Αναζήτηση

People of the Net

Μήνας

Μαρτίου 2017

My Spotify Release Radar, vol. 6

Δέκα τυχαίες επιλογές από το προσωπικό μου Release Radar του Spotify. Τα αξίζει τα λεφτά της συνδρομής; 
Royal Thunder – The sinking chair

Άλλο ένα ενδιαφέρον single-ορεκτικό από τους Αμερικανούς. Σταθερά φωνάρα και αλητεία η Miny. Περνάει.

Evocation – Condemned to the grave

Βάρος, όγκος, groove, old school Machine Head με μεσαίους Sepultura μαζί στυλάκι. Περνάει.

Magna Carta Cartel – Sway

Χαλαρούτσικο κομματάκι με γοτθικές κι εναλλακτικές πινελιές. Περνάει για καμιά δουλίτσα στο σπίτι ή συνοδεία road trip σε γρήγορο μοντάζ.

The Obsessed – Punk crusher 

Wino: σταθερή αξία. Δε χρειάζεται να γράψω κάτι άλλο. Περνάει από τ’αποδυτήρια.

John 5 – The black grass plague

Από τότε που τον σχόλασε ο Manson από τη μπάντα του, ο Γιαννάκης ο Πέντες το γύρισε στο instrumental. Κακώς. Ας τον προσλάβει κάποιος. Εγώ πάντως τον απολύω.

Wolfheart – Shores of the Lake Simpele

Instrumental intro του νέου άλμπουμ των Φινλανδών μελωδοντεθμέταλλων. Με έψησε να κάνω μια παύση από τη λίστα και να τσεκάρω το άλμπουμ με τον περίεργο τίτλο Tyhjyys. Περνάει με φόρα!

Kingdom of Giants – Damaged Goods

Metalcore με grooves και μελωδίες. Κλασσική συνταγή, αλλά ωραία εκτελεσμένη. Σαν καλοφτιαγμένα γιουβαρλάκια. Περνάει.

Within the Ruins – Ataxia IV

Τα προηγούμενα I, II και III δεν τα έχω ακούσει κι ούτε που με έψησε το IV. Πολύ μπλαμπλά για instrumental, με το ενδιαφέρον το ατμοσφαιρικό πέρασμα στη μέση να μη μου αρκεί να πω καλή κουβέντα. Απολύεται.

Majesty – Die like kings

Να, κάτι τέτοια άκυρα μου πετάς ωρέ Σποτιφάη και λυπάμαι τη συνδρομή μου! Power metal με βασιλικές αναφορές και στενά δερμάτινα πανταλόνια; Σε μένα; Απολύεται προφανώς!

Eve to Adam – The Price

Όταν μεγαλώσει θέλει να γίνει industrial. Τώρα είναι ένα γκεϊλίκι με μπίτια και άνευρες κιθαρίτσες κάπου πίσω πίσω. Απολύεται.

Άλλη μια παγκόσμια ημέρα

Οι ποιητές πεθάναν

Μέσα στο οκτάωρο

Μέσα στις υποχρεώσεις

Μέσα στη ρουτίνα

Κάπου ανάμεσα στην εικονική ανάγκη για έσοδα και σ’αυτήν της απόκτησης αγαθών

Τα διλήμματά τους άλλαξαν

Κάποτε ήταν:

ρίμα ή ελεύθερο;

ίαμβος ή αταξία;

νοήματα ή ρεαλισμός;

έπος ή ειδύλλιο;

λόγιο ή λαϊκό ύφος;

Κι έγιναν:

iPhone ή Android;

μπύρα ή κρασί;

οικογένεια ή μοναξιά;

την Κική ή την Κοκό;

να φάω ή να πεινάσω;

Οι ποιητές χαθήκαν

Σαν το παιδί μέσα τους

Κάτω από κουστούμια, χαρτοφύλακες κι εταιρικά αυτοκίνητα

ή

κάτω από ποδιές, καπελάκια και ξεσκονόπανα

ή κάτω από πάνες και βέρες στο δεξί

Κι ούτε στα κρυφά δε γιορτάζουν

Δεν είναι άλλωστε μανάδες

Δεν είναι άλλωστε γυναίκες

Δεν είναι άλλωστε παιδιά

Δεν είναι άλλωστε άρρωστοι

Κάπου, κάποτε, η αρρώστια τους ποτίστικε μ’ενέσεις πραγματικής ζωής κι ιάνθηκε

Κι η μέρα τους έμεινε να καταλαμβάνει megabytes στον κυβερνοχώρο, άπαξ το έτος, τιμής ένεκεν

Και τελικά, ποιος γιορτάζει;

Ορθοδοξία και χρήση πρωκτού

Με αφορμή αυτήν εδώ τη μαλακία αλλά και τούτην εδώ την παπαριά που σχολιάζεται, μπαίνω γι’άλλη μια φορά στη διαδικασία ν’ασχοληθώ με τη συμπαθή κοινότητα των ομοφυλοφίλων, η οποία δέχεται ακόμα ανελέητο πόλεμο από την Εκκλησία. Θα έλεγα «βρες το λάθος» τώρα, αλλά θεωρώ πως πλέον ξέρουμε ότι το παπαδαριό δεν είναι και τόσο αθώο όσο φαίνεται.
Ξεκαθαρίζω ότι οι παπάδες, όπως και οι μπάτσοι, δεν αποτελούνται μόνον από καθάρματα κι υποκριτές. Υπάρχουν κι ιερείς εκεί έξω που κατανοούν τις αθεϊστικές-αγνωστικιστικές πεποιθήσεις, αγκαλιάζουν τους ομοφυλόφιλους ενορίτες ως άτομα που υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό, βοηθούν πρόσφυγες ανεξαρτήτως θρησκείας χωρίς να φοβούνται ότι θ’αλλοιωθεί ο πολιτισμός μας, γενικώς είναι περισσότερο άνθρωποι των ανθρώπων παρά του Θεού.

Ασχολούμαι με τους φανατισμένους χριστιανοταλιμπάν παπάδες που μισούν υποκατηγορίες ανθρώπων, παρόλο που υποτίθεται ότι κηρύττουν τη θρησκεία της αγάπης.

Στο πρώτο link (ΠΑΤΑ ΤΟ ΝΑ ΠΙΑΣΕΙΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΩΡΕ!) βλέπουμε έναν χριστιανοταλιμπάν να ωρύεται ότι άθεοι απέσυραν από καταστήματα το χάπι κατά της ομοφυλοφιλίας. Το οποίο δεν είναι χάπι, αλλά ζαχαρωτά. Τα οποία αποσύρθηκαν από μπακάλικα της Αμερικής επειδή οι σύλλογοι γονέων θεωρούσαν προσβλητικές τις ατάκες πάνω στη συσκευασία. Αλλουνού παπά ευαγγέλιο αυτό. Προφανώς κάποιος ηλίθιος θρησκόληπτος (πλεονασμός αλλά νά’χαμε να λέγαμε και νά’χαμε να πούμε) δε μπήκε καν στον κόπο να ψάξει περί τίνος πρόκειται, όπως δε μπήκε καν στον κόπο να ψάξει τί πιστεύει, και ανήρτησε μιαν είδηση πλήρως παραποιημένη κατά τα ελληνοχριστιανικά ήθη και έθιμα, όπως είχε πει ο Γκουσγκούνης. 

Νταξ, νευρίασες Θανάση μου; Ωραία, τσέκαρε το site τώρα λίγο καλύτερα. Ξεκάθαρα τρολλάδικη φάση. Που όμως αναμεταδόθηκε από πολλούς σαν πραγματικό άρθρο. Διότι υπάρχουν ηλίθιοι κει όξου που δε μπαίνουν στον κόπο να ψάξουν κάτι λίγο παραπέρα και βγάζουν τους ίδιους πύρινους λόγους στα σοβαρά.

Τι είναι αυτοί Θανάση μου; 

ΖΑ!

Αντιθέτως, στο δεύτερο link έχουμε μια σοβαρή περίπτωση. Δεν περίμενα η ιδιαίτερη πατρίδα μου να μην κάνει κάποια τέτοια μαλακισμένη κίνηση βέβαια, από τη στιγμή που έχει δώσει τόσο υψηλά ποσοστά στην Χ.Α.

Καταρχάς, θεωρώ λάθος κίνηση την θεματική εβδομάδα στα σχολεία. Όχι λόγω πουριτανισμού ή ομοφοβίας ή άλλου είδους μισαλλοδοξίας. Λόγω της ίδιας της ελληνικής γραφικότητας. 

Να το πω πιο απλά, ορμώμενος από την περίπτωση της Κορίνθου: ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΟΥΣ, ΒΑΛΑΝΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΠΑΠΑΔΕΣ ΠΕΡΙ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ! Να πουν τι; Από τη μία να την καταδικάζουν κι από την άλλη να βιάζουν παπαδάκια ή να ψωνίζουν εραστές στα γνωστά στέκια;  Ρε δε γαμιόμαστε με παπάδες λέω γω;

Μετά τους ενοχλούν οι απόκριες τους μασκαράδες. Ο άλλος ο τράγος από τη μία κηρύττει την αγάπη του Θεού κι από την άλλη κυνηγάει τους αλλόθρησκους πρόσφυγες και καλύπτει βιασμούς ανηλίκων. 

Σάματι το ποίμνιό τους δεν είναι κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν; Να οι μεγάλοι σταυροί κι οι φιλανθρωπίες απ’τη μια, να η κλεψά κι η χριστιπαναγία από την άλλη. Το τελευταίο, πάντα με σταυροκόπημα και «θεμουσχώραμε» στο στόμα.

Όξου ωρέ!

Never question authority

Με έκπληξη διάβασα ότι πραγματοποιήθηκε εκ νέου το πείραμα Μίλγκραμ. Ένα πείραμα που έγινε τη δεκαετία του ’60 και προσπάθησε να αποδείξει πόσο πειθήνιοι είναι οι άνθρωποι όταν δέχονται αδιαπραγμάτευτες εντολές.
Εν ολίγοις, στο πείραμα συμμετείχαν άνθρωποι οι οποίοι έκαναν ερωτήσεις σε κάποιο άτομο, με το οποίο δεν είχαν οπτική επαφή και υποτίθεται πως ήταν συνδεδεμένο με ηλεκτρόδια. Σε κάθε λάθος απάντηση, οι ερωτώντες-υποκείμενα του πειράματος όφειλαν να ανοίξουν έναν διακόπτη που έκανε ηλεκτροσόκ στον ερωτώμενο. Κάθε διακόπτης σόκαρε με μεγαλύτερη τάση το άτομο, το οποίο ήταν ένας ηθοποιός. Ο ηθοποιός παρίστανε ότι υποφέρει, ουρλιάζοντας, χτυπώντας τον μεταξύ τους τοίχο κλπ. Τα υποκείμενα του πειράματος, όποτε δίσταζαν να ανοίξουν τον επόμενο διακόπτη, πληροφορούνταν ότι έπρεπε να το κάνουν, ώστε να συνεχιστεί το πείραμα. Τρεις στους τέσσερις (75% δηλαδή) άνοιξαν μέχρι και τον τελευταίο διακόπτη, υπακούοντας τυφλά, ανεξαρτήτως αν η τάση θα σκότωνε τον άνθρωπο στην άλλη μεριά.

Πρόσφατα λοιπόν,  μισόν αιώνα μετά, με το πείραμα να έχει βγει στη δημοσιότητα, με τους ανθρώπους να αμφισβητούν τα πάντα, με, με, με… το ποσοστό αυτών που άνοιξαν και τον τελευταίο διακόπτη έφτασε το 90%!

Άνθρωποι διμούτσουνοι, που έμαθαν να μιλούν για το πόσο σημαντικό είναι να βοηθάς τον πλησίον σου, που τον έχουν κατηγορήσει ωστόσο για τυφλή υποταγή σε κάθε εξουσία, αποδεικνύονται ακόμα πιο πρόβατα!

«Think for yourself and question authority» είχε πει ο Timothy Leary. Βουτηγμένος στο LSD. Μόνο το πρώτο σκέλος μείναμε να κρατάμε. Βουτηγμένοι στα σκατά που κουβαλάμε στο κεφάλι μας. Την πουτάνα την εξουσία, σταρχίδιαμας να την αμφισβητήσουμε! Ή μάλλον, την αμφισβητούμε μόνον όταν είναι μαγκιά. Αμφισβητούμε την εξουσία του τροχονόμου που κάποιος τον έστειλε μαύρα μεσάνυχτα να μαζέψει κλήσεις από μεθυσμένους ή του ελεγκτή του μετρό που κάποιος τον έβαλε εκεί να κάνει το ρουφιάνο για ένα έξτρα εισόδημα. Δεν αμφισβητούμε τον γιατρό που θα βάλει έναν αχρείαστο βηματοδότη στον άνθρωπό μας για να πάρει ένα φακελάκι από εμάς και μια μίζα από τον κατασκευαστή του εξαρτήματος ή τον δάσκαλο που θα αναλάβει να διδάξει το παιδί μας χωρίς κανείς να ξέρει αν είναι ψυχικά υγιής. Κι ενώ μας κόβει να αντιληφθούμε ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε την εξουσία του αφεντικού μας, χεζόμαστε την ουρά στον ΟΑΕΔ όταν πρέπει να το εκφράσουμε ανοιχτά.

Και κάπως έτσι, μισόν αιώνα μετά το αρχικό πείραμα, γίναμε πιο πρόβατα.

ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕράβο μας…

Α ρε Brent με τα ωραία σου…

Σάλο προκάλεσε ο αγαπημένος μου τατουαζοφόρος καράβλαχος Brent Hinds ότι οι Judas Priest δεν είναι metal… Κι όλοι οι αναμάρτητοι φανζ κει όξου βγάλαν τους πυρσούς και τα δίκρανα και κυνηγάνε να κάψουν τη μάγισσα…

ΠΙΣΩ ΩΡΕ! ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΠΕ!

ΕΔΩ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ!

Το διάβασες Θανάση μου; Εγγλέζικα ξέρεις; Έβγαλες άκρη; 

Ωραία.

Πες μου τώρα πόσο metal ήσαν οι Judas Priest πριν το Painkiller. Όσο κι οι Deep Purple σου λέω γω. Άμα σου πω τους τελευταίους metal, πόσες μούντζες θα μου ρίξεις; Άσε, απαντάω γω: Πολλές!  Αλλά τον Brentάκο ήξερες να τον θάψεις!

Μια χαρά το εξήγησε ο άνθρωπος: είπε τους Priest rock’n’roll, όπως τους είχε μάθει στα μικράτα του, κι εφόσον ζει σε μια χώρα που εχει αποκαλέσει metal τους Limp Bizkit και τους Bon Jovi, μεταξύ άλλων, έχει ένα δίκιο. Εσύ που ξέρεις τα πολλά Θανάση μου, πώς θα αποκαλούσες κάποιες μπάντες των 70’s με έναν ναι μεν βαρύ ήχο, αλλά όχι και σαν οτιδήποτε ακολούθησε; Θα έλεγες τους Black Sabbath stoner κατά πάσα πιθανότητα, αν δεν τους είχες ξανακούσει. 

Μ’αρέσει που απορούσαν κάτι άλλοι γιατί ο Hinds μιλάει άσχημα για το metal ενώ το παίζει. Το metal ε; Θα σου πω το άλλο: ο Lemmy είπε ότι έπαιζε metal ποτέ; Ο Hetfield στις αρχές των Metallica ότι έπαιζε thrash μήπως; (Στις αρχές, πρόσεξε, όχι τα τελευταία χρόνια που το thrash revival έγινε μόδα κι οι Metallica μοντέλα γυαλιών ηλίου). Ο ίδιος λοιπόν θεωρεί ότι παίζει rock’n’roll και δεν έχει και τόσο άδικο, εδώ που τα λέμε. Ειδικά όταν έχεις περάσει 90’s και 00’s με το να συνδέεις τη λέξη metal με σχήματα σαν τους Coal Chamber ή τους Atreyu, δεν δέχεσαι κι αβίαστα κι αβάδιστα την ταμπέλα.

Και στην τελική μαλάκα αναμάρτητε Ελληνάρα, τι σε νοιάζει κι αν μίλησε ο άνθρωπος για το metal, ε; Εσύ stoner (το οποίο προφέρεις «στόνερ» γιατί είσαι κι αμόρφωτος) και «φάσσσση» γουστάρεις. Στο μαντρί σου και στους μπάφους σου λοιπόν! Έμαθες εκεί πέρα ότι metal είναι ένα πράμα και πορεύεσαι χωρίς να σκέφτεσαι αν αυτό που λέμε σήμερα έτσι, είναι το ίδιο μ’εκείνο που λέγαν metal πριν 47 χρόνια. Εδώ λένε pop και r’n’b τη Nicki Minaj! Που τότε λέγαν pop τους Beatles και r’n’b τους Animals! Αλλά στα εκτός του συναφιού δε σχολιάζουμε, ε; Κόοοοοοοοτααααααα!

Προς όσους συνεχίσουν να δικάζουν τον συμπαθέστατο κατά τ’άλλα κιθαρίστα-μπαντζίστα-μπαφίστα, ένα Τσουκαλέικο ΑΝΤΕ ΓΕΙΑ από μένα. Τα πτυχία σας να δω πρώτα ζα!

My Spotify Release Radar, vol. 5

Pyogenesis – I have seen my soul

Θυμάμαι κάποτε στο Metal Hammer συντάκτη να κράζει φανατικά μια μπάντα με αυτό το όνομα. Δεν ξέρω, συμπαθητικό κομματάκι για να το ακούσεις μια φορά στο δρόμο πάντως. Ή συνωνυμία ή βελτιώθηκαν στη σύνθεση. Ψιλοπερνάει.

Persefone – Prison Skin

Πληκτράτο, επιτηδευμένο και βαρετό prog. Ούτε με πλάγια ακρόαση. Απολύεται.

Disperse – Bubbles

Τι σοφτιές είναι αυτές; Δε σώζεται ούτε με τα παραμορφωμένα power chords εδώ κι εκεί! Απολύεται!

The Mute Gods – Animal army

Εναλλακτικό progάκι με πινελιές από Muse με ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είμαι βέβαιος κατά πόσον περνάει ακόμα.

Tell You What Now – Aerith

Δείχνει κάποιο ενδιαφέρον, παρά τις τετριμμένες κοφτές ρυθμικές κιθάρες. Μελωδικό ρεφρέν και ατμόσφαιρες εναλλάσσονται με κάφρικα φωνητικά και βαριές κιθαριές που τείνουν στο djent. Περνάει στανταράκι.

Art of Anarchy – No surrender

Intro που χρωστάει σε όσους κλέβουν από Tool χωρίς το ίδιο ταλέντο (βλ. Chevelle, Rishloo) με πρέζες mainstream σε φωνητικές γραμμές, ελέω Scott Stapp (που πιο πολύ ακούγεται για alter ego υπερήρωα αντί για τραγουδιστή). Περνάει αλλά αναμένω και το full length.

Bukowski – You’re probably gonna hate this

You probably gonna love this! Οι Γάλλοι punk’n’rollers επέστρεψαν με το γνώριμο στυλ του να τραβάει τζούρες αμερικανιάς, με την καλή έννοια. Περνάει με τα μπούνια!

Ayreon – Everybody dies

Δεν υπήρξα ποτέ φαν κι εδώ δικαιολογούμαι πλήρως. Από το ξεκίνημα a la Marilyn Manson διασκευασμένος από τον Ten Second Songs, σε συμφωνικές φανφάρες περασμένες από Pain of Salvation ή Abba φίλτρο. Απολύεται και δεν ξαναπροσλαμβάνεται! 

Kobra and the Lotus – Gotham

Ακούγεται πολύ το όνομά τους τελευταία και το δικαιολογώ. Έχουν μια ποιότητα η οποία δεν είναι ωστόσο του γούστου μου. Τους το αναγνωρίζω όμως. Δεν είμαι σίγουρος αν περνάει, σίγουρα δεν απολύεται, τι να πω; Σε διαθεσιμότητα!

SikTh – No wishbone

Σταματήστε ό,τι κάνετε κι ακούστε το! Νέο single από SikTh ωρέ! Αυτό ακριβώς, τίποτε άλλο! Περνάει με γιουρούσι!

Οδικά ζα

Όλοι μάθαμε κάπως για το ατύχημα την περασμένη βδομάδα. Γιος επιχειρηματία με γρήγορο κι ακριβό αμάξι τράκαρε σταθμευμένο όχημα στις τουαλέτες της εθνικής οδού. Δεν είμαι εδώ να κάνω τον αναλυτή και τον εμπειρογνώμονα, ούτε να σχολιάσω τη στάση που κράτησε ο άνθρωπος που είδε να χάνεται η οικογένειά του. Είμαι εδώ για να σου πω Θανάση μου πόσο ζα είναι οι Έλληνες οδηγοί έτσι όπως το έχω αντιληφθεί μέσα από την καθημερινότητά μου. 

Όπως ξέρεις από προηγούμενο entry, είμαι τηλεπρήχτης. Καλώ κόσμο και τον πετυχαίνω σε διάφορες φάσεις. Όπως στην οδήγηση. «Συγγνώμη αλλά δε μπορώ να μιλήσω, οδηγώ» είναι κάτι που ακούω συχνά. ΩΡΕ ΖΩΟΝ! ΤΙ ΤΟ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΤΟΤΕ ΕΝΩ ΟΔΗΓΕΙΣ; Ειδικά την τελευταία βδομάδα, ήθελα να το πω σε όλους αλλά δεν κάνει ρε γαμώτη… Είμαστε εκεί για να πουλάμε, όχι να νουθετούμε…

Έχω επιλέξει να εμπιστεύομαι το δίκτυο Μ.Μ.Μ. της Αθήνας για τις μετακινήσεις μου. Καμιά φορά βέβαια θα οδηγήσω ή θα βρεθώ συνοδηγός. Το πόσοι δίτροχοι εκεί έξω δεν φοράνε κράνος και κάνουν σφήνες και λάθος προσπεράσεις όλη την ώρα, το γνωρίζετε όσοι εξ υμών οδηγείτε. Το πόσο άγαρμπα πάνε να τους μιμηθούν και αυτοκίνητα μεγάλου μεγέθους κιόλας το έχετε πάρει πρέφα ποτέ; Κοιτάξτε λίγο πιο προσεκτικά στο δρόμο και νιώστε την αγανάκτησή μου…

Αυτό το ρημάδι το πορτοκάλι το φανάρι επίσης Θανάση μου, να συνεννοηθούμε τι θα το κάνουμε τελικά! Θα το προσπερνάμε ή θα κόβουμε; Γιατί με τόσην ασυνεννοησία, έχουν γίνει τόσα τράκα! Μα να πάει να φρενάρει ο άλλος μπροστά μου σε περτικαλί; Θα τον κοπανήσω για παραδειγματισμό! Αγαμήσου!

Στη δε εθνική οδό, ο κάθε καυλοτίμονος πάει και τελικιάζει στην αριστερή λωρίδα, χωρίς να νοιάζεται αν παρακάτω υπάρχει κάποιο όχημα που μπορεί να κινηθεί με μια πιο λογική ταχύτητα. Προσωπικά, έχει τύχει να κινούμαι στην αριστερή λωρίδα με 150, όλη η μεσαία να είναι πήχτρα και να έχω πίσω μου γκαζιάρικο ζούδι να μου παίζει φώτα σαν να ήμασταν σε ρέηβ πάρτυ και να μου κορνάρει λες και πάμε τον γαμπρό στην εκκλησά. ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΩΡΕ ΜΑΛΑΚΑ; ΝΙΩΣΕ ΓΑΜΩΤΟΣΠΙΤΑΚΙΣΟΥ!

Κυρία, κυρία; Να πω και κάτι ακόμα; Πέραν του γεγονότος ότι ο Έλληνας είναι ο πιο ζμπούτσατ οδηγός, πέραν της αισχρής οδοποιίας (που, για να τα λέμε και με το όνομά τους τα πράματα, κι έξω ίδιοι τρίσαπιοι είναι οι δρόμοι), πέραν του ότι παίρνουν όλοι δίπλωμα με μίζα, πέραν του ότι οι τροχονόμοι κάνουν δουλειά μόνο για να κόβουν πρόστιμα παρκαρίσματος και που όλοι πάνε και τα σβήνουν με κάποιο μέσον, ξέρεις και τι άλλο φταίει; Η κακή κατάσταση των οχημάτων. Και τι φταίει κατ’επέκτασιν γι’αυτό; Η κρίση.

ΨΕΜΑΤΑ! 

Η γυφτιά του Έλληνα φταίει! Διότι και με ΠΑΣΟΚ και με ΣΥΡΙΖΑ, τα ίδια κακοσυντηρημένα οχήματα κυκλοφορούσαν. Όταν δεν πας για τα σέρβις σου κι όταν είσαι άσχετος κι αισχροκερδεί εις βάρος σου ο κάθε τεμπελχανάς μάστορας, καταλήγεις να βγάζεις στο δρόμο χρέπια με μύρια προβλήματα. Δε σου βάνω καν μέσα το οικολογικό. Σταρχίδιασου κιόλας, εδώ δεν αξιώνεσαι να πετάξεις ένα χαρτάκι στον κάδο. Αλλά όταν είσαι γιατομπούτσον οδηγός, έχεις δρόμους με σάπια άσφαλτο και πιο σάπια μπαλώματα κι αλληλεπιδράς σε αυτό το πεδίο δράσης με ακόμη χειρότερους από σένα, τα κακοσυντηρημένα οχήματα έρχονται και γίνονται το κερασάκι στην τούρτα.

Όλα αυτά φταίνε για τα χιλιάδες ανώνυμα κι ένα-δυο επώνυμα τροχαία που συμβαίνουν κάθε χρόνο. Όχι ότι σε νοιάζει κιόλας Θανάση μου, εσύ ακόμα με μισοκαμμένη φλάντζα θα αγνοείς το STOP σε εκείνο τον τίγκα στη λακκούβα παράδρομο…

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑