Αναζήτηση

People of the Net

Μήνας

Μαΐου 2017

Ξαναsuck it, Hollywood!

Συνέχεια προηγουμένου entry που έλειπαν κάποια πραγματάκια. Ας τα προσθέσω εδώ, πιο συγκεκριμένα σε αστυνομικά κλισέ.

Είσαι μπάτσος ή ντετέκτιβ ή έστω το παίζεις ντετέκτιβ γιατί έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο. Πας να ανακρίνεις κάποιον στο χώρο του. Ξεκινάς τις ερωτήσεις, όντας βέβαιος ότι θα σου απαντήσει με τη μία. Αμ δε! «Κι εσένα τώρα τι σε νοιάζει;» , «Τίνους είσι συ;», ανελέητο τρολλάρισμα από νεότερους σε ηλικία ανακρινόμενους και επίκληση πολιτικών δικαιωμάτων από αναρχοκουμμούνια που δε λογαριάζουν ότι η έρευνά σου θα βοηθήσει κάποιον. Κοινώς, τον κλαίγανε! Έχουμε ξαναπεί άλλωστε ότι σε αυτή τη χώρα, είναι must η αντίσταση κατά των αρχών, αρκεί να δείχνει ότι κάποιος πουλάει μαγκιά για το τίποτα.

Άλλο κλισέ: κοιτάς τα εξώφυλλα εφημερίδων στο περίπτερο, βλέποντας κάτι που σου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον. Καρφώνεσαι στην πληροφορία. Σε αποσπούν τα βυζόμπαλα στη δίπλα κίτρινη φυλλάδα. Αυτοχαστουκίζεσαι και ξανακοιτάς το εξώφυλλο που σε ενδιαφέρει. Πιάνεις την εφημερίδα προκειμένου να διαβάσεις το άρθρο που «συνεχίζεται στη σελίδα 12». Ο περιπτεράς στη λέει: «Άμα δεν το αγοράσεις μαν άστο κάτω» σε πληροφορεί. Βγάζεις ένα ευρώ και πληρώνεις. «Κράτα τα ρέστα» λες με ύφος. «Ποια ρέστα ρε φίλος; 1,20 έχει!». Βρίσκεις άλλα 20 λεπτά και τα δίνεις, όσο ο πωλητής σε κατηγορεί ότι πας να τον κλέψεις. Συνεχίζεις την ανάγνωση επιτόπου. Καταλαβαίνεις τι δε σου κολλάει και γυρνάς να φύγεις με αποφασιστικό ύφος. Καθυστερείς γιατί ΣΚΟΝΤΑΦΤΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΑΛΑΚΑ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΚΑΙ ΧΑΖΕΥΕ ΤΑ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΕΝΤΑ ΒΥΖΟΜΠΑΛΑ!

Φτάνεις επιτέλους μπροστά στον κακό. Μαζί σου, τσούρμο δημοσιογράφοι, μπάτσοι, ασθενοφόρα και πολίτες με πυρσούς και δίκρανα, οι οποίοι έμαθαν που βρίσκεται ο κακός από τη Νικολούλη! Η όποια αναζητούσε το άτομο που εξαφανίστηκε εμμέσως χάρη σε σένα, μιας κι όλο και κάποιος από αυτούς που επιχειρήσεις ανεπιτυχώς να ανακρίνεις ήτο κουτσομπόλης και ήθελε τα 15 λεπτά δημοσιότητας που του αναλογούν. Το ρεπορτάζ της απέδωσε πολύ πιο γρήγορα από την έρευνά σου γιατί αυτοί που ανάκρινες κατ’ιδίαν και σε ζόρισαν βρήκαν πιο εύκολο να μιλήσουν στο φακό (ένας μάλιστα μπερδεύτηκε από την ξανθιά κώμη και πιστεύοντας ότι είναι στην Πάνια, άρχισε να ψάχνει για νύφη).

Βρίσκεσαι λοιπόν μπροστά σε τόσον κόσμο, απέναντι στον κακό, που χρησιμοποιεί το θύμα ως ανθρώπινη ασπίδα. «Άσε κάτω το όπλο αλλιώς θα τον σκοτώσω!» σου φωνάζει.

Περίπτωση 1: Αφήνεις το όπλο κάτω και μένεις στη θέση σου, προσπαθώντας να διαπραγματευτείς. Ενδεχόμενο 1: ο κακός σκοτώνει το θύμα επιτόπου. Έγινες ρεζίλι επειδή δεν άρπαξες την ευκαιρία να τον σκοτώσεις και να σώσεις έναν αθώο. Ενδεχόμενο 2: ο κακός σε σκοτώνει επιτόπου. Μ-μ-μ-μαλακία…

Περίπτωση 2: «ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΟΥ» του απαντάς και, σίγουρος για τη σκοπευτική σου δεινότητα, πυροβολείς στο κεφάλι. Ενδεχόμενο 1: βρίσκεις τον κακό και σώζεις το θύμα. Μυριάδες social justice warriors σε κράζουν επειδή δε σεβάστηκες τα δικαιώματα του κακού. Αν δε έχει και κάποιο κουσούρι (γκέι, αλλοδαπός, ανάπηρος, ψυχασθενής, οτιδήποτε μπορεί να κάνει τη θέση σου χειρότερη) την πούτσισες επί εκατό. Σε δικαζουν και κλαις! Ενδεχόμενο 2: είσαι ατζαμής και σκοτώνεις το θύμα. Γίνεσαι ρεζίλι παγκοσμίως ως ο άχρηστος που σκότωσε το θύμα αντί να διαπραγματευτεί με τον κακό.

Κάποιο τσακάλι σκηνοθέτης να το γυρίσει σε αστυνομική κωμωδία παρακαλώ!

Advertisements

Άλλες 5 ενοχλητικές κατηγορίες ανθρώπων

Σε συνέχεια παλιότερου entry, παρουσιάζω ακόμα 5 ενοχλητικούς τύπους ανθρώπων.

1. Οι ξερόλες

Λες κάτι. Πετάγεται να σε διορθώσει και να σε συμπληρώσει. Δεκτό όταν γίνεται κομψά και διακριτικά. Όταν είναι ξεκάθαρη επίδειξη «γνώσης», ΘΕΛΕΙ ΜΠΟΥΦΛΕΣ Α ΛΑ ΜΠΑΝΤ ΣΠΕΝΣΕΡ! «Ο οποίος ήταν Ιταλός κι όχι Αμερικάνος, όπως πολλοί πίστευαν, ενώ είχε υπάρξει και πρωταθλητής κολύμβησης πριν ασχοληθεί με…» ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ!

2. Οι άσχετοι οδηγοί

Σε πάνε 20 χιλιόμετρα καρότσα στην απόλυτη ευθεία, ενώ το αμάξι τους έχει ιπποδύναμη να γκαζώσει κι άλλο. Πάνε μες στη μέση και δεν αντιλαμβάνονται φώτα και κόρνες για να κάνουν άκρη. Δεν ανάβουν φλας και αλάρμ. Πιθανότατα πάσχουν από πολλαπλά ψυχολογικά θέματα κι όπως είπε κι ο πανσυμπάντειος ηγέτης Αρτέμης Σώρρας, έχουν πρόβλημα με το φύλο τους. Χαστούκια και κλωτσές λοιπόν!

3. Οι προϊστάμενοι

Σε μεταθέτουν όποτε τους κουκουνιάαει, σε χώνουν 5 λεπτά πριν το σχόλασμα, σε απειλούν με απόλυση αντί για καλημέρα, θα βρουν τον πιο κουτό λόγο να στην πουν απλώς και μόνο για να στην πουν. Θυμίσου: η ζωοκτονία είναι ποινικό αδίκημα! Απλώς κατούρα τους και φύγε.

4. Οι κακοπροαίρετοι σχολιαστές

Θα πεταχτούν απρόσκλητοι από το διπλανό προφίλ/τραπέζι/διαμέρισμα/οικοδομικό τετράγωνο να σε επιπλήξουν. Δεν αντιδρούν ποτέ όταν κάτι τους αρέσει κι αν τύχει να βρεθείτε αυτοπροσώπως θα κοιτάξουν πρώτα τα ψεγάδια σου. Έχουν εξαιρετικά περιορισμένη όραση και διαθέτουν καμπούρα. Έχεις ράμματα γι’αυτήν. Δώστους τα και μετά σκίστους τα.

5. Οι τύποι που χαιρετάνε με «που είσαι ρε;»

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΗΛΙΘΙΕ! ΑΝΟΙΞΕ ΤΑ ΣΤΡΑΒΑ ΣΟΥ! Ρώτα «τι κάνεις» ή «τι λέει» γαμώτη!

Αυτά προς το παρόν! Αν Θανάση μου ανήκεις σε κάποια κατηγορία και θίχτηκες, ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΟΥ, κράτα το για τον εαυτό σου!

ΜΑΛΑΚΕΣ!

Αντί να σας νοιάζει που κέρδισαν οι Τούρκοι στο Survivor, θα έπρεπε να σας νοιάζει που κέρδισαν οι Γερμανοί στο μνημόνιο!
Ζώα!
Ηλίθιοι!
Καθίστε και αποβλακωθείτε με μια ντουζίνα ηλιοκαμμένους καραγκιόζηδες να τρέχουν και να κάνουν τσουλήθρα!
Κάθε γαμημένο μνημόνιο σας αξίζει!
Ζώα!
Ηλίθιοι!
Καθίστε κι ασχοληθείτε με τον κώλο της Λάουρας κι αφήστε τον δικό σας ακάλυπτο να σας τον ξαναγαμήσουν!
Ζώα!
Ηλίθιοι!
Ασχοληθείτε με τους κοιλιακούς του Ντάνου όσο η κοιλιά σας παίζει ταμπουρά απ’την πείνα!
Ζώα!
Ηλίθιοι!

«Ε ρε ξύλο που θέλουν κι οι τριακόσοι!»

«Ε ρε ξύλο που θέλουν κι οι τρακόσοι!»

Τό’χεις πει, τό’χεις σκεφτεί.

Κι εγώ-δε με βγάζω απόξω-τα έχω πει και σκεφτεί αυτά.

Αλλά τό’κανε ο χρυσαυγίτης.

«Ντροπή του!»

Ή ντροπή μας;

Κάθε μέρα δέχεσαι τη βία του κράτους.

Μέσα από περικοπές, νέους φόρους, ανίκανες κυβερνήσεις.

Τρομάζεις μόνον όταν η βία προέρχεται από την «άκρα δεξιά».

Όταν συμβαίνουν τραγελαφικά σκηνικά με βουλευτές στο δρόμο και γιαούρτια στα μούτρα τους γελάς.

Όταν συμβαίνουν μέσα στο «σπίτι» τους σοκάρεσαι.

Όταν μέσα στο σπίτι σου ο πατέρας σου δεν έχει ασφαλιστική κάλυψη κι είν’άρρωστος, όταν το παιδί σου έχει ήδη αποφασίσει να μείνει κλεισμένο στο δωμάτιό του και να τρέφεται από τα έτοιμα γιατί δε βλέπει κανένα μέλλον, όταν η γυναίκα σου έχει κατάθλιψη κι ανεργία κι όταν εσύ τρως σκατά για να βγάλεις μισό μισθό να συνεισφέρεις για όλους, δε σοκάρεσαι. Παραγγέλνεις σουβλάκια και βλέπεις Survivor.

Έλα, πες την αλήθεια: εσύ θα ήθελες να ρίξεις αυτό το ξύλο, έτσι;

Αλλά χωρίς Χ.Α. να σε στιγματίζει.

Θα σε στιγματίζει όμως πάντα το ότι τους ανέχτηκες όταν σε δούλευαν ψιλό γαζί, αντί να τους ρίξεις εκεί που τους αξίζει.

Στα σκατά που τώρα αναγκάζεσαι να τρως.

Κι είναι και νόστιμα, πανάθεμά τα…

Η πιο γλυκειά αντίφαση

Κάθε χρόνο, τη δεύτερη Κυριακή του Μάη, τα κοινωνικά μύδια κατακλύζονται με αστεία με ζακέτες, MILFs και Παπακαλιάτηδες, ανάμεσα στα τιμώμενα πρόσωπα της ημέρας: τις Μάνες.

Ξέρεις όμως Θανάση μου τι είναι η Μάνα;

Είναι αυτή που θα σου πει ότι δεν είναι σωστό να δέρνεις ενώ σου χτυπάει τα πόδια με τη βίτσα.

Είναι αυτή που θα απαιτήσει να αδειάσεις μια κατσαρόλα φασολάδα και μετά θα σου πει να μαζευτείς γιατί πάχυνες.

Είναι αυτή που θα σου πει να βγεις και λίγο έξω αντί να κάθεσαι σπίτι σα μουρόχαβλο για να σου παραπονεθεί μετά ότι δε μαζεύεσαι μέσα με τίποτα.

Είναι αυτή που θα σου πει να είσαι καλός σαν τα άλλα παιδιά, αλλά αν της ζητήσεις να κάνεις ένα πάρτυ όπως όλοι, θα σου πει ότι δεν τη νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι.

Είναι αυτή που θα σου πει ότι είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις στη ζωή σου, αλλά μετά θα σου πει πως πρέπει να κάνεις αυτό που σου λέει, γιατί ξέρει καλύτερα.

Είναι αυτή που θα σε παροτρύνει να παίζεις μπάλα, να μάθεις κιθάρα ή να ζωγραφίζεις για να απηυδίσει αργότερα που δεν ξεκολλάς από αυτά για να ασχοληθείς με τις σπουδές σου.

Είναι αυτή που θα σε πιέσει να παντρευτείς για να δει κι εκείνη ένα εγγονάκι, αλλά καμία γυναίκα δίπλα σου δε θα της αρέσει ποτέ.

Είναι αυτή που, όταν κάνεις το εγγονάκι, θα σου πει ότι θα το μεγαλώσει αυτή για να κάνεις τη ζωή σου, αλλά όταν της το αφήσεις για ένα απόγευμα θα σου γκρινιάξει ότι δεν το έκανες για να το φορτώνεται εκείνη.

Είναι αυτή που θα σε πάρει τηλέφωνο να σου παραπονεθεί ότι δεν την καλείς ποτέ, αλλά όταν την πάρεις εσύ θα στο κλείσει στα γρήγορα γιατί βρήκες ώρα να την πάρεις ενώ παρακολουθεί τούρκικο.

Είναι αυτή που θα πει κάποια στιγμή ότι κουράστηκε και θέλει να πεθάνει, αλλά αν πας να τη βοηθήσεις να κάνει κάτι, θα πάρει αέρα και θα σου πει ότι δεν είναι καμιά παράλυτη κι αντέχει ακόμα.

Αυτό είναι η Μάνα. Ένα πλάσμα γεμάτο αντιφάσεις, που προκύπτουν από την απεριόριστη αγάπη της για σένα.

Να τη χαίρεσαι και να την αγαπάς τη Μάνα σου. Όσο υπάρχει κι όταν δε θα υπάρχει πια.

Take a deep breath and return to life

Κατά πόσο ορίζουμε οι ίδιοι τις ζωές μας; Απολαμβάνει άραγε κανείς το προνόμιο να ζει ακριβώς όπως επιθυμεί;

Καταρχάς, ας ξεκινήσουμε από τις απαρχές της διαδικασίας που ονομάζεται ζωή. Δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα αν επιθυμούμε καν να γεννηθούμε, κι αν τελικά είναι κάτι που η ψυχή, η αστρική σκόνη ή οτιδήποτε σκατά κι αν είμαστε όταν δεν υπάρχουμε στον υλικό κόσμο ζητά, πολλές φορές δεν είμαστε καν στην εποχή ή τον τόπο που θα θέλαμε. Όλοι κάποια στιγμή σκεφτήκαμε ότι θα ταιριάζαμε καλύτερα σε άλλον χωροχρόνο. Στην εποχή του Χαλκού, των Σταυροφοριών, της Αμερικανικής Εποποιίας… Για να μην αναφερθούμε στο θέμα φύλου. Έστω βέβαια ότι αυτή η περίπτωση αφορά συμπτώσεις που δεν έχουμε τη δυνατότητα να προβλέψουμε και την αφήνουμε στην άκρη.

Λόγω της προηγούμενης πρότασης, θεωρούμε σύμπτωση και την οικογένεια που μας μεγαλώνει. Ούτως ή άλλως, είμαστε τόσο μικροί κι ανίδεοι όταν γεννιόμαστε για να κρίνουμε αν επιθυμούμε όντως αυτή την οικογένεια. Κι ως μιαν ηλικία, δεν έχουμε και πολλά περιθώρια επιλογής. Οπότε σχεδόν υποχρεωτικά καταλήγουμε στο πρώτο μας σχολείο (αν πάμε) και τους πρώτους μας φίλους (αν κάνουμε). Άλλη μια εξαίρεση; Ας πούμε ναι…

Και καταλήγουμε σε μιαν ηλικία εφηβική, όπου από τη μια το μυαλό έχει πήξει αρκετά για να κάνει επιλογές και να ασκήσει αυτοκριτική, αλλά και τις ορμόνες να ξεσαλώνουν όσο χρειάζεται για να θολώνουν την καθαρή σκέψη. Κάποιος θα αποφασίσει ότι ξέρει καλύτερα από εμάς, κάνοντας άθελά του μια μίνι (ή και μάξι) πλύση εγκεφάλου κι επηρεάζοντας τα πραγματικά μας «θέλω».

Κι έστω ότι αργότερα έχουμε πλέον εντελώς καθαρό κεφάλι και μπορούμε να διαλέξουμε αυτά που θέλουμε να κάνουμε, έχοντας παρακάμψει στην πορεία τις συμβουλές και νουθεσίες τρίτων. Όχι όλοι μας, μερικοί μόνο. Πόσους από αυτούς δε ζώνουν τα φίδια όταν σκέφτονται πόσα ρίσκα μπορεί να παίρνουν με τις επιλογές τους; Πολλές φορές, για να καταφέρουμε κάτι, είναι προαπαιτούμενα κάποια άλλα στάδια. Π.χ. για να γίνεις νευροχειρουργός θα πρέπει να έχεις τελειώσει την ιατρική και να πάρεις ειδικότητα, κατά συνέπεια να έχεις περάσει στην ιατρική σχολή, κι ας μείνω μόνο σε δύο βήματα για να το κρατήσω απλό. Θέλουμε πάντα να ακολουθήσουμε όλα τα ενδιάμεσα βήματα; Όχι, αλλά πρέπει, αν όντως θέλουμε να φτάσουμε κάπου. Αλλιώς, παίρνουμε μιαν άλλη κατεύθυνση. Και στις δύο περιπτώσεις λοιπόν δεν κάνουμε το δικό μας. Κάνουμε ένα «πρέπει» που δεν ορίσαμε εμείς.

Κι από εκεί και πέρα ακολουθούμε «πρέπει» που σπανίως ορίζουμε εμείς. «Πρέπει» να κάνουμε οικογένεια όχι απαραίτητα γιατί το επιθυμούμε εμείς, αλλά οι πρόγονοί μας, ή κάποιος συντροφός μας που το έχει όνειρο ζωής, ή μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. «Πρέπει» να αναλωθούμε σε μια δουλειά που δε μας αρέσει και δε μας αξίζει, είτε επειδή κάποτε «έπρεπε» να ακολουθήσουμε κάποια προαπαιτούμενα για να κάνουμε αυτό που πράγματι θέλαμε αλλά βαρεθήκαμε να ακολουθήσουμε αυτό το «πρέπει», είτε γιατί «πρέπει» να συντηρήσουμε εαυτόν και οικογένεια και επειδή φυσικά «πρέπει» να πληρώσουμε λογαριασμούς. «Πρέπει» να τα έχουμε καλά με κάποιους γιατί κι αυτοί «πρέπει» να τα έχουν καλά μαζί μας, λόγω κοινωνικών κανόνων και συμβάσεων που «πρέπει» να ακολουθούμε. «Πρέπει» να βρούμε γκόμενο/γκόμενα και «πρέπει» να είμαστε καλά μαζί του/της. «Πρέπει» να βλέπουμε τους φίλους μας ακόμα κι αν δεν έχουμε διάθεση ούτε τον εαυτό μας να βλέπουμε. «Πρέπει» να μη χαλάμε χατήρια ακόμα κι αν «πρέπει» να μας χαλάνε. «Πρέπει» να περάσουμε κάμποσα χρόνια της ζωής μας επιλύοντας διλήμματα, γιατί «πρέπει» να είμαστε καλά με κάποιους και «πρέπει» να κακοκαρδίσουμε κάποιους άλλους. Κι εν τελεί, «πρέπει» να πεθάνουμε…

Κι ακόμα κι αυτό δεν το επιλέγουμε εμείς. Μπορεί να έρθει ξαφνικά, χωρίς να το προμηνύει τίποτα. Ένα τροχαίο δυστύχημα, μια ηλιόλουστη μέρα στα 19 μας. Μια δολοφονική επίθεση, μια χειμωνιάτικη νύχτα στα 32 μας. Μια αναρρόφηση κατά τον ύπνο στα 71 μας. Μια ανάσα που δεν ήρθε ποτέ, στο πρώτο μας λεπτό… Ένας καρκίνος στα 54 μας. Κι ειδικά το τελευταίο σε βάζει πάλι σε διλήμματα. Να το πολεμήσεις και να εξαντληθείς; Να το αφήσεις να σε φάει; Να μείνεις σε ένα κρεβάτι μέχρι την ύστατη ώρα υποφέροντας ή να ζητήσεις να σε απαλλάξουν από τον πόνο με μια ευθανασία; Ή να περάσεις κάθε τελευταία σου μέρα ολοζώντανους, δίνοντάς της νόημα αλλά και παράδειγμα στους γύρω σου; Ό,τι κι αν θες από αυτά, τι στοίχημα πάμε ότι κάποιοι άλλοι θα θέλουν το αντίθετο; Κι ότι δε θα σε πείσουν γι’αυτό; Είσαι ευάλωτος άλλωστε, σε κατάσταση σοκ. Δε μπορείς να σκεφτείς καθαρά. Μπορούσες άλλωστε ποτέ;

Κι αν νομίζεις πως μετά θάνατον τη γλίτωσες, μάντεψε! Εκείνη η αίτηση δωρεάς οργάνων που συμπλήρωσες κάποτε; Η γυναίκα σου δεν ήθελε να σε τεμαχίσουν πριν σε θάψουν. Κάτι για αποτέφρωση που είχες σαν τελευταία επιθυμία; Ο γιος σου δεν ήθελε να σε κάψουν. Ούτε καν εκεί δε μπορείς να είσαι σίγουρος ότι θα γίνει το δικό σου! Ποτέ δεν ήσουν. Ποτέ δεν έγινε.

Τώρα που ξέρεις πως δεν ορίζεις τίποτα, κλείσε τα μάτια, ονειρέψου και πριν φτάσεις στο καλό, άνοιξέ τα πάλι, πάρε μια βαθιάν ανάσα και γυρνά στο πανηγύρι που λένε ζωή.

Άλλο ένα entry για άλλο ένα έγκλημα

Έχω απασχολήσει αρκετά τον λιγοστό και καμμένο εγκέφαλό μου τις τελευταίες μέρες σχετικά με την υπόθεση του βιαστή της Δάφνης. ​Αν Θανάση μου ζούσες σε σπηλιά μέχρι και τώρα και δεν έχεις επαφή με το συμβάν, να σου εξηγήσω επιγραμματικά περί τίνος πρόκειται: 52χρονος που δηλώνει κατά 95% τυφλός βάζει αγγελία ζήτησης οικιακής βοηθού και προσλαμβάνει 22χρονη φοιτήτρια από την επαρχία. Έπειτα από κάποια μεροκάματα, καλεί την κοπέλα για να πληρωθεί και χάνονται τα ίχνη της. Οι γονείς της, μην έχοντας επικοινωνία, σηκώνονται απ’το χωριό κι ανεβαίνουν Αθήνα και με βάση τα όσα τους έχει πει, αλλά και με την ανέλπιστη συνεργασία της αστυνομίας, βρίσκουν την κοπέλα βιασμένη κατ’εξακολούθηση και τον τύπο με τα σώβρακα και κάμερες παντού.

Διαβάζοντας σχετικά άρθρα, η συνεργασία της αστυνομίας φάνηκε να έρχεται εξαιτίας συμπτώσεων. Σίγουρα η επέμβασή της βοήθησε να συλληφθεί το ζώον, αλλά προσωπικά δίνω τα εύσημα στην οικογένεια της κοπέλας που κινήθηκε έξυπνα και μεθοδικά, χρησιμοποιώντας όλες τις λεπτομέρειες που είχαν στη διάθεσή τους. 

Σήμερα μόλις, πέτυχα νέο άρθρο σχετικά με το περιστατικό, όπου το κτήνος ισχυρίζεται πως διατηρούσε σχέση με την κοπέλα και πως το σκηνικό βιασμού ήταν βίτσιο της, δηλώνοντας ότι ο ίδιος θα ήταν ανίκανος να στήσει μόνος του τέτοιο σκηνικό, όντας τυφλός. 

Κανονικός ή Ζακυνθινός, δεν το ξέρουμε. Υποθέτω ότι μπορεί να καταλάβει κάποιος αν όντως είναι τυφλός μέσω του τεστ της ξαφνικής απειλής, πετώντας του στο άσχετο ένα μπαλάκι πχ. Αν κι ο τύπος είναι ικανός να ισχυριστεί πως είναι ο Daredevil ξερωγώ! Και να τον πιστέψουνε τα τσακάλια! 

Καλά, το υλικό από τις κάμερες δεν το έχουν δει; Ιατροδικαστής δεν εξέτασε την κοπέλα; Τι στο λύκο, περιμένουν πρώτα να καταθέσει και μετά να το επιβεβαιώσουν; Γαμώ το δικαστικό σας σύστημα! Μισή μέρα υπόθεση θα ήταν όλα αυτά σε συνθήκες μη γραφειοκρατικής κωλυσιεργείας! Του δίνουν χρόνο να πει κι άλλα ψέματα;

Ρε πούστη άντρα, άμα τα καταφέρεις και σε αθωώσουν, θα σε αναλάβω εγώ προσωπικά! Ντροπή του αντρικού φύλου και της ανθρώπινης φυλής…  Εκτέλεση επιτόπου ήθελε το κάθαρμα, τι συλλήψεις και μαλακίες;

Κι εσύ ο σύγχρονος σκεπτόμενος ειρηνιστής που θα πεταχτείς να με πεις και πάλι ακραίο κι ότι «πρέπει να σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή ακόμα κι αν πρόκειται για τέτοιες παραστρατημένες περιπτώσεις» πες μου κάτι, θα ήθελες να συμβεί αυτό στην αδερφή σου, τη μάνα σου, τη κοπέλα σου, από ένα τέτοιο ανθρωπάριο;

Κάτι σιχαμένες διασκευές…

Ναι ρε Έλλη! Μπράβο! Έτσι, μάθε μας μουσική ωρή! Σιχαμένος ο Marilyn Manson κι η αισχρή διασκευή του στο «Sweet Dreams»! Κάποιος έπρεπε να το πει! Τι λένε τώρα ότι το έκανε δικό του και του έδωσε μια εφιαλτική διάσταση, παπαργιές καμαρωτές! Έλα να σου πω και 5 ακόμα σιχαμένες διασκευές!

Nevermore – The sound of silence

Που πάνε και κάνουν θρας αυτόν τον ύμνο της σύγχρονης απόγνωσης οι άσχετοι οι μαλλιάδες; Δεν πα να λένε ότι προσαρμόστηκε το μήνυμα στη σύγχρονη εποχή κι ότι είναι παράδειγμα διασκευής; Σιχαμένο είναι!

Klone – Army of me

Μα να πιάνουν οι κάφροι τη Björk και να την κάνουν έτσι τα κτήνη; Καμιά ντροπή; Τι κι αν η ίδια γουστάρει αυτά τα μέτσολ, τι κι αν σεβάστηκαν το κομμάτι προσφέροντάς του μια διαφορετική ατμόσφαιρα; Σιχαμένοι κι αυτοί!

Rotting Christ – Orders from the dead

Ε όχι! Ντροπή! Πως τολμούν οι σατανάδες να πιάνουν τη μεγάλη καλλιτέχνιδα Diamanda Gallas και να την κανιβαλίζουν έτσι; Δεν πα να συμμετέχει κι η ίδια, δεν πα να λέει κι η ίδια ποσό καλή δουλειά κάναν; Σιχάματα και δαύτοι!

Sparzanza – Rebel yell

Α όχι και τον Billy Idol! Δεν έχουν το θεό τους μερικοί! Ε τους σιχαμένους τους Φινλανδούς…

Paradise Lost – Smalltown boy

Ε όχι και τα νιάτα μας σταρ ντισκοτέκ! Ήμαρτον με τους σιχαμένους!

Δείχτους ωρή Έλλη πως γίνεται!

ΠΑΡΤΕ ΕΔΩ ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ!

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑