Ο λόγος που γράφω αυτό το άρθρο-κόλαφο είναι επειδή έχω κουραστεί να βλέπω τα τελευταία δύο χρόνια παντού αναδημοσιευμένα τα ίδια άθλια προκάτ τάχαμου αστεία. Ο κάθε άσχετος με το απαιτητικό σπορ του χιούμορ παίρνει την ατάκα κάποιου ευφυούς καλαμπουρτζή, χωρίς καν να αποδώσει τα credits, μέχρις ότου να τη σιχαθεί όλος ο ιντερνές. 

Αντί επικηδείου: Ο τίτλος αναφέρεται στον χαρακτηριστικότερο πρωταγωνιστή ανεκδότων, τον παμπόνηρο και πρόστυχο Τοτό. Ιστορικά, εμφανίζεται στη δεκαετία του’80 και μάλλον ήταν τόσο κουμπούρας που παρέμεινε μαθητής Δημοτικού ως και τα ’10s. Ο Τοτός μάλλον δεν έμαθε κομπγιούτερζ κι αντί να βγάζει τα αστεία κατορθώματά του σε μορφή blog, χάθηκε προ διετίας κάτω από χιονοστιβάδες tweets, status, memes και βυζγιών. Μη ρωτάτε τι φάση το τελευταίο, παντού κολλάνε τα βυζγιά.

Καταρχάς, η οργή μου πηγάζει από το γεγονός ότι ορισμένοι άνθρωποι εκεί μέσα στα κοινωνικά μύδια έχουμε κάνει να κλάψουν μανούλες και να παγώσουν κολάσεις με τις ατάκες μας! Δε δέχομαι ο κάθε τυροκιοφτές να παίρνει τα αστεία μου για να τονώσει τον likeίστικο εγωισμό του, χωρίς να αναφέρει από που στο λύκο το βούτηξε! Απαγχονισμός σε όσους δεν κάνουν share δημόσια ποστ και ένεση χλωρίνης σε όσους δεν creditάρουν περιορισμένα ποστ! 

Υπάρχουν κι άνθρωποι που βγάζουν μεροκάματο από αυτά! Όχι εγώ, κάποιοι από χωριά. Τους ξέρετε.

Ακόμα μεγαλύτερος ψόφος στις σελίδες που παίρνουν μια εικόνα και βάζουν πάνω μπαλονάκια διαλόγων, οπτικοποιώντας αποτυχημένα μερικά κλασσικά ανέκδοτα! Ancient memes, σε εσάς αναφέρομαι. Memeψίμοιρε, συνέχισε τα γαμάταω λογοπαίγνια, σε έχω στο απυρόβλητο. 50-50 τα μιμίδια τύπου «όταν». 

Κανένα καλό ανέκδοτο με πλοκή και κατάληξη δεν παίζει πχια ωρέ; Πού χαθήκανε οι Πόντιοι, ο Τοτός, οι ξανθιές, τα νεκρά μωρά; Βγάλανε ό,τι βγάλανε κι αποσύρθηκαν από την παραγωγή; Θα μου πεις, μέχρι κι ο κολοσσός ΝΟΚΙΑ υπέκυψε στην κυριαρχία των smartphones, τα ανέκδοτα θα κάναν το γαλατικό χωριό;

Advertisements