΤΕ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ ΡΕ ΓΑΜΙΟΛΙΑ! Τι έλεγα; Α, ναι, έχω κι ένα κακό… ΠΟΙΟΣ ΚΑΡΓΙΟΛΗΣ ΕΙΠΕ «ΜΟΝΟ ΕΝΑ;» ΝΑ ΤΟΝΕ ΓΑΜΗΣΩ;;; Έχω ένα κακό λοιπόν. Βρίζω. Πολύ. Πάρα πολύ. Πάρα παπάρα πολύ. Και το θεωρώ καλό. Θα σας εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Καταρχάς, σύμφωνοι, είναι αγενές να βρίζει κανείς. Τι προτιμάτε όμως; Έναν καθωσπρέπει λιμοκοντόρο ή έναν εξωστρεφή αγενή; Ρητορική η ερώτηση.  Δε λέω ότι κάποιος με λεπτούς τρόπους είναι απαραίτητα και μπινές, αλλά θεωρώ τους αθυρόστομους πολύ πιο ντόμπρους ανθρώπους. Ας δούμε ετυμολογικά τη λέξη: στερητικό α, θύρα, στόμα. Άρα αυτός που δε βάζει πόρτα στο στόμα του; Χοντροκομμένο, αλλά ναι. Αυτός που δε θα συγκρατήσει το λόγο του, θα τα πει χύμα. Κι όλοι ξέρουμε ότι αυτή η μορφή έκφρασης μπορεί να γίνει δυσάρεστη.

Γιατί δυσάρεστη; Επειδή έχουμε μάθει να γλείφουμε εκεί που φτύνουμε, να ωραιοποιούμε καταστάσεις, προτιμούμε να είμαστε αρεστοί παρά ειλικρινείς, λες κι είμαστε πατάτες τηγανητές! Έτσι, φιλτράρουμε σε ακραίο βαθμό όσα λέμε. Θέλουμε να μιλάμε κόσμια και κολακευτικά, να συμφωνούμε και να συμφωνούν μαζί μας. Έλα όμως που, στην πραγματικότητα, είμαστε πίτσα με ανανά! Αρέσουμε σε λίγους! Σε αυτούς όμως που αρέσουμε, αρέσουμε φανατικά. Με τα στραβά μας και τα καλά μας. Έτσι, είναι τουλάχιστον άκυρο να τα περνάμε όλα από κόσκινο, όταν είμαστε φτιαγμένοι να αρέσουμε σε συγκεκριμένη μερίδα. 

Πέρα από την ειλικρινή και σταράτη έκφραση βέβαια, η έννοια της αθυροστομίας έχει ταυτιστεί με τη βωμολοχία. Λανθασμένα θα έλεγα, ωστόσο η βρισιά, όταν χρησιμοποιείται σωστά, έχει μια ειλικρίνεια που καμία αβροφροσύνη δεν ξεπερνά. Γιατί εκείνη την ώρα που βγάζεις μια λέξη αφιλτράριστα από τον στόμα σου, τη βγάζεις από καρδιάς. Κάνεις κατάθεση ψυχής ρε γαμώτο!

Να, αυτό το «γαμώτο»! Θυμάται κανείς κάποια δήλωση άλλου Ολυμπιονίκη, πέρα από κείνο το υπέροχο «για την Ελλάδα ρε γαμώτο» της Βούλας Πατουλίδου; Σοκαρίστηκαν κιόλας οι λινάτσες της τιβί της εποχής, θυμάμαι. Γιατί; Για ένα γαμημένο «γαμώτο»! Το μεγαλύτερο κίνητρο ever! Πόσες φορές δεν έχουμε πει ότι θα κάνουμε κάτι «για το γαμώτο»; Κοίτα να δεις που έγινε σύνθημα μιας ολόκληρης εποχής αυτό το «γαμώτο»! Ο μαλάκας είναι το εθνικό μας ψευδώνυμο, «ο εθνικός μαλάκας» που είχε τραγουδήσει κι ο Δεληβοριάς στην «Υβρεοπομπή» του. Τη χριστοπαναγία την έχουμε ψωμοτύρι, ενώ πολλές κακές λέξεις τις χρησιμοποιούμε σαν έπαινο. «Τι έκανε ο πούστης;» λέμε για κάποιον που πέτυχε κάτι, «Είσαι μεγάλη πουτάνα» για τον καταφερτζή, «γαμάει» για κάτι που μας αρέσει πολύ. 

Όταν η βρισιά χρησιμοποιείται σαν κακοπροαίρετη προσβολή, σαφώς και δεν είναι ωραίο. Το λέω εγώ αυτό, που βρίζω μέχρι και το νερό που πίνω. Αλλά είσαι μαλάκας άμα βρίσεις κάποιον χωρίς λόγο! Απλή λογική! Μπορείς να προσβάλλεις κάποιον που το αξίζει με πολύ πιο κόσμια έκφραση, αν δεν είσαι μπιτ κουτός. 

Ακόμα πιο υποκριτικό βρίσκω το να γράφει κανείς μια λέξη με σημεία στίξης αντί για γράμματα. Ειδικά όταν αυτό γίνεται στο ίντερνετ. Γιατί π@%τσ@ ρε μάστορα; Πες το πέος! Ειδικά ακρότητες τύπου «σ3ξ», «π3@ς», «π%ρνη» κλπ με εκνευρίζουν αφάνταστα. Πόσο ψευτοπουριτανισμό να αντέξει ένας παθολογικός υβριστής;

Μια άλλη υποπερίπτωση που θέλω να εξετάσω είναι η χρήση υβρεολογίου για την πρόκληση γέλιου. Τακτική που εφαρμόζεται πολύ συχνά στην κωμωδία και τη σάτιρα. Από αρχαιοτάτων χρόνων. Το σοκ που προκαλεί μια βρισιά, φέρνει γέλιο. Φυσική αντίδραση. Ειδικά όταν προέρχεται από κάποιον που δεν το περιμένεις. Πχ η γιαγιά από εκείνο το σίριαλ, που έβριζε τους πάντες. Θεωρώ απολύτως θεμιτή τη χρήση τέτοιου λεξιλογίου για να προκληθεί γέλιο. Κυρίως, επειδή το γέλιο κάνει καλό.

Και το μπινελίκι κάνει καλό. Ξεσπάς. Εκτονώνεις ενέργεια που μόνο καλό δε θα κάνει, αν παραμείνει παγιδευμένη στο σύστημά σου. Το κατά πόσο θα ακουστεί προσβλητικό ή αστείο αυτό που θα πεις, επαφίεται στο αισθητικό κριτήριο του περιγύρου σου. Βασικά, στ’αρχίδια σου κιόλας τι θα σκεφτούν οι άλλοι. Εσύ τα βγάζεις από μέσα σου κι ησυχάσεις. Μια στιγμή που θα πεις ένα βρωμόλογο ισούται με πολλές ώρες που θα αποτελείς ευχάριστη παρέα, διότι θα έχεις αποβάλει αυτό που σε τρώει. 

Σκόπιμη η χρήση της λέξης «μπινελίκι» παραπάνω. Έχει περάσει σαν συνώνυμο της βωμολοχίας. Βέβαια, τα λεξικά λένε άλλα…

μπινελίκι, (το) ουσ. : γλυκό ή μεζές

Αυτό νομίζω τα λέει όλα!

Αντί επιλόγου, θα παραθέσω το λατρεμένο μόττο ενός σοφού ανθρώπου που γνωρίζω : 

«Ρε δεν γαμιόμαστε λέω εγώ;»

Advertisements