Τι βλέπω ρε διάολε με το που ανοίγω τα μάτια μου… Βρέθηκε ένα κοριτσάκι 6 χρόνων, η Στέλλα, νεκρή σε κάδο σκουπιδιών, με υπόδειξη του πατέρα, ο οποίος λέει αντιμετωπίζει ψυχολογικά… Εδώ το σχετικό άρθρο, διαβάστε το για να καταλάβετε το μέγεθος της κτηνωδίας… Ρε άχρηστο πλάσμα, που είναι να απορεί κι ο πιο θρήσκος ποιος Θεός σε αξίωσε να γίνεις πατέρας γαμώ το διάολό σου, δε φτάνει που σκοτώνεις το ίδιο σου το παιδί, το παίζεις και τρελίτσα από πάνω ρε πούστη άντρα; Γιατί; Για να γλιτώσεις τη φυλακή; Όλοι ξέρουμε τι κάνουν οι έγκλειστοι σε καθάρματα σαν και σένα. Να κάτσεις να υποστείς τις συνέπειες πούστρα, να σε βρουν χιλιογαμημένο και κατακρεουργημένο ρε κάθαρμα! Κι είναι και πρώην μπάτσος λέει… Κι έχουν οι μπάτσοι την τάση να κρύβουν ο ένας τις πομπές του άλλου… Όποιος τον καλύψει τον κερατά, του αξίζει ο χειρότερος θάνατος!

Λίγες ώρες πριν, πέτυχα αυτή την εικόνα (μην κλικάρετε αν έχετε ευαίσθητο στομάχι) με έναν νεκρό σκύλο. Δεν έχει σημασία αν συνέβη στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, δεν έχει σημασία αν το σχετικό ποστ είναι clickbait ή αναρτημένο από αγανάκτηση, κάπου, κάποιος, σκότωσε αποτρόπαια αυτό το έρμο ζωντανό… Αυτό το πράγμα (ε όχι κι άνθρωπος ωρέ!) θέλω να ζήσει πολύ παραπάνω από το μέσο όρο. Και να γνωρίζει ανθρώπους που να δένεται βαθιά μαζί τους. Και να τους βλέπει ανά διαστήματα να πεθαίνουν με τον χειρότερο τρόπο, μπροστά στα μάτια του. Και να μη μπορεί να κάνει τίποτα. Μέχρι να εκλιπαρεί να βρεθεί κάποιος να τον σκοτώσει όπως αυτό το λάθος της φύσης σκότωσε το σκυλί. 

Αυτά τα ολίγα. Καλή σας μέρα να ευχηθώ ή θα είναι υποκριτικό μετά από τη μισανθρωπιά που έβγαλα; Μωρ’δε γαμιέται; Καλημέρα! Εσύ που διαβάζεις αυτό το κείμενο την αξίζεις. Πιθανόν να αγανάκτησες με τις παραπάνω καταστάσεις που με ώθησαν να μοιράσω ευχές, περισσότερο απ’όσο με τις ίδιες τις ευχές μου σε αυτές τις αποτυχημένες εκτρώσεις που λέγονται κατ’ευφημισμόν άνθρωποι. Κι εσύ Θανάση μου που με ξέρεις καλύτερα και γνωρίζεις ότι ούτε τα παιδιά συμπαθώ ούτε τα ζώα, γνωρίζεις επίσης ότι δε θα έβλαπτα κιόλας παιδί ή ζώο. Αν είχα παιδί, θα το μάλωνα στις αταξίες του, αλλά μέχρι εκεί. Κι ίσως να το πρόσεχα περισσότερο από τον εαυτό μου. Γιατί έστω ότι όντως το παιδάκι πέθανε «κατά λάθος», το να μην το προσέχεις δε σε κάνει λιγότερο ανάξιο γονιό. Σκύλο δε χρειάζεται να έχω για να σεβαστώ. Κυκλοφορούν εκεί έξω τόσα αδέσποτα. Δε βρίσκω νόημα στο να τα ταλαιπωρήσει, βασανίσει και σκοτώσει κανείς, πέραν του ότι είναι ανώμαλος.

Κι αγανακτώ με τις ειδεχθείς αυτές πράξεις γιατί, έτσι όπως έχω την τάση να βλέπω σε ένα δεύτερο επίπεδο τα πράματα, διακρίνω κάτι κοινό, πέραν του ότι είναι αθώες ψυχές: ένα παιδάκι 6 χρόνων, που δεν έχει προλάβει να φθαρεί από την ανθρωπότητα και χάνεται από τον ίδιο του τον πατέρα, κι έναν σκύλο που δημιουργήθηκε με σκοπό ζωής να κάνει παρέα στην ανθρωπότητα. Το νιώθεις; Νιώθεις αυτή τη μορφή προδοσίας απέναντι σε αυτές τις ψυχές;

Advertisements