Αναζήτηση

People of the Net

Μήνας

Απρίλιος 2018

10 Day Album Challenge: Day 4: The Tea Party – The Interzone Mantras

Επιστροφή στην ποιότητα!

Κάτι έχει το νερό κι ο αέρας εκεί στον Καναδά και βγάζει τέτοια ιδιαίτερα γκρουψ… Rush, Voivod, Devin Townsend… Καναδοί κι οι The Tea Party, με ιδιαίτερο ήχο και προσωπικότητα. Ναι μεν πάτησαν πάνω στα πρώτα πειράματα ethnic και rock μπλεξιμάτων α λα Led Zeppelin, αλλά με τον καιρό εξέλιξαν τον ήχο τους με ηλεκτρονικά και gospel πειράματα.

Πέμπτος δίσκος για την εκλεκτή παρέα του ακόμα πιο εκλεκτού κυρίου Jeff Martin με τη χαρακτηριστική μπάσα φωνή και την κιθάρα πάντα σε ανοιχτά κουρδίσματα. Έχοντας ξεκινήσει με ένα εναλλακτικό yet τυπικό ροκ ύφος, έχοντας μπολιάσει τον ήχο του(ς) με εικόνες από κάθε γωνιά του κόσμου, έχοντας συνοψίσει όλη την πορεία του(ς) στο προηγούμενο άλμπουμ Triptych, φτάνουμε στο The Interzone Mantras. Καμία καινοτομία, καμία έκπληξη, καμία εξέλιξη. Κι όμως, θεωρώ αυτό τον δίσκο ό,τι καλύτερο κυκλοφόρησαν ποτέ για δύο λόγους. Πρώτον, τελειοποίησε τη συνταγή του προηγούμενου. Δεύτερον, περιέχει ένα τσακ πιο εύπεπτα τραγούδια. Κι ακόμα κι αν το να είναι εύκολο το τραγούδι δε θα έπρεπε να είναι αυτοσκοπός για κάθε τολμηρό καλλιτέχνη καλή ώρα, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κατάφωρα αδικημένη από το κοινό μπάντα που έχει γράψει υλικό ικανό να μπει σε κάθε σπίτι. Ωστόσο, οι promoters εξακολουθούν να μην πιστεύουν στο σχήμα, με αποτέλεσμα οι The Tea Party να παραμένουν κρυφό διαμάντι και αυτό που λένε «musician’s band», συγκρότημα που αξίζει να του δώσει την προσοχή του ένας μουσικός.

Καμία ιδιαίτερη προσωπική ιστορία, πέραν του ότι ήταν για τον μονίμως άφραγκο Μπαμπριζάκο του μακρινού 2005 μια ακριβή και τολμηρή αγορά (21€ CD εισαγωγής για κάτι που δεν έχεις ακούσει παρά μόνο καλά λόγια αλλά ούτε δείγμα υλικού και σε εποχές που δε μπορούσες να ακούσεις κάτι πρώτα στο internet). Κι είχα δώσει πολλά λεφτά τότε για άλμπουμ που μου βγήκαν μάπα το καρπούζι… Ωστόσο, εδώ βρήκα ιδιαίτερο υλικό που με συντρόφευσε πάρα πολλές ώρες, βρήκα υλικό που το πρόσεξα και με μεγάλωσε σε επίπεδο έμπνευσης και ιδεών. Δίσκος-λατρεία και πιθανότατα, αν με σταματούσε κάποιος εξωγήινος και μου έλεγε να του δείξω ένα δείγμα του γήινου πολιτισμού, να του έβαζα ν’ακούσει αυτό το Έργο Τέχνης.

Advertisements

10 Day Album Challenge: Day 3: Dethklok – Dethalbum

«Ποιοτικά το ξεκίνησες το δεκαήμερο ωρέ Μπαμπρίζαρε, μη μας το γαμάς τώρα» σε βλέπω να λες Μήτσο μου (ναι, πάλι Μήτσο κι όχι Θανάση, πρόβλημα;). Λυπάμαι που σε καλόμαθα στη βαριά κουλτούρα, αλλά έχουμε κι άλλες 7 μέρες παρακάτω να ρεφάρουμε.

(Ίσως κι ένα Top-5 με τα 5 πιο-αγαπημένα-δεν-πάει μετά τη λήξη του δεκαημέρου, δεν ξέρω…)

Πάμε όμως στα του άλμπουμ. Μια σύντομη εισαγωγή: οι Dethklok είναι οι πρωταγωνιστές της σειράς Metalocalypse του τηλεοπτικού δικτύου Adult Swim (Harvey Birdman: Attorney at Law, Rick and Morty μεταξύ άλλων), μιας σειράς η οποία σατιρίζει το metal με έναν απολαυστικά καυστικό τρόπο. Τόσο υπέροχα, που έχουν δανείσει τις φωνές τους σε χαρακτήρες εξέχουσες προσωπικότητες του μεταλλικού στερεώματος, όπως οι James Hetfield, Jeff Loomis, King Diamond και άλλοι.

«Ώπα, τι εννοείς έχουν δανείσει τις φωνές τους;» προβλέπω να ρωτάς. Έκπληξη! Το Metalocalypse είναι καρτούν! Και η μπάντα είναι προφανώς φτιαχτική, που θα έλεγε κι ο μακαρίτης ο Σπύρος Βαλιμήτης. Τα μέλη της κυριολεκτικά δεν υπάρχουν! Οι Gorillaz του metal ας πούμε… Ωστόσο, για τις ανάγκες της σειράς, ο ένας εκ των δύο δημιουργών Brendon Small, ο οποιός μαζί με τον έτερο δημιουργό Tony Blacha κάνουν το μεγαλύτερο μέρος των φωνών και του σεναρίου, έγραψε όλα τα τραγούδια, ηχογράφησε όλα τα όργανα, έκανε όλα τα φωνητικά και προγραμμάτισε όλα τα τύμπανα.

Για τις ανάγκες του δίσκου, όλα ξαναγράφτηκαν πάλι από την αρχή με σαφώς βελτιωμένο ήχο σε σχέση με αυτόν της σειράς και τον τεράστιο από κάθε άποψη Gene Hoglan στα τύμπανα. Το μουσικό περιεχόμενο-μάντεψε-ανήκει στο ευρύτερο φάσμα του metal. Με βαριά φωνητικά, χαμηλά κουρδισμένος κιθάρες και κτηνώδη ντραμς μεν, αλλά ξεκάθαρα death metal δεν το λες, μιας κι εμπεριέχει πολλά και διάφορα συνθετικά που ταιριάζουν με το εν λόγω ιδίωμα: επικό, μελωδικό, old-school, thrash-death, doom-death, ατμοσφαιρικό, , progressive, όλα τα καλά χωράνε. Προφανώς κι ως μέρος της μεταλλικής σάτιρας, ο στίχος πολλές φορές έχει άμεση σχέση με τα επεισόδια αλλά το υλικό μπορεί και στέκεται κι αυτόνομα. Το δε μουσικό περιεχόμενο θα το αποκαλούσα σχετικά εύπεπτο ακόμα και για κάποιον που έχει μια πιο χαλαρή επαφή με το είδος, με τα μισά κομμάτια να είναι φτιαγμένα με απώτερο σκοπό όχι να συνεισφέρουν στο μουσικό κομμάτι του καρτούν, αλλά να τσουγκράνε μπύρες ένα μάτσο ρέμπελοι σε γνωστό αθηναϊκό μεταλλόκλαμπο που παίζει να μου απαγορέψει την είσοδο με τα καμώματά μου αλλά εσείς φταίτε, να μη βάζατε Motörhead κύριοι!

Που κολλάει τώρα τούτο το άλμπουμ με μένανε; Στο ότι ανέκαθεν ασχολιόμουν με τον (σχετικά) ακραίο ήχο κι είχα καταπωρωθεί με τη σειρά, στο ότι συνθετικά κι εκτελεστικά παρουσιάζει ενδιαφέρον (ειδικά για έναν τότε ενεργό στον κάφρικο ήχο μουσικό) κι επειδή πάνω απ’όλα, οι ίδιοι οι χαρακτήρες των Dethklok (Skwisgaar Skwigelf, taller than a tree. Toki Wartooth, not a bumblebee, William Murderface Murderface Murderface, Pickles the Drummer, doodily doo, dung dong, doodily doodily doo, Nathan Explosion) έχουν τόση πλάκα που αν τους αγαπήσεις, δύσκολα θα σε αφήσει ασυγκίνητο η (αρχικά συνοδευτική) μουσική! Για του λόγου το αληθές, κατόπιν λαϊκής απαίτησης, ο κύριος Small μάζεψε μιαν ομάδα ικανών μουσικών κι άρχισε τις περιοδείες με το που τελείωσε η πρώτη σεζόν. Τέτοια ζήτηση!

Λένε ότι οι αγαπημένοι σου δίσκοι είναι αυτοί με τους οποίους ήρθες σε επαφή στην εφηβεία σου ή βαριά μέχρι τα 20. Εντάξει, οριακά με πιάνει, 22 πρέπει να ήμανε όταν δέθηκα με αυτό το άλμπουμ. Αλλά έχει τόσο νόημα το πόσο ήσουν όταν άκουσες κάτι ή το πόσο από τα μούτρα σε έπιασε; Πόσο μέσα του μπήκες; Πόσο σε συγκίνησε και σε ψυχαγώγησε; Αν και μεταξύ μας, όσοι αναζητούμε μουσική με τέτοιον ενθουσιασμό, δεν ξεκολλάμε και ποτέ από την εφηβεία, σωστά;

Υ.Γ.: Doodily Ding Dong Tick Tock…

10 Day Album Challenge: Day 2: Jane Doe – The Enormous Head of King Splendid

Μια στο τόσο, η μουσική κι η λογοτεχνία σμίγουν και μπορεί να βγάλουν τραγούδια για τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη ή δίσκους για τον Μόμπυ Ντικ. Τι γίνεται όμως όταν ένας δίσκος θυμίζει βιβλιοθήκη ως προς το concept του; Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από το δελτίο τύπου με το track list και τις επιρροές σε παρένθεση:

1) Who Watches the Watchmen (Watchmen – comic)

2) All the Poets are Dead (Fahrenheit 451 – Ray Bradbury)

3) Small Talk With the Devil (Heart of Darkness – Joseph Conrad)

4) Flesh Police (Flow my tears, the policeman said – Philip Dick)

5) My Closest Enemies (Q – Luther Blissett)

6) Manifesto of an Ordinary Man (Catch-22 – Joseph Heller)

7) Made of Glass (Jitterbug Perfume – Tom Robbins)

8) Everybody Has a Beautiful Story to Tell (Blankets – comic)

9) A Leap of Faith (Jonathan Livingston Seagull – Richard Bach)

10) Hate Song (J’ irai cracher sur vos tombes – Boris Vian)

11) This is the Filth (Voyage au bout de la nuit – Celine)

12) Killing Innocence (The Wind-Up Bird – Haruki Murakami)

13) Shine (The road – Cormac McCarthy)

14) The Road Less Traveled (Rede an den Kleinen Mann – Wilhelm Reich)

15) A Μan Νamed Freedom (Le Petit Prince – Antoine de Saint-Exupery)

Αν και δεν έχω διαβάσει όλα αυτά τα βιβλία, με βάση τα όσα έχω διαβάσει και τα όσα εμπεριέχονται μέσα στο άλμπουμ, παρατηρώ ότι υπάρχει μια συνάφεια στιχουργικά αλλά και ηχητικά. Ο Guy Montag θα μπορούσε να ξεφωνίζει πως «All the poets are dead», το Flesh Police βγάζει αυτή τη high tech post-apocalyptic μελαγχολία του Philip K. Dick, ο Yossarian είναι σίγουρα ο συνηθισμένος τύπος του Manifesto of an Ordinary Man και το A Man Named Freedom έχει την ονειρική μαγεία του Μικρού Πρίγκηπα.

Το μουσικό περιεχόμενο το λες χοντρικά alternative, που πατάει στους Radiohead και Muse χωρίς να κλέβει ξεκάθαρα, αλλά κι ανοίγει το πεδίο επιρροών σε οτιδήποτε χρειάζεται για να αποδώσει το στόρυ, βλέπε τα county ακόρντα και βιολιά του Made of Glass για παράδειγμα. Τολμηρά μπλεξίματα μουσικών στυλ και ροκ ορχήστρας με έγχορδα, πνευστά, πιάνο που βγαίνουν αβίαστα, φυσικά και καθόλου γραφικά.

Σχετικά πρόσφατη κυκλοφορία, μόλις του 2013, αν κι οι Jane Doe μου ήταν γνωστοί από προηγούμενη δουλειά τους πίσω στα χρυσά χρόνια του MySpace, δε μπορώ να πω ότι περίμενα καρτερικά αυτό το άλμπουμ, γι’αυτό μάλλον με πήρε από τα μούτρα με το που βγήκε. Κι είχε δίκιο να με παρασύρει. Κατά καιρούς επιστρέφω και ξανακούω το δίσκο στην ολότητά του, συνήθως σε κάποιο ταξίδι, παρέα με κάποιο βιβλίο-τι πιο ταιριαστό;-ή ακόμα και αποσπασματικά σε άσχετες φάσεις.

Το καλύτερο κομμάτι Μήτσο μου (όχι Θανάση αυτή τη φορά, έχω λόγο) στο κράτησα για το τέλος, αν και μάλλον θα το ξέρεις ήδη: δικά μας παιδιά, από Θεσσαλονίκη συγκεκριμένα. Κανονίσου όταν ξανά κατέβουν προς Αθήνα να πα να τους δούμε!

10 Day Album Challenge: Day 1: Velvet Revolver – Contraband

  • Μίνι πρόλογος

Κυκλοφορεί που λες Θανάση μου προς facebook μεριά ένα παιχνίδι μεταξύ μουσικόφιλων, όπου βάζεις έναν άνθρωπο να ποστάρει επί 10 μέρες αγαπημένα του άλμπουμς. Άλλοι ποστάρουν φωτό του εξωφύλλου, άλλοι βίντεο με το δίσκο, ε, εγώ είπα να γράψω γι’αυτά.

  • Κυρίως θέμα

Σε μια φάση της ζωής τους, οι πρώην Guns N Roses Slash, Duff και Matt Sorum τακιμιάσανε με τον πρώην Stone Temple Pilots και νυν μακαρίτη Scott Weilland, πήρανε κι έναν ακόμα κιθαρίστα για μπούγιο να βαστάει ακόρντα του Slash που κανείς δεν ήξερε και κανείς δε θυμάται, τον Dave τον Kushner που τζαμάρανε πού και πού παλιότερα κι όλοι αυτοί φτιάξανε μιαν ωραία μπάντα που έβγαλε ένα ωραίο δισκάκι αγνού hard rock, φτιαγμένου με τα ελληνοχριστιανικά ήθη και ιδεώδη, όπως θα έλεγε κι ο μέγας Γκουσγκούνης. Βγάλανε κι άλλο ένα κάτι χρόνια αργότερα αλλά δεν είναι της παρούσης.

Θα μου πεις, «καλά ωρέ Μπαμπρίζαρε, αυτό σου αρέσει κι όχι τα έργα των τριών πρώτων κύριων που είπες με την πιο επικίνδυνη μπάντα του γαλαξία;» και θα σου απαντήσω σε αυτό. Ναι, το προτιμώ πολύ περισσότερο από οτιδήποτε έκαναν οι GnR. Γούστα είναι αυτά, είναι όμως και το άλλο: Κανείς δεν είπε «πάμε να πάρουμε την Πόλη» και να αναπληρώσουν το κενό που άφησαν οι πρώην μπάντες τους να χάσκει. Μαζεύτηκαν, γράψαν μερικά βαρβάτα τραγούδια, πήρανε τηλέφωνο μερικούς παλιόφιλους να δουν αν αξίζει ο κόπος και λάβανε θετικές απαντήσεις. Ούτε 400.000 ωρες στο στούντιο, ούτε γράφε και ξαναγράφε, τίποτα. Έβαλαν στη σειρά μια χούφτα αυθόρμητα κι ωραία τραγούδια και έπιασαν. Το ότι ήταν όλοι λίγο-πολύ οι «πρώην κάτι» δεν ήταν ανασταλτικός παράγοντας για την αρχή, έγινε όμως στη συνέχεια. Όλοι περίμεναν να ακούσουν νιαουριστά φωνητικά και χαρούμενες μελωδίες, όχι χύμα και τσαμπουκαλίδικο μοντέρνο ροκ. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

ΚΑΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΝΑ!

Πίσω λοιπόν στο 2004, school’s out εν καιρώ κι ο μικρός Βλαχούτσος ετοιμάζεται να φύγει για τη μεγάλη πόλη, περνώντας το πιο ξένοιαστο καλοκαίρι του στο χωριό. Και φυσικά, έχοντας ήδη ανακαλύψει τη μαγεία της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής, αγοράζει κι ακούει μανιωδώς CD. Αρχές εκείνου του καλοκαιριού έχει σκάσει μύτη στο δισκάδικο και το Contraband. Το τσιμπάω με τη μία, λόγω των ονομάτων που απάρτιζαν το συγκρότημα. Το βάζω να παίξει στο discman μου. Είχα ακόμα εξετάσεις και μάνα-κέρβερο, οπότε δεν ήθελα να δώσω δικαιώματα ανοίγοντας το στερεοφωνικό. Sucker Train Blues και σα να σκιρτάει κάτι μέσα στο σώβρακο… Τεσσεράμισι λεπτά μετά, ακούγεται η πρώτη φράση του Do it for the Kids: «Went too fast I’m out of luck and I don’t even give a fuck». Τίναγμα από την καρέκλα. Pause. Eject. «Αυτό πρέπει να γίνει σωστά» σκέφτηκα. Στερεοφωνικό στα τέρματα και ανελέητο headbanging ακόμα και στις μπαλάντες! Fall to Pieces (ό,τι κοντινότερο σε GnR στο δίσκο), You Got No Right, Loving the Alien, καψούρας και τα τρία. Illegal I Song, Headspace, Set me Free μαζί με τα πρώτα δύο κομμάτια, αγαπημένοι ροκ δυναμίτες. Τι άλλο να ζητήσει ένας επαρχιώτης ροκάς λίγο πριν από ένα σημαντικό σημείο της ζωής του; Εκκωφαντικά σόλο, εμφατικές ερμηνείες, larger than life τραγούδια και το attitude να ξεχειλίζει σε κάθε νότα! Ένα ολόκληρο καλοκαίρι στο repeat, παρέα σε ταξίδια, αράγματα, διαβάσματα, σκηνικά με παρέες, μια απαραίτητη δεύτερη αγορά του τεμαχίου γιατί κάποια στιγμή χάλασε από το πολύ παίξιμο και κάπου στο βάθος, ο γερο-Μπαμπρίζ παίζει να λέει του Χάρου εκείνο το «Went too fast…» με όσο attitude δεν είχε ποτέ του ο έφηβος Κωνσταντίνος από το χωριό…

Αρμένικη βίζιτα

Ο πρωθυπουργός της Αρμενίας παραιτήθηκε χθες, μετά από 11 ημέρες διαδηλώσεων, καθώς οι πολίτες έκριναν ότι έχει προσκολληθεί στην εξουσία έπειτα από μια δεκαετία προεδρίας και την ανάθεση αυξημένων εξουσιών ως πρωθυπουργός.

Η Αρμενία, μια χώρα που αποδεκατίστηκε (και που σήμερα είναι η επέτειος της γενοκτονίας), είχε τη δύναμη να κατεβάσει από την καρέκλα του τον πρωθυπουργό της με μια σειρά δυναμικών διαδηλώσεων.

Κι εσύ, μαλάκα Έλληνα, έχεις να λες ότι σε αποδυνάμωσαν τουρκοκρατία, γερμανική κατοχή, χούντα, κρίση και λοιπές παπαριές.

Έχεις καλομάθει στη δικαιολογία και στο βόλεμα, μαλάκα Έλληνα. Έχεις βολευτεί στο να περιμένεις να σε σώσουν οι άλλοι για να μπορείς μετά ανενόχλητος να κάνεις τη ντόλτσε βίτα. Με τα λεφτά και τον κόπο των άλλων, χωρίς να χρειαστεί να κουνήσεις το δάχτυλό σου.

Κάτσε κι άσε τον κάθε καραγκιόζη να κάνει αρμένικη βίζιτα στην εξουσία που του παραχώρησες, νομίζοντας πως θα σε σώσει. Μην ξεχνάς, είσαι Έλληνας κι εκλέγεις Έλληνες. Με όλα τα στραβά που έχει κάτι τέτοιο.

Όσο οι χώρες που αναγνωρίζουν την γενοκτονία των Αρμενίων πληθαίνουν, εσύ, μαλάκα Έλληνα, μείνε κουλ λέγοντας για συνωστισμούς στη Σμύρνη. Θα σε πουν και φασίστα άλλωστε αν πεις τα πράγματα όπως έχουν και δε λέει.

Αλλά, η Μακεδονία είναι ελληνική, ε;

Κάτσε τώρα, μαλάκα Έλληνα, πάνω στις δάφνες του ένδοξου παρελθόντος και τρώγε βελανίδια, όσο ο υπόλοιπος κόσμος εξελίσσεται.

Μαλάκα Έλληνα!

Top-5 προσωπικών αγαπημένων βιβλίων

Ημέρα Βιβλίου σήμερα κι επιτρέψτε μου να γίνω λίγο πιο ιντελεξουέλ από το συνηθισμένο. Δεν είμαι πάντα ένας σκληροτράχηλος καργιόλης ούτε ένας τρολλάς χατζημεταλλάς Θανάση μου. ΝΑΙ ΡΕ ΔΙΑΒΑΖΩ που θα έλεγε κι ο Τέλης του αείμνηστου Κώστα Τσάκωνα στα «Φτηνά Τσιγάρα». Αραιά και που, αλλά το κάνω κι αυτό. Κι ακόμα κι αν θα με βλέπεις πολύ συχνότερα με κινητό στο χέρι (συχνότερα απ’ότι με κιθαρόμπασο δυστυχώς και απ’ότι με αλκοόλ τώρα πια ευτυχώς), εκτιμώ το format του βιβλίου πολύ περισσότερο από το pdf. Πιστός στο πνεύμα μου των top-5 λοιπόν, ως άλλος Rob Fleming του High Fidelity (στο βιβλίο – στην ταινία ο πρωταγωνιστής μετονομάστηκε σε Rob Gordon, μόνο μία από τις αλλαγές), θα γράψω για τα 5 αγαπημένα μου βιβλία ever. Φουλ πρωτότυπο; ΚΑΜΕΡΑ ΣΕ ΜΕΝΑ, ΠΑΜΕ!

  • Πέτρος Μαρτινίδης – Χωρίς Αποζημίωση

Δύο ήρωες από προηγούμενα έργα του Μαρτινίδη, ο Αλέξης Ολμέζογλου και ο Δημήτης Σκούρος, συναντιούνται σε μία ιστορία με πολιτικό υπόβαθρο κι ένα φόνο σε κοινή θέα που καλούνται να εξιχνιάσουν, με πραγματικό πρωταγωνιστή την προσαρμογή της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας πάνω στην αστυνομική μυθοπλασία.

  • Robert McLiam Wilson – Eureka Street (ελλ. τίτλος: Μπέλφαστ Μπλουζ)

Η τραγική μετάφραση του τίτλου ήταν αυτό ακριβώς που με τράβηξε στο να πάρω από random πάγκο τούτο το βιβλίο και να μεταφερθώ στη Βόρεια Ιρλανδία των 90’s, παρακολουθώντας το bromance του προτεστάντη Τσάκι και του καθολικού Τζέικ ανάμεσα στα γεγονότα της εποχής.

  • Αντώνης Βιλλιώτης – Τι Εστί Βερίκοκο

Μουσικάνθρωπος βρίσκει τον έρωτα της ζωής του και κωλώνει να το παραδεχτεί. Ταύτιση ως ένα βαθμό, την εποχή που το πήρα στα χέρια μου. Αντρίκεια ρομαντική ιστορία, με δόσεις αλήθειας και δόσεις αλητείας (μαζί δεν πάνε αυτά άλλωστε; ) και με τη μουσική να επικρατεί τόσο στο γραπτό λόγο και στις σημειώσεις των τελευταίων σελίδων, όσο και στο δώρο CD-άτυπο soundtrack που συμβάλει δραστικά στη δραματική απόδοση.

  • Charles Bukowski – Pulp

Ο Νικ Μπελέιν είναι ένας ντετέκτιβ με πάθη και μπλεξίματα. Οι δουλειές του, αντί να τον βγάζουν από τα ζόρια, του δημιουργούν κι άλλα προβλήματα. Ο Μπουκ βλέπει το τέλος του να πλησιάζει και δημιουργεί ένα σουρεάλ νουάρ μυθιστόρημα-φόρο τιμής στην αστυνομική λογοτεχία τσέπης των 60’s. Είμαι σίγουρος ότι βίωσε το ίδιο τέλος με τον πρωταγωνιστή του.

  • Νίκος Τσιφόρος – Ελληνική Μυθολογία

Μια απολαυστική  παράθεση της ελληνικής μυθολογίας, παρέα με την αντιπαράθεσή της με μυθολογίες άλλων λαών (μεταξύ άλλων κι εβραϊκή, όπως αποκαλεί την Παλαιά Διαθήκη) και το ιδιαίτερο χιούμορ του Τσιφόρου να ξεχωρίζει, χωρίς να καπελώνει. Είτε θες να μάθεις πέντε πράγματα από την ελληνική μυθολογία, είτε να διαβάσεις κάτι εύθυμο και ταυτόχρονα γνώριμο, εδώ είσαι. Εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα εκεί. Θες γιατί καλαμπουρίζει σοβαρά, θες γιατί πετάει κάτι σοφά ανάμεσα στα αστεία, θες γιατί σου δείχνει πόσο κοντά είναι η αλήθεια με το παραμύθι, θες γιατί μου άρεσε πάντα η μυθολογία, εδώ είναι η λογοτεχνική μου «κούνια» και δεν ξεκουνάει από το 1.

Δισκοκριτική εκ του προχείρου: A Perfect Circle – Eat the Elephant

Χρόνια και ζαμάνια από την τελευταία κυκλοφορία των APC κι επιστρέφουν με νέες μουσικές. Στους προηγούμενους μήνες ρίχναν τα τυράκια τους (βλ. The Doomed, Disillusioned, TalkTalk), οπότε φτάνουμε στο σημείο να μας δίνουν μια ολοκληρωμένη δουλειά που πολλοί περιμέναμε με ανυπομονησία. Άξιζε η αναμονή;

Σε 3 ακροάσεις ίσως να μη βγαίνει το πιο ασφαλές συμπέρασμα. Ίσως να υπάρχει βάθος πίσω από τη νέα δουλειά των αξιότιμων κυρίων Keenan και Howerdel, με τον τελευταίο να αναλαμβάνει τα όργανα για τις ανάγκες του δίσκου, παρέα με τον Jeff Friedl στα τύμπανα και μερικά guests από δω κι από κει. Αυτό όμως το βάθος με μια πρώτη αυτιά δεν αποκαλύπτεται.

Έχουμε πολλές αναφορές σε goth rock και new wave ήχους, έχουμε το πιάνο στη σέντρα και τις κιθάρες πιο πίσω, έχουμε έναν διεκπεραιωτικό Maynard να ηχογραφεί φωνητικά αλλά να σκέφτεται πως πάει η σοδειά στο αμπέλι, έχουμε έναν Billy να σκέφτεται ότι κατά βάθος θα έπρεπε να βγει ο δίσκος υπό το όνομα του προσωπικού του οχήματος Ashes Divide αλλά παρέα με τον έτερο γλόμπους θα πουλήσει περισσότερο, έχουμε μέχρι και κομμάτι που θα μπορούσε να σταθεί σε διαφημίσω ασφαλιστικής (So long and thank you for all the fish), έχουμε ένα δίσκο που ίσως να είχε περισσότερο νόημα αν στα τελευταία 14 χρόνια είχαν βγει άλλοι δυο δίσκοι που θα δικαιολογούσαν κάπως μια τέτοια κούραση και μεταστροφή. Τα τρία κομμάτια που μας σέρβιραν από τον Οκτώβρη είναι τα πιο ενδιαφέροντα του δίσκου και τα πιο αντιπροσωπευτικά του ονόματος, ίσως μαζί με το Hourglass όπου ο Keenan φέρνει λίγο σε Marilyn Manson αλλά δε γαμείς, μέχρι εκεί όμως.

Να ξεκαθαρίσω: δε μισώ τους APC. Τους λατρεύω. Οι δύο πρώτοι τους δίσκοι ήταν από την πρώτη ακρόαση από εκείνα τα έργα που έπεσαν στ’αυτιά μου και συνέβαλλαν δραστικά στο να αλλάξει η αντίληψη περί μουσικής. Όμως με τέτοιους προσωπικά σημαντικούς καλλιτέχνες, οφείλουμε να είμαστε αυστηροί. Ίσως βέβαια τώρα πια, μόνο με τρεις ακροάσεις να μην αντιλαμβάνομαι ακόμα την αξία του δίσκου, ίσως τώρα πια να είμαι πιο χατζημεταλλάς απ’όσο πιστεύω κι οι APC τώρα πια να έγιναν πιο λατέρνατιβ απ’όσο θα άντεχα. Η πρώτη μου εντύπωση για το Eat the Elephant είναι αυτή. Κι η πρώτη εντύπωση σε άλλους είναι υπέρ αρκετή για να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα και σε άλλους όχι κι ό,τι πιο ασφαλές για να σχηματίσουν γνώμη. Άκου λοιπόν κι εσύ Θανάση μου στο παρακάτω link και κρίνε.

«Ευχαριστώ τη μαμά μου που δεν προσποιήθηκε πονοκέφαλο και τον μπαμπά μου που δεν τραβήχτηκε!»

Wow! Δεν ήξερα καν ότι θα έγραφα ποτέ wow, όπως επίσης δεν ήξερα ότι τα blogs παίρνουν βραβεία! Μέχρι που με επέλεξε η συμπαθεστάτη Sweet Jane του Style Rive Gauche ως Versatile Blogger και όπως με ενημέρωσαν από το κοντρόλ Θανάση μου, πρέπει να πω 10 πράγματα για μένα και να συστήσω 15 blogs που θεωρώ versatile.

Ξεκινάμε από τα blog λοιπόν και μετά θα σου πω 10 πράγματα για την πάρτη μου.

Τα παρακάτω blogs τα παρακολουθώ είτε επειδή με ενδιαφέρει η θεματολογία τους είτε επειδή κάνουν πολύ ωραία δουλειά, ασχέτως θεμάτων.

Δέκα πράγματα για μένα; Σοβαρά; Ακόμα τα θέτε; Μεχ, καλά…

  • Ο κυριότερος λόγος που καθυστερώ στα ραντεβού μου είναι το wc…
  • …με το οποίο έχω τόσο καλή σχέση, που το δείχνω και στο instagram! (Σοβαρά ωρέ Θανάση, θες να ψάξεις; Μεχ… heazy_metal θα με βρεις)
  • Αντίθετα, στο γραφείο φτάνω με καθυστέρηση γιατί απλώς βαριέμαι να φύγω από το σπίτι.
  • Αν και μαρβελόπαιδο από τεσσάρω χρονώ, αν μου επέβαλαν να διαβάζω ένα και μόνο κόμικ για το υπόλοιπο της ζωής μου, αυτό θα ήταν το «Μανιφέστο» του Ηλία Κυριαζή.
  • Αν και κυκλοφορώ συνέχεια με τουλάχιστον ένα βιβλίο στην τσάντα μου, δε διαβάζω πάνω από 5 βιβλία το χρόνο.
  • Τα μισά θα είναι αστυνομικά.
  • Κάποια κείμενα που έγραψα σχετικά με δουλειές ατόμων που γνωρίζω προσωπικά δεν τους τα έστειλα ποτέ. Αν το δουν, ας πάρουν μιαν ευχάριστη έκπληξη!
  • Θα τον λέω για πάντα Χουλκ! Ακόμα κι αν βρεθώ σε αγγλόφωνη χώρα, πάλι Χουλκ θα τον πω! «If only Marvel made a new solo movie of the incredible Χουλκ» πχ.
  • Μιλώντας για Χουλκ… Κάποια μέρα, το ξέρω καλά, θα χρειαστεί οι γείτονες κι οι συνάδελφοί μου να εμφανιστούν στα κανάλια, λέγοντας ότι ήμουν καλό παιδί (ψέμα) και δεν το περίμεναν αυτό από μένα (ακόμα μεγαλύτερο ψέμα).
  • Τέλος, με λένε Κωνσταντίνο κι έτσι θα σου συστηθώ. Αν μου το κόψεις, θα σε κόψω! (Εκτός αν είσαι ένα από τα ελάχιστα άτομα που έχουν κερδίσει το προνόμιο να μην κινδυνεύουν-που δεν είσαι!)

Αυτά λοιπόν, να ξαναευχαριστήσω τη Sweet Jane για την εκτίμηση που μου έδειξε (αν κι απορώ γιατί) και να ευχηθώ στα αγαπημένα μου blog να συνεχίσουν την καλή δουλειά! Τέλος, σε σένα που με έψαξες στο insta, περαστικά σου και λυπάμαι…

Πυρήνας

Είμαι μικρός

Ίσαμε δυο νύχια περίπου

Κάποτε γλιστράω κι πέφτω

Σκύβουν και με σηκώνουν

Κάποτε χάνομαι

Λένε για πάντα

Μ’αν ψάξεις καλά θα με βρεις

Κάποιοι με θέλουν και κάποιοι όχι

Γούστα είναι αυτά

Παραχώνομαι σε τσέπες

ή

με πετάνε στο τραπεζάκι

Μέχρι να με καλέσουν να δουλέψω

Δουλειά μου είναι να τρίβομαι πάνω σε σίδερα

Άχαρο;

Μα έτσι παράγω ζωή

Έτσι δίνω ρυθμό

Έτσι φτιάχνω μελωδίες

Έτσι εκφράζομαι κι έτσι σε διασκεδάζω

Αυτός είν’ο πυρήνας μου

Μια πένα πλαστική

Κι όσο έχω πυρήνα θ’αναγεννιέμαι

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑