Κάπου τυχαία βρήκα αυτό εδώ το κείμενο. Δώστου λίγο χρόνο πριν προχωρήσεις στις επόμενες αράδες. Βάλε κι αυτό το τραγουδάκι συνοδεία. Αφέσου λίγο. Δε θα σε βλάψει, πίστεψέ με.

Όσο διάβαζα αυτές τις αράδες, μου ήρθε στο μυαλό μια σκηνή από το κόμικ Secret Identities της Image Comics (σε σχέδιο του δικού μας Ηλία Κυριαζή). Σε μια συνεδρία με την ψυχολόγο του, ο χαρακτήρας ονόματι Rundown, ένας άνθρωπος με το χάρισμα της ταχύτητας και την κατάρα να μην κάθεται ποτέ, έχοντας να κινηθεί ανάμεσα σε δυο οικογένειες, δουλειά και την κρυφή του ταυτότητα, τέσσερες ζωές μάνι-μάνι, εξομολογείται πώς αισθάνθηκε όταν ανακάλυψε ότι έχει δέκα λεπτά ελεύθερα στο πρόγραμμά του.

Γιατί λοιπόν να αισθανθείς ενοχές αν κάνεις το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου, να αναπαυθείς και να θαυμάσεις τον περίγυρό σου;

Και για να μη φανώ τελείως χίπης, χέστηνα τη φύση, αυτή φτιάχνεται μόνη της, στέκεται μόνη της κι έχει τα ζωντανά της για κοινό.

Εμείς ωστόσο φτιάχνουμε μεγάλα κι εντυπωσιακά κτήρια, γεμίζουμε την πόλη αφίσσες και οθόνες, για να μην προλαβαίνουμε ποτέ να τα παρατηρήσουμε. Μετά λένε οι τάχαμου ειδικοί για φενγκ σούι και αηδίες… Τι νόημα έχει να στολίζεις ένα χώρο ή έστω να προσέχεις πως θα τον φτιάξεις, αν τον βλέπουν χωρίς να τον παρατηρούν άδεια βλέμματα;

Συχνά πυκνά είμαι μπλεγμένος στην κίνηση, τρέχοντας από το ένα πράγμα στο άλλο. Υπάρχουν όμως κάτι στιγμές που χαλαρώνω και χαζεύω γύρω γύρω. Κάτι πρωινά Σαββάτου που θα φύγω από την πόλη για το χωριό μου, καθοδόν για το σταθμό των λεωφορείων, την ώρα που δε με κόφτει και πολύ να βάλω τα πόδια στον ώμο, κοιτάω την πόλη και τους ανθρώπους της που δε χαλαρώνουν ποτέ. Κι έχουν πλάκα. Το ύφος του τύπου που δε βλέπει μπροστά του και βιάζεται να στρίψει, να μπει στο τρένο, να βγει από το χώρο, κάθε άλλη μέρα είναι λόγοι να θέλω να σκοτώσω, αλλά εκείνες τις αραχτές στιγμές είναι σπαρταριστή slapstick κωμωδία για την οποία δε χρειάστηκε καν να πληρώσω εισιτήριο! Μοναδικές στιγμές ηρεμίας… Ίσως ο δρόμος για το χωριό να είναι κι η μόνη διαδρομή που δε με νοιάζει ν’αφεθώ, να χαλαρώσω, να κοιμηθώ, να προσέξω μουσικές αντί ν’ακούσω, να διαβάσω ένα κείμενο και να οραματιστώ τη σκηνή που περιγράφεται να υλοποιείται.

We need to slow down, People of the Net.

Χρειάζεται να κάνουμε μια στάση που και που, να αφηνόμαστε και να τονώνουμε σώμα και ψυχή με ανάσες. Με αυτές τις ανάσες που δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε στη δουλειά, στο δρόμο, ανάμεσα στις υποχρεώσεις.

Advertisements