Είμαι που λες Θανάση μου στα Τζάμπο της Κορίνθου που δεν είναι ακριβώς Κόρινθος εκεί που τα έχουν φυτέψει από τις 12, νομίζοντας ότι κλείνουν στη 1 λόγω Μεγαλοπαρασκευής, για να πάρω λαμπάδα στη νονά μου. (ΝΕ ΤΙ, εγώ της παίρνω τα τελευταία χρόνια, από αυτήν πήρα τη λώλα κι από τον συγχωρεμένο το νονό μου τη δουλειά, υπάλληλος του ΟΤΕ ήταν…)

Κλειστά. Ανακοίνωση καμία. Άργησα, σκέφτηκα. Ρωτάω περαστική καθαρίστρια, 1 ανοίγουν, μου λέει, κομπλέ.

Και να σου τσούρμο ο λαός να ψωνίσει. Προφανώς ήταν πιο θρήσκοι από εμένα κι ήξεραν ότι θα ανοίξει αργότερα, αλλά το πότε τους παραξένεψε.

Καταρχάς, προσπαθώντας να πάρω κάτι να τσιμπήσω ο πεινασμένος, ήμουν δίπλα στον μπλοκαρισμένο από καροτσάκια αυτόματο πωλητή, δίπλα στην είσοδο. Οπότε όλοι με ρωτούσαν πότε ανοίγει. Το πόλο μπλουζάκι μου μάλλον τους έκανε να πιστεύουν ότι είμαι υπάλληλος. Όλοι ίδια αντίδραση: «Στις μία;»

ΚΑΤΑΡΧΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΜΙΑ, ΟΧΙ ΣΤΙΣ! ΑΜΟΡΦΩΤΑ ΖΑ!

Δεύτερον, ό,τι ξέρεις ξέρω.

Τρίτον, χέστηκα που τα Τζάμπο της Αθήνας άνοιξαν στις 11! Να τράβαγες να ψωνίσεις εκεί!

Τέταρτον, παππού που μου ζήτησες και τα ρέστα γιατί στη 1, που να ξέρω εγώ; Έτσι τους κουκούνιασε! Και τσάμπα η νηστεία που έκανες, αν είναι να μου βρίζεις την Παναγία. Ούτε εγώ δε θα το έκανα τέτοια μέρα που δεν πιστεύω ούτε νηστεύω. (Το ότι μου την είπες που έφαγα μπέργκερ και κάπνισα σε έκανε μόνο περισσότερο υποκριτή, fyi)

Πέμπτον, εδώ ο Τζίζας τράβηξε Γολγοθά, εσύ λίγη υπομονή δε μπορείς να κάνεις για να ψωνίσεις; 

Και τέλος, εξακοσιοστόν εξηκοστόν έκτον, Καλή Ανάσταση ωρέ!

Advertisements