Ψίθυροι παντού, μέσα στο δωμάτιο, μέσα στο κεφάλι, λιγοστά ντεσιμπέλ ικανά να γκρεμίσουν όλους τους τοίχους.

Χνώτα που δημιουργούν υποψίες συλλαβών κι αυτά τα σίγμα που σκίζουν σαν ξυράφι τον αέρα και τη σιωπή.

Ψίθυροι, φιλαράκια κι εχθροί, συμβουλές και «γιατί;», όλα μαζί.

Εκφράζουν σκέψεις όσο μεγαλόφωνα χρειάζεται για να σπάνε τη σιωπή κι όσο σιγανά για να συντηρούν τη μοναξιά.

Ψίθυροι σκάνε από την άκρη των χειλιών και ξαπλώνουν στ’αυτιά.

Νομίζεις ότι δε θα σε βλάψουν, αλλά οι αντανακλάσεις στους τοίχους κάνουν ζημιά.

Ψίθυροι που βγάζεις αναγκαστικά, μπας και διατηρήσεις τα λογικά σου.

Άσχετα που αυτό το τιτίβισμα λευκού θορύβου σε κάνει να τρελαίνεσαι όλο και πιο πολύ.

Ψίθυροι που λένε «μη γαμιέσαι!».

Κλείνεις βροντερά την πόρτα. Της ζητάς συγγνώμη.

Ψίθυροι που λένε «δεν την παλεύω άλλο…».

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι με τα ρούχα πάνω σου και τα φώτα αναμμένα.

Ψίθυροι που λένε «πως τα έχω κάνει έτσι ρε γαμώτο;».

Γέρνεις σ’εμβρυακή στάση.

Ψίθυροι που λένε «κάνε κάτι, σε παρακαλώ!»

Κοιτάς ψηλά.

Ψίθυροι…

…που γίνονται λυγμός.

Advertisements