Αγάπη μου από κάρβουνο και θειάφι, δεν έχει αλλάξει καθόλου ο καιρός τα τελευταία 5 χρόνια. Και πολύ παραπάνω μη σου πω, αλλά έχω λόγο που κολλάω σε αυτά τα 5 χρόνια, που τα κομπιούτερς και πολύ περισσότερο οι αριθμοί γίναν κομμάτι του DNA μας, που κοιμόμαστε νηστικοί, καμιά φορά χωρίς κανέναν στο πλευρό μας… 5 χρόνια που η ιστορία έγινε σιωπή παντοτινή… 

Τα χείλη μας ξερά από λόγια με νόημα, διψασμένα για δυο φιλιά χαρισμένα από αγάπη κι όχι αγορασμένα σε υγρά καμπαρέ. Βαδίζουμε μαζί στον ίδιο δρόμο, αλλά δεν ξέρουμε ποιος είναι ο συνοδοιπόρος μας. Παίζουμε κάθε μας στιγμή σε ρουλέτες αμφιβολίας για το σήμερα, το αύριο, το τώρα. Κι οι φωνές μας που ζητούν δικαίωση κι αλήθεια, πέφτουν στο κενό.

Μερικές σκόρπιες σκέψεις μου για τα 5 χρόνια από τότε που ο Δημήτρης Μητροπάνος ανέβηκε για να τραγουδήσει στην πίστα του επέκεινα. Κι αν και δεν έβαζα ν’ακούσω τα τραγούδια του σπίτι μου, κι αν και δεν ήμουν κοντά στο ρεπερτόριό του, ήταν ένας ερμηνευτής που σεβόμουν για το λόγο ότι έβαζε όλη του την ψυχή σε κάθε στίχο που τραγουδούσε. Κι ας τα γράφαν άλλοι τα λόγια, κι ας είχαν τη δική τους δύναμη, κι ας ήταν μόνον η φωνή πίσω από το στίχο, τέτοια καρδιά σε ερμηνεία δεν έχω ακούσει ούτε από το ροκ το σινάφι. 

Το ότι θέλησα να γράψω μερικές γραμμές όμως δεν ήταν ούτε ο άνθρωπος, ούτε η ερμηνεία, αλλά η «Ρόζα». Θα περιαυτολογήσω για λίγο, ίσως ψωνιστώ κιόλας, αλλά έχω μια περίεργη σχέση μ’αυτό το τραγούδι. Κάπως γινόταν κι ήταν πάντα εκεί για μένα. Ο μύθος λέει ότι η «Ρόζα» παρέμενε στο συρτάρι για 20 χρόνια, επειδή κανένας τραγουδιστής που του παρουσιάστηκε το πρόχειρα ηχογραφημένο δείγμα του Θάνου Μικρούτσικου δεν έδειξε ενδιαφέρον γι’αυτό, εξαιτίας της ποιότητας ηχογράφησης. Μπορεί εκεί να βρήκε σημείο τομής μαζί μου η «Ρόζα», να είδε πίσω από τον παχύ μουντρούχο με τα σημάδια της εφηβικής ακμής να έχουν ποτίσει παρακμή ένα άλλοτε γλυκό παιδικό πρόσωπο και να είπε από μέσα της «Άνθρωπέ μου, εδώ είμ’εγώ για σένα!» και να αποφάσισε να μου κάνει παρέα. Ίσως αυτό να αναιρεί την εικασία ότι η Ρόζα των στίχων είναι η επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ. Εκείνη μάλλον θα έκανε στην άκρη έναν τύπο που το όνομά του θα μπορούσε να είναι μονάδα μέτρησης απάθειας και ρηχότητας. Έτσι λοιπόν, η «Ρόζα», πολύ μακριά από το συνηθισμένο μου ρεπερτόριο, βρισκόταν κοντά μου σε στιγμές που μέτρησαν στην προσωπική μου ιστορία. Σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου, στίχους Άλκη Αλκαίου και-με σκόπιμα κεφαλαίο το έψιλον, δεν είναι τυπογραφικό-Ερμηνεία Δημήτρη Μητροπάνου, η «Ρόζα» αποφάσισε να είναι δίπλα μου σε έρωτες, μεθύσια, εκδρομές, άγχη, επιτυχίες κι απογοητεύσεις κάθε λογής. Και πάντα ν’ανακαλύπτω μιαν άλλη στροφή να με χαρακτηρίζει. 

Ίσως βέβαια η «Ρόζα» να περνούσε απλά από δίπλα σε όλες αυτές τις στιγμές, αν μετέφερε τα λόγια της κάποια ισχνή κι άψυχη φωνή. Βρήκε όμως τον Μητροπάνο να μεσολαβήσει ώστε να φτάσει το μήνυμά της στ’αυτιά μας και ν’αγγίξει τα σώψυχά μας. Όλων μας, με διαφορετικό τρόπο στον καθένα. Από γαργαλητό που φέρνει κέφι στην παρέα και μεράκλωμα στον χορευτή της, μέχρι σφίξιμο σε σημείο λιποθυμιάς. 

Μην εκθειάζω βέβαια συνέχεια τη «Ρόζα» όμως… Είναι άδικο για τη μαγεία που κέρναγε σε κάθε του ερμηνεία ο Μητροπάνος, σε πολλά τραγούδια που βρίσκονταν ως δια μαγείας κάπου κοντά. Στο κουτούκι με παρέες, στο δρόμο με κίνηση, στην παραλία νύχτα με φεγγάρι, στην οικογενειακή εκδρομή, με το «Αλίμονο», το «Για να σ’εκδικηθώ», το «Πάντα γελαστοί», το «Δώσε μου φωτιά», τις «Θάλασσες», ο Μητροπάνος υπογράμμιζε στιγμές με τον ιδιαίτερο τρόπο του και την χαρακτηριστική του στάση που βαστούσε το μικρόφωνο να σκάει καρφί στο μυαλό.

Σ’ευχαριστώ Δημήτρη. Να’σαι καλά κει πάνω.

Advertisements