Μόλις έμαθα ότι ο Στάθης Ψάλτης έχασε τη μάχη με την επάρατο. Στεναχωρήθηκα πολύ περισσότερο απ’όταν έμαθα ότι έφυγαν ο Θανάσης Βέγγος, ο Σωτήρης Μουστάκας, ο Βασίλης Τσιβιλίκας ή ο Κώστας Τσάκωνας, άνθρωποι που μου πρόσφεραν γέλιο στα μικράτα μου, όταν παρακολουθούσα τις απολαυστικές ταινίες τους στην τηλεόραση.

Οι χαρακτήρες που ενσάρκωσε, που του πήγαιναν τόσο πολύ, του ατίθασου κι αστείου καταφερτζή που πάντα είχε όρεξη να διορθώσει αδικίες και να τα χώσει σε όποιον έπρεπε, αποτέλεσαν σημείο ταύτισης και διαμόρφωσαν σε έναν βαθμό την προσωπικότητά μου. Ωστόσο, είχα και μια προσωπική επαφή μαζί του, όταν ήμουν παιδί. Και θα προτιμήσω να μοιραστώ αυτή τη στιγμή, παρά να κάνω ένα ακόμα copy-paste της βιογραφίας του, που κατέκλυσε όλα τα site σε χρόνο dt.

Ο πατέρας μου δούλευε ταξί κι ο Στάθης, που παραθέριζε στο χωριό μου, αν δεν είχε καλοκαιρινές περιοδείες, ήταν πελάτης του σχεδόν κάθε μέρα. Τον πήγαινε στο καζίνο. Ήθελα να τον δω και να του σφίξω το χέρι. Ήθελα επίσης να γίνω ηθοποιός. Οι δικοί μου επέμεναν να μην το κάνω αλλά να σπουδάσω κάτι και παράλληλα να ασχοληθώ με την υποκριτική αν το επιθυμούσα. Είχα τον Στάθη πολύ ψηλά. Παρόλο που δεν τον είχα δει σε σοβαρές ερμηνείες ως τότε, κάτι μου έλεγε ότι μπορεί να βγάλει δάκρυ και σκέψη με την ίδια ευκολία που έβγαζε γέλιο. Επέμενα να τον γνωρίσω και σε μια κούρσα, ο πατέρας μου με πήρε μαζί τους.

Καθόμουν πίσω από τον πατέρα, δίπλα στον Στάθη. Είχα μείνει κοκκαλωμένος. Ήμουν μόλις 8 χρονώ και δε σκεφτόμουν όπως και τώρα. Δε σκεφτόμουν ότι δίπλα μου κάθεται ένας άνθρωπος που, όπως κι εγώ, αναπνέει, κατουράει, τρώει, καθαρίζει τ’αυτιά του. Σκεφτόμουν ότι κάθομαι δίπλα στον σπουδαίο Στάθη Ψάλτη. Και δε νομίζω να έχω ξανανιώσει έτσι όποτε βρέθηκα κοντά σε κάποιον επώνυμο. Τον κοιτούσα σαν χαζός να μου χαμογελάει. Κάποια στιγμή το ξεφούρνισα: «Θέλω να γίνω ηθοποιός σαν κι εσένα όταν μεγαλώσω!»

«Αν σου αρέσει να το κάνεις. Αλλά θέλει πολλή δουλειά και πολλή αγάπη για την τέχνη. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Και τώρα πια έχει γίνει κωλοδουλειά, θέλει γνωριμίες και να ξέρεις σε ποιον να κάνεις χατήρια για να πεις ότι θα σου δοθεί μια ευκαιρία. Εγώ μικρέ θα σου έλεγα να σπουδάσεις κάτι, να έχεις ένα χαρτί στα χέρια σου, και μετά να ασχοληθείς με το θέατρο. Όχι την τηλεόραση, το θέατρο! Αυτό δείχνει ποιος αξίζει και ποιος είναι απλά εμφανίσιμος! Να το έχεις υπόψιν σου αν το τολμήσεις!»

Κάπου μέσα μου πίστεψα ότι οι γονείς μου τον έβαλαν να με αποθαρρύνει, επειδή δεν ενέκριναν το να ασχοληθώ με την υποκριτική. Άλλο που ερασιτεχνικά έκανα κάποια μικροπράγματα σε τοπικές σκηνές και συλλόγους. Στην πορεία άλλωστε, με κέρδισε η μουσική. Αλλά τότε, πάντα φανταζόμουν ότι θα γίνω καλός ηθοποιός και μια μέρα θα παίξω δίπλα του. Δεν έκατσε. Δεν πειράζει. Έμεινε μέσα μου σαν ο Ηρακλής Σπίνος, ο Πίπης Παρλαπίπας, ο Λαέρτης Ρωμανός, ο Γελωτοποιός. Ειδικά ο τελευταίος. Ένας σοφός γελωτοποιός…

Αντίο Γελωτοποιέ. Σ’ευχαριστώ για κείνη τη στιγμή. Καλή ξεκούραση.

Advertisements