Κάθομαι Θανάση μου ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου στο γραφείο και συζητάω με συνάδελφο πάνω στο έργο που έχουμε αναλάβει, καμαρώνοντας πόσες περιπτώσεις καθάρισα στην πρώτη ώρα.
«Κάτσε και λίγο ρε! Εσύ πας γρήγορα και θα μας τρέξουν κι εμάς μετά!» ήταν η αντίδραση του συναδέλφου. Καθάρισα μαζί του μ’ένα «Καλαμεσυγχωρείς» α λα Βλάσσης Μπονάτσος στους Απαράδεκτους κι έκατσα να σκεφτώ πόσο λάθος είμαι…
Καθόλου!
Ωρέ χαραμοφάηδες, εγώ που ξύνω τ’αρχίδια μου όλη τη βάρδια στον ιντερνέ, μπορώ και βγάζω τόση δουλειά! Άρα κι εσείς μπορείτε! Γιατί λοιπόν να λασκάρω εγώ, που ήδη πάω στο ρελαντί, μη σου πω και με τα φρένα, αντί να τσιτώσετε εσείς; Γαμώ το διάολό μου, ολόκληρη νοοτροπία για το μπούτσον κι απορούμε μετά γιατί έχουμε μνημόνια!
Κι υπερηφανευόμαστε για την αμετάφραστη λέξη «φιλότιμο» μετά… Ποιο φιλότιμο; Να υπονομεύεις αυτόν που κάνει καλά τη δουλειά του; Να μη σέβεσαι τον κόπο του; Να προκόβεις με τσιμπούκια;
Και στα μουσικά που κινούμαι βλέπω αυτή τη νοοτροπία: άμα είναι καλός παίχτης κάποιος, «σιγά μωρέ, ούτε ένα λάιβ δεν έχει κάνει, ποιος νοιάζεται;» (χωρίς να σέβονται καν τις άπειρες ώρες μελέτης, λες και τις έκλεψαν από τους ίδιους) ενώ βλέπεις μετριότητες με κονέ να κάνουν μια σχετική επιτυχία. Όχι ότι η έλλειψη τεχνικής δε μπορεί να σημαίνει ωραίες συνθέσεις, βλέπε Kurt Cobain, αλλά όταν μιλάμε για μέτρια τραγούδια κι αδικαιολόγητη πέραση, καταλαβαίνεις Θανάση μου πόσο τσιμπούκι σε promoters έχει πέσει.
Αντί να πάρεις παράδειγμα από την ικανότητα του διπλανού σου, προτιμάς να τον ρίξεις στο βάλτο που είσαι κι εσύ. Και μετά περιμένεις να γίνει κάτι καλό… Φέεεεεεεταααααα!
Εν τω μεταξύ γράφω και παράλληλα δουλεύω χωρίς να ρίξω καθόλου ρυθμούς. Πόσο πιο χαμηλά άλλωστε; Λες να μετακομίσω στην Αραβία; Εκεί, σίγουρα δε θέλουν να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Μόνο να την πηδήξουν…

Advertisements