Με έκπληξη διάβασα ότι πραγματοποιήθηκε εκ νέου το πείραμα Μίλγκραμ. Ένα πείραμα που έγινε τη δεκαετία του ’60 και προσπάθησε να αποδείξει πόσο πειθήνιοι είναι οι άνθρωποι όταν δέχονται αδιαπραγμάτευτες εντολές.
Εν ολίγοις, στο πείραμα συμμετείχαν άνθρωποι οι οποίοι έκαναν ερωτήσεις σε κάποιο άτομο, με το οποίο δεν είχαν οπτική επαφή και υποτίθεται πως ήταν συνδεδεμένο με ηλεκτρόδια. Σε κάθε λάθος απάντηση, οι ερωτώντες-υποκείμενα του πειράματος όφειλαν να ανοίξουν έναν διακόπτη που έκανε ηλεκτροσόκ στον ερωτώμενο. Κάθε διακόπτης σόκαρε με μεγαλύτερη τάση το άτομο, το οποίο ήταν ένας ηθοποιός. Ο ηθοποιός παρίστανε ότι υποφέρει, ουρλιάζοντας, χτυπώντας τον μεταξύ τους τοίχο κλπ. Τα υποκείμενα του πειράματος, όποτε δίσταζαν να ανοίξουν τον επόμενο διακόπτη, πληροφορούνταν ότι έπρεπε να το κάνουν, ώστε να συνεχιστεί το πείραμα. Τρεις στους τέσσερις (75% δηλαδή) άνοιξαν μέχρι και τον τελευταίο διακόπτη, υπακούοντας τυφλά, ανεξαρτήτως αν η τάση θα σκότωνε τον άνθρωπο στην άλλη μεριά.

Πρόσφατα λοιπόν,  μισόν αιώνα μετά, με το πείραμα να έχει βγει στη δημοσιότητα, με τους ανθρώπους να αμφισβητούν τα πάντα, με, με, με… το ποσοστό αυτών που άνοιξαν και τον τελευταίο διακόπτη έφτασε το 90%!

Άνθρωποι διμούτσουνοι, που έμαθαν να μιλούν για το πόσο σημαντικό είναι να βοηθάς τον πλησίον σου, που τον έχουν κατηγορήσει ωστόσο για τυφλή υποταγή σε κάθε εξουσία, αποδεικνύονται ακόμα πιο πρόβατα!

«Think for yourself and question authority» είχε πει ο Timothy Leary. Βουτηγμένος στο LSD. Μόνο το πρώτο σκέλος μείναμε να κρατάμε. Βουτηγμένοι στα σκατά που κουβαλάμε στο κεφάλι μας. Την πουτάνα την εξουσία, σταρχίδιαμας να την αμφισβητήσουμε! Ή μάλλον, την αμφισβητούμε μόνον όταν είναι μαγκιά. Αμφισβητούμε την εξουσία του τροχονόμου που κάποιος τον έστειλε μαύρα μεσάνυχτα να μαζέψει κλήσεις από μεθυσμένους ή του ελεγκτή του μετρό που κάποιος τον έβαλε εκεί να κάνει το ρουφιάνο για ένα έξτρα εισόδημα. Δεν αμφισβητούμε τον γιατρό που θα βάλει έναν αχρείαστο βηματοδότη στον άνθρωπό μας για να πάρει ένα φακελάκι από εμάς και μια μίζα από τον κατασκευαστή του εξαρτήματος ή τον δάσκαλο που θα αναλάβει να διδάξει το παιδί μας χωρίς κανείς να ξέρει αν είναι ψυχικά υγιής. Κι ενώ μας κόβει να αντιληφθούμε ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε την εξουσία του αφεντικού μας, χεζόμαστε την ουρά στον ΟΑΕΔ όταν πρέπει να το εκφράσουμε ανοιχτά.

Και κάπως έτσι, μισόν αιώνα μετά το αρχικό πείραμα, γίναμε πιο πρόβατα.

ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕράβο μας…

Advertisements