Είχα δεσμευτεί να γράφω ένα άρθρο τη μέρα, αλλά πήδηξα τη χθεσινή. Μέρα. Εννοώ προσπέρασα. Όχι άλμα ή σαικς. Αν και πρέπει να αρχίσω. Το πρώτο. Γυμναστική γενικότερα. Αλλά άλλο θέμα αυτό.

Χθες λοιπόν δεν έγραψα γιατί είχα το πρωί δουλειά και το βράδυ πρόβα. Το πρωί την πιο άχαρη δουλειά του κόσμου (κοντοζυγώνει σχετικό άρθρο). Το βράδυ πρόβα με την καλύτερη μπάντα του κόσμου. 

Ίσως και να υπερβάλλω αλλά χέστηκα.

Γνώρισα την Κατερίνα και τον Άλεξ τέλη καλοκαιριού, βρεθήκαμε, μου έδειξαν κάποιο υλικό που ετοίμασαν κι ανέλαβα το μπάσο. Το στυλ θα το περιέγραφα πολύ χοντρικά alternative. Σύντομα κλείσαμε line up με τον Χάρη και τον Θαλή. Προβάρουμε πυρετωδώς. Έχουμε κάμποσο υλικό έτοιμο. Τα κομμάτια είναι απλά στη δομή κι έχουν χώρο να πειραματιστούμε. Πάντα πίστευα ότι σαν μουσικός θα εξελισσόμουν μόνο με δύσκολο και προκλητικό υλικό. Τελικά όμως, μέσα στην απλότητά τους, αυτά τα τραγούδια ξεκλείδωσαν τη δημιουργικότητά μου. Ταυτόχρονα, αυτή η απασχόληση με έβγαλε από το τέλμα της καθημερινότητας. Δε μπορώ να βρω λόγια να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου σε αυτά τα άτομα, σε αυτή την ομάδα.

Σήμερα έχω να ηχογραφήσω. Ετοιμάζουμε ένα demo. 

Τα καλύτερα έρχονται. Όποιος ενδιαφέρεται, στηρίζει κι ακολουθεί στον παρακάτω σύνδεσμο.

https://www.facebook.com/NegativeContrast/

Stay updated, People of the Net!

ΑΠΝΤΕΪΤ: Ναι, κι εμένα μου φάνηκε σαν έκθεση ιδεών επτάχρονου. Ίσως φταίει το ότι δε μπορείς να μεγαλώσεις και να είσαι μουσικός ταυτόχρονα!

Advertisements