Είμαι που λες Θανάση μου ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου σε τυροπιτάδικο, έτοιμος να κορέσω τη μπείνα μου εκ του προχείρου. Από πίσω μου, μπαίνει (στο τυροπιτάδικο ε; μην παρεξηγείς πονηράκια!) τύπος κουστουμάτος, με pinstripe α λα μαφία παρακαλώ, στυλ εγκζέκιουτιβ σάμθινγκ ξερωγώ. 

Στηγκαραπουτσακλάρατου που προηγούμαι, παραγγέλνει μεγαλόφωνα ένα εσπρεσσάκι στην πωλήτρια, η οποία ήταν στην άλλη άκρη. Strike one. Μόρτης εγώ, αγνοώ επιδεικτικά τον κονιόρδο και ζητάω μια μπουγάτσα με ύφος θιγμένου προηγηθέντος, ενώ κατευθύνομαι προς το ψυγείο να πάρω κάτι πόσιμο για να γλιστρήσει η σφολιάτα. 

Επιλέγω Red Bull. Επιλέγει να το σχολιάσει. «Τέτοια ώρα Red Bull ρε φίλε;». Strike two in one. Δε γουστάρω σχόλια από αγνώστους. Και δε θα ήμουν ποτέ φίλος με κουστουμάτο, ακόμα κι αν το ένδυμα είναι στόλη ξενοδοχοϋπαλλήλου (τον πρόδωσε το ταμπελάκι στο πέτο-έχω δει πολλά αστυνομικά). Σταρχίδιαμου, του απαντάω. «Είναι που βγάζει φτερά κι άμα μου κάτσει βαριά η μπουγάτσα να μπορώ να προχωρήσω». Δε γελάει. Strike three. Υπάρχει χώρος για όλα τ’αστεία! Κι αυτό ήταν πετυχημένο, παραδέξου το Θανάση μου!

Στο baseball, με τρία strike «you’re out». Π’ανάθεμα κι αν έχω καταλάβει δηλαδή, ό,τι έχω δει σε ταινίες. Είπα να μην ασχοληθώ όμως γιατί ήθελα να φύγω και να φάω. Τότε, κάνει στην πωλήτρια: «Το νερό είναι δικό μου, μην το χτυπήσεις του κυρίου!»

(Ηχώ για δραματικό εφέ)

Κυρίου! Κυρίου. Κυρίου… 

Με είπε κύριο… Εμένα, τον δυο μέρες άλουστο, μια βδομάδα με τα ίδια ρούχα και με το δερμάτινο μπουφάν που πρόλαβε τους Ολυμπιακούς της Αθήνας! Για να μη θυμηθώ και τα προηγούμενα σκηνικά.  

STRIKE FOUR! KRAKEN OUT!

«ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΣΟΥ ΤΟ ΜΠΟΥΓΑΔΟΚΟΦΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟ, ΒΑΦΤΙΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΔΟΝ ΚΟΡΛΕΟΝΕ ΜΕ ΤΑΜΠΕΛΑΚΙ ΣΤΟ ΠΕΤΟ!» 

Πήρα τα ρέστα μου, τη μπουγάτσα μου, το ρεντμπουλάκι μου και το μπούλο υπό την απολαυστικότερη άβολη σιωπή ever…

Advertisements