«Ε ρε ξύλο που θέλουν κι οι τρακόσοι!»

Τό’χεις πει, τό’χεις σκεφτεί.

Κι εγώ-δε με βγάζω απόξω-τα έχω πει και σκεφτεί αυτά.

Αλλά τό’κανε ο χρυσαυγίτης.

«Ντροπή του!»

Ή ντροπή μας;

Κάθε μέρα δέχεσαι τη βία του κράτους.

Μέσα από περικοπές, νέους φόρους, ανίκανες κυβερνήσεις.

Τρομάζεις μόνον όταν η βία προέρχεται από την «άκρα δεξιά».

Όταν συμβαίνουν τραγελαφικά σκηνικά με βουλευτές στο δρόμο και γιαούρτια στα μούτρα τους γελάς.

Όταν συμβαίνουν μέσα στο «σπίτι» τους σοκάρεσαι.

Όταν μέσα στο σπίτι σου ο πατέρας σου δεν έχει ασφαλιστική κάλυψη κι είν’άρρωστος, όταν το παιδί σου έχει ήδη αποφασίσει να μείνει κλεισμένο στο δωμάτιό του και να τρέφεται από τα έτοιμα γιατί δε βλέπει κανένα μέλλον, όταν η γυναίκα σου έχει κατάθλιψη κι ανεργία κι όταν εσύ τρως σκατά για να βγάλεις μισό μισθό να συνεισφέρεις για όλους, δε σοκάρεσαι. Παραγγέλνεις σουβλάκια και βλέπεις Survivor.

Έλα, πες την αλήθεια: εσύ θα ήθελες να ρίξεις αυτό το ξύλο, έτσι;

Αλλά χωρίς Χ.Α. να σε στιγματίζει.

Θα σε στιγματίζει όμως πάντα το ότι τους ανέχτηκες όταν σε δούλευαν ψιλό γαζί, αντί να τους ρίξεις εκεί που τους αξίζει.

Στα σκατά που τώρα αναγκάζεσαι να τρως.

Κι είναι και νόστιμα, πανάθεμά τα…

Advertisements