Αφορμή για το παρόν entry είναι το γνωστό site της early twenties παρθενόπης ονόματι Pillowfights.

«Ωραίο όνομα» είπα όταν το πρωτοείδα, ενώ το συνόδευε κι ένα αξιοπρεπές layout. Είχα πετύχει κοινοποιήσεις άρθρων του από φίλους μου με ιδιαίτερο χιούμορ, οπότε αποφάσισα να προσπεράσω τον «ευαίσθητο» τίτλο, ελπίζοντας σε ένα χιουμοριστικό κείμενο. Έκαμα το λάθος να ποντάρω στην χιψστερική ειρωνία βλέπετε, καθώς από χίψστερ φίλους είχα δει την εν λόγω σελίδα. Πόσο έσφαλα…

Το άρθρο λοιπόν συνέχιζε με ένα στημένα μελαγχολικό ύφος, ρίχνοντας και κάνα μπινελικάκι που και που. Υποθέτω ότι η συντάκτρια έμαθε τη Χρυσιήδα Δημουλίδου από τη μαμά και τον Τσαρλς Μπουκόφσκι από τον γκόμενο κι είπε να πρωτοτυπήσει, συνδυάζοντας τα δύο αυτά ετερόκλητα στυλ. Όπως και όλοι οι υπόλοιποι συντάκτες. Εκτός αν τους τα γράφει όλα κάνα έφηβο κοριτσάκι με υπερβολικά πρόωρη εμμηνόπαυση και μετά ρίχνουν κλήρο ποιος θα λάβει τα credits. Προσωπικά, θα προτιμούσα να απέχω από τη μοιρασά και να πάω για πιτόγυρα σε ύποπτο σουβλατζίδικο, που θα μπορούσε να μου προκαλέσει χρόνιους εμετούς από την κακή ποιότητα γύρου. Αν και, αν έχεις διατελέσει συντάκτης του Pillowfights, υποθέτω ότι το μόνο που μπορεί να σου προκαλέσει εμετό είναι η χλωρίνη, γιατί θα έχεις αναγκαστεί να ξεράσεις κάμποσες φορές με αυτά που έχεις γράψει.

Θα μου πεις Θανάση μου, «ρε τζιτζιφιόγκο, έχεις γράψει αυτό εδώ το κείμενο και κάθεσαι και μου κράζεις τον μαξιλαροπόλεμο;». Και θα σου απαντήσω ξερά «στ’αρχίδια μου τι λες». Πρώτα πρώτα, με έχεις συνηθίσει καλαμπουρτζή, αλλά μια στο τόσο με πιάνουν τα υπαρξιακά μου και θέλω να ξεδώσω κάπως. Έχω φτάσει 30 κι έχω ζήσει 5-10 πράγματα που οι συντάκτες του site με το οποίο ασχολούμαι πιθανόν να μην τα περάσουν ως τα 40. Δηλώνουν παιδιά της πόλης και ο μέσος ηλικιακός όρος πρέπει να είναι τα 22, αν μπορώ να καταλάβω από τα συμφραζόμενα, γιατί κανείς δε λέει «είμαι τόσο». Μόνο ότι σπουδάζουν. Δηλαδή μέσα σε 22 χρόνια (κατά μέσον όρο) σου τύχαν τόσα που πρόλαβες να φιλοσοφήσεις τη ζωή και να έχεις αυτό το μόνιμα θλιμμένο ύφος λες και κάθε μέρα πετάγεται ένα αόρατο χέρι και σου κλέβει το μπιφτέκι σου; Εκτός πια κι αν όταν λένε ότι σπουδάζουν κάπου, εννοούν ότι πάνε για δεύτερο και τρίτο πτυχίο ή ότι είναι 15 χρόνια στο πρώτο, επειδή είχαν να πληγώσουν τις καρδιές τους με τοξικούς ανθρώπους, να βιώσουν την ομορφιά της νύχτας, να αδράξουν όχι μόνο την ημέρα αλλά και όλο το 24ωρο και να παρακολουθήσουν ιδιαίτερα μαθήματα για να μάθουν να γράφουν όλοι καρμπόν με το ίδιο ύφος. Ρε δε γαμιόμαστε λέω γω;

Και μιας κι είπα γαμιόμαστε, αυτά τα άρθρα τους περί σεξ πόσο μ’αρέσουν! Γίναν όλες απελευθερωμένες, αυταρχικές αφέντρες που σπάσαν όλα τα ταμπού. Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι γνώρισαν τοξικούς ανθρώπους και ανθρώπους που παίζουν με τα συναισθήματα των άλλων κλπ κλπ. Πάνω σε ένα μεταλλικό κρεβάτι με κάγκελα, φθηνού ξενοδοχείου με καθρέφτες παντού, που χρεώνει με την ώρα. Όντας σατράπης ώρες-ώρες, πόσο εύχομαι σε αυτές τις συντάκτριες να βρουν έναν μερακλή να τους δείξει τι εστί βερύκοκο και να αφήσουν την τάχαμου ποιοτική-ποιητική συγγραφή για να ασχοληθούν με την κουζίνα τους ή με την πραγματική τους κλίση, η οποία είναι η βοσκή αμνοεριφίων…

ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕ!

Advertisements