Αναζήτηση

People of the Net

Μήνας

Ιουνίου 2018

Αρσενικά μέτρα και σταθμά

Τις τελευταίες ημέρες, έχω βρεθεί στη δύσκολη θέση να διαβάζω σχόλια περί του κατά πόσον είναι εφικτό να βιαστεί ένας άντρας από μία γυναίκα. Εξακολουθεί σε πολλούς να φαίνεται παράλογο το όλο «μου σηκώνεται δια της βίας» concept. Υποθέτω ότι ο παράγοντας του φόβου ή της αυτοσυντήρησης, ή ακόμα και της αδρεναλίνης, όταν πρόκειται για περιπτώσεις απειλή, ή ο παράγοντας του αλκοόλ ή άλλων ουσιών, όταν πρόκειται για πιο sneaky περιπτώσεις μη συναινετικής συνουσίας, δεν περνάει ποτέ από το κεφάλι κανενός. Το πάνω εννοώ. Εύχομαι να μη χρειαστεί να περάσει ποτέ από το κάτω, λεβέντες μου.

Μια στο τόσο, ακούγεται κάποια περίπτωση όπου ένας άντρας βιάστηκε από μία γυναίκα. Η πιο πρόσφατη είναι αυτή εδώ. Το πρώτο πράγμα που θα σκεφτεί ο μέσος αναγνώστης είναι ότι ο άντρας αυτός βιάστηκε με τη βοήθεια κάποιου ομοιώματος, παθητικά. Μόλις ανακαλύψει ότι η πράξη έγινε με τον παραδοσιακό τρόπο (πουλάκι μπαίνει σε κουτάκι, να στο κάνω λιανά Θανάση μου), η συντριπτική πλειοψηφία σκέφτεται: «Μα πως γίνεται να του σηκώθηκε δια της βίας; Αδύνατον! Ήθελε και πήγε μαζί της!».

Στοίχημα ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι υπέρ της λογικής «κανένας βιασμός, ντυνόταν σαν πουτάνα, τα ήθελε ο κώλος της».

Μου κάνει τρομερή εντύπωση που όλοι παραμένουν τόσο αδίστακτα macho σε τέτοιου είδους αναφορές. Ειδικά όταν πρόκειται για περιπτώσεις από αυτές που αναδημοσιεύονται σωρηδόν, με ευπαρουσίαστες καθηγήτριες που οδηγούν μαθητές σε σεξουαλική επαφή μαζί τους, έστω και με συναίνεση, φαίνεται κανείς να μη λαμβάνει υπόψιν ότι μιλάμε για μια περίπτωση όπου ενήλικος αποπλανεί ανήλικο. Ακόμα κι υπάρχει συναίνεση, αν αλλάξεις τα φύλα, μιλάμε για μια πράξη παράνομη, ανήθικη και κατακριτέα.

Όταν όμως μιλάμε για δασκάλα με μαθητή, ο μέσος Ελληνάρας δεν καταλαβαίνει από νομοθεσίες και ηθικούς κώδικες.

«Τι παραπονέθηκε το μαλακισμένο; Να την είχα εγώ καθηγήτρια, την ξεκώλιαζα!»

Εύγε νέε μου! Άντε σχολίασε τώρα «ΕΜΠ1» σε κάνα δεκατετράχρονο. Μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό σου.

Πάμε παρακάτω. Ας ξεκινήσουμε με την εύκολη περίπτωση. Ένας άντρας δεν επιθυμεί να έχει σεξουαλική επαφή με μία γυναίκα. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: Δε μιλάμε για επιστημονική φαντασία, αλλά για πραγματικότητα! Υπάρχουν άντρες που δε σκέφτονται μόνο πως θα πηδήξουν ό,τι σε θηλυκό βρεθεί στο διάβα τους! Και δε μιλάμε μόνο για «άσχημες», «μπάζα», «χοντρές» ή ξέρω κι εγώ τι άλλο. Υπάρχουν ετεροφυλόφιλοι άντρες που δε θέλουν να κάτσουν σε μια «μουνάρα» ρε παιδάκι μου κι είναι απόλυτα λογικό! Που είναι το πρόβλημα σε αυτό; Δεν τους κάνει κλικ! Δεν πιστεύουν πως θα υπάρχει χημεία! Αν λοιπόν μία γυναίκα δε σεβαστεί αυτή τους την επιθυμία κι αρχίσει να τους τρίβεται, εκμεταλλευόμενη την ανοχή τους (δεν έχουν όλοι τη διάθεση να απομακρύνουν βιαίως έναν άνθρωπο από κοντά τους) ή ενδεχομένως κρατώντας τους σε ακινησία (δεν είναι όλοι αρκετά χεροδύναμοι για να απομακρύνουν κάποιον), κι έπειτα, αφού διαπιστώσουν ότι κάτι σαλεύει εκεί κάτω, καβαλήσουν το θύμα με το έτσι θέλω, τι είναι αυτό; Για να σε βοηθήσω, βάλε στη θέση του σεξουαλικώς επιτιθέμενου έναν άντρα και στη θέση του θύματος μια γυναίκα. Αυτό θα το πεις βιασμό, σωστά; Σου έχω νέα: Δεν έχει καμία διαφορά όταν μιλάμε για την παραπάνω περίπτωση!

Πάμε τώρα στο πιο δύσκολο: ένας άντρας εξαναγκάζεται ενδεχομένως με την απειλή όπλου σε σεξουαλική συνεύρεση. Θα απορήσει κανείς: «Μα πως θα του κάνει κούκου όταν τον απειλούν με ένα μαχαίρι ξέρω γω;». Σκέψου, πόσες φορές βρέθηκες σε μία κατάσταση κινδύνου, όπου έπρεπε να ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να τα βγάλεις πέρα. Σκέψου πόσες φορές μπορεί να βρέθηκες σε μία κατάσταση κινδύνου και να συνειδητοποίησες κάποια στιγμή ότι είχες ερεθιστεί. Αδρεναλίνη το λένε κι είναι απλό: σε ξεσηκώνει ακόμα κι άμα δεν πρέπει κι ορισμένες φορές με περίεργο τρόπο! Μπορεί να κοκαλώσει ολόκληρο το σώμα, αλλά να στην κάνει και κόκαλο. Βάλε στο κόλπο και το ένστικτο αυτοσυντήρησης κι αντανακλαστικά και μόνο, μιας κι οι εκκρίσεις και το ένστικτο οδηγούν προς τα εκεί, να το, πετιέται! Το βιολογικό κομμάτι λοιπόν το ξεπεράσαμε εύκολα. Πάμε τώρα στο ηθικό, μιας και το προσπεράσαμε απότομα:

ΣΕΞ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΙΛΗ ΟΠΛΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑΣΜΟΣ; ΣΟΒΑΡΑ;

Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρα στο φύλο. «Επιτρέπεται» να αποτελεί μία γυναίκα θύμα βιασμού, ανήκει στο «αδύναμο φύλο», ένας άντρας έχει τη ρώμη να ακινητοποιήσει μια γυναίκα και να ασελγήσει επάνω της, άλλωστε δε χρειάζεται να υγρανθεί, σωστά; Πιθανόν να μη μπορεί να την υγράνει κι ένας συναινετικός σύντροφος άλλωστε! Μοιάζει «λογικό»! Ενώ ένας άντρας; Αν δε θέλει να το κάνει, δεν του σηκώνεται, όλοι το ξέρουν αυτό! Ε λοιπόν, σου έχω νέα: γίνεται! Κι ακριβώς επειδή επικρατεί αυτή η λογική, άντρες που τους έχουν εκμεταλλευτεί σεξουαλικά γυναίκες δεν καταγγέλουν το γεγονός, επειδή ενδόμυχα σκέφτονται πως αν δεν το ήθελαν, δε θα είχε καταστεί εφικτό από βιολογικής απόψεως! Για να μην αναφερθούμε στο κοινωνικό κομμάτι, το κάζο από άλλους άντρες που ανταποκρίνονται 1000% στη γνήσια, αρρενωπή macho εικόνα.

Για του λόγου το αληθές, θα παραθέσω μία προσωπική μαρτυρία. Θα το κρατήσω ανώνυμο, για ευνόητους λόγους. Έχω βρεθεί σε αντροπαρέα, όπου αναπόφευκτα η κουβέντα γυρνάει γύρω από το σεξ. Κάποιος δυσανασχετεί. Γίνεται αντιληπτή η στάση του. Του απευθύνουμε το λόγο. Εξηγεί ότι, πριν κάποιο διάστημα, είχε μία μη συναινετική επαφή και νιώθει άσχημα γι’ αυτό. Εξηγεί πως, παρόλο που δεν ήθελε να έρθει σε επαφή με την κοπέλα (και που ξεκαθάρισε μετά την ερώτηση τρίτου «πόσο μπάζο ήταν;» ότι η κοπέλα ήταν εμφανίσιμη, βρέθηκε στη δύσκολη θέση να πρέπει να ανεχτεί τα αγγίγματά της για ώρα και συνειδητοποίησε ότι το σώμα του άρχισε να ανταποκρίνεται σε αυτά. Μας εξήγησε ότι, παρόλο που προσπαθούσε να την απομακρύνει και να τη σταματήσει, δεν τα κατάφερε κι η κοπέλα βρέθηκε πάνω του. Κι εκείνος μέσα της. Παρά τη θέλησή του. Ο άνθρωπος σε αυτό το σημείο είχε βουρκώσει. Η αντίδραση των υπόλοιπων στην παρέα; Γέλια και ειρωνικές ατάκες, με πιο ήπια την «Μωρή αδερφή, γάμησες και παραπονιέσαι κιόλας;».

Νομίζω ότι το φύλο στο οποίο ανήκω απαρτίζεται από τους πιο τραγικούς εκπροσώπους.

Δεν επιτρέπεται να είμαι θύμα βιασμού, επειδή για να συμβεί κάτι τέτοιο απαιτείται διείσδυση και κατ’ επέκταση στύση, η οποία δε μπορεί να προκύψει αν δεν έχω όρεξη, άρα γαμάω επειδή γουστάρω και μετά το παίζω θιγμένος.

Δεν επιτρέπεται να έχω αποπλανηθεί από μεγαλύτερη γυναίκα, όντας ανήλικος. Οφείλω να γουστάρω που κάποια με έκανε υποχείριό της, χωρίς να σεβαστεί τη νομοθεσία. Είμαι ένα αχάριστο αγοράκι που θα έπρεπε να χαίρεται που γάμησε μια μεγαλύτερη.

Δεν επιτρέπεται να έχω κατάθλιψη. Οφείλω να είμαι δυνατός για να μπορώ να συμπαραστέκομαι σε αδύναμους. Οφείλω να είμαι πάντα ευδιάθετος και της παρέας. Δεν κάνει να κλαίω, ούτε επειδή κάτι με στεναχώρησε, ούτε επειδή έχω κρατήσει πολλά μέσα μου και ψάχνουν διέξοδο.

Δεν επιτρέπεται καν να κρατάω πράγματα μέσα μου. Δεν ανήκω στον πολιτισμένο κόσμο, οφείλω να λύνω τα προβλήματά μου με βία, αντί να τα συζητάω. Αν προσπαθώ να τα συζητήσω και να βρω συμβιβαστικές λύσεις, είμαι ένας χέστης που καλά του συμβαίνει να τον ποδοπατούν και να μη λαμβάνει αυτό που του αξίζει.

Δεν επιτρέπεται να αγαπώ μια γυναίκα που δε διαθέτει εντυπωσιακή εμφάνιση, μόνο και μόνο επειδή τα συναισθήματά μας ταιριάζουν. Πρέπει να κυνηγάω μουνιά, τις καλύτερες γκόμενες, να τις πηδάω και να φεύγω για το επόμενο κομμάτι της συλλογής μου.

Δεν επιτρέπεται να διαφωνώ με τη λογική των σωμάτων ασφαλείας. Οφείλω να εκπληρώσω το χρέος μου προς τη μαμά πατρίδα και να υπηρετήσω φαντάρος κάπου όπου ούτε το σπίτι μου, ούτε η οικογένειά μου βρίσκεται κοντά, και να κάνω αγγαρείες προκειμένου να είμαι έτοιμος όταν έρθει ο εχθρός. Γιατί τον εχθρό θα τον αντιμετωπίσω με καθάρισμα τουαλέτας και γόπινγκ, ως γνωστόν…

Δεν επιτρέπεται να είμαι ένα σκεπτόμενο, ανθρώπινο ον. Οφείλω να είμαι άντρας. Με όλα τα κλισέ που σημαίνει αυτή η λέξη και καμία απολύτως παρέκκλιση από αυτά.

Γι’ αυτό κι εγώ δηλώνω λεσβία και ξεμπερδεύω από τις μαλακίες!

Advertisements

Snap!

Κάποτε,

μια μέρα,

κάποια στιγμή,

(ίσως και ποτέ-θλιβερό σενάριο),

τα σκοινιά που σε δένουν

και τραβούν από αντίθετες κατευθύνσεις

-μάντεψε!-

θα σε σπάσουν.

Όμως!

Δε θα ’ναι από κείνα τα σπασίματα στα ποτήρια

που δεν ξανακολλάνε

και που σε κάνουν ντα γιατ’ ήσουν άτακτο παιδί!

Ουτ’ από κείνα στα κόκαλα

επειδή είχες πάρει φόρα και δε σταμάτησες έγκαιρα

και που πάλι σ’ έδειραν γιατ’ ήσουν απρόσεκτος!

Ούτ’ από τ’ άλλα,

όταν κάποιος φεύγει,

ζήσει-δε ζήσει μετά,

που σου σπάνε την ψυχή,

που σ’ αφήνουν λειψό,

χωρίς ελπίδα, χωρίς ανάσα!

Μιλάμε γι’ αυτό το σπάσιμο σαν σχάση ουρανίου,

που μέσα σ’ ένα ανοιγόκλειμα των ματιών,

μέσα σ’ ένα χτύπημα των δαχτύλων,

κάνει αλυσιδωτή αντίδραση

κι ένα μεγάλο μπαμ.

Κι όσους τραβούσαν τα σκοινιά,

ασύδοτα κι αλόγιστα,

ΘΑ

ΤΟΥΣ

ΠΑΡΕΙ

ΟΛΟΥΣ

Ο

ΔΙΑΟΛΟΣ!

Αντί

Αντί να πας κόντρα σε κάποιον για χατήρι της κόντρας και μόνο, κάτσε και σκέψου, «μήπως είμαι πιο κοντά στον εχθρό απ’όσο νομίζω;»

Αντί να δηλώνεις αντιφασίστας πχ, σκέψου πόσες αντίθετες ή έστω κι ελαφρώς αποκλίνουσες απόψεις δέχεσαι.

Μέτρα, περιμένω.

Α, καμία;

Μάλιστα, τι είπαμε σε κάνει αυτό;

Δηλώνεις κατά της κουλτούρας του βιασμού, αλλά γίνεσαι γύπας σε κάθετη εφόρμηση όποτε δεις κοντό φουστάνι και ζητάς και τα ρέστα αν κάποια σε απορρίψει. Κι αν δεν είναι βιασμός το να κάνεις καμάκι και να αποτύχεις, είναι σίγουρα το να αντιμιλήσεις θιγμένος από την ελεύθερη βούληση και το καλό γούστο μιας γυναίκας.

Από την άλλη, θα δηλώσεις φεμινιστής ενδεχομένως. Όμως, την ίδια στιγμή θα νιώσεις αγανακτισμένος που μια γυναίκα βρίσκει πιο εύκολα δουλειά από σένα, επειδή όλοι ψάχνουν κοπέλες και θα γελάσεις με τα σεξιστικά αστεία περί πλυντηρίων πιάτων. Τίμιο!

Παίζει δυνατά να δηλώσεις κάποτε ότι καθένας έχει δικαίωμα να χαίρεται με το σώμα του, όπως κι αν είναι. Αλλά αν σου δείξουν μια κοπέλα με κάποια παραπάνω κιλά και σε ρωτήσουν (πολιτικώς ορθότατα!) «Έμπαινες;», θα απαντήσεις «Πασκαλαρεμαλάκα;Αυτή είναι χοντρή!».

Δηλώνεις ότι καθένας δικαιούται να κάνει ό,τι θέλει στο κρεβάτι του, ασχέτως αν προκαλεί έξω. Και μετά, βλέπεις έναν άντρα να έχει μια πιο ανάλαφρη της στερεοτυπικής αρρενωπής συμπεριφοράς και θα τον πεις (όχι ομοφυλόφιλο, όχι γκέι, ούτε καν αδερφή, αλλά…) πούστη, ενδεχομένως και κάποιο ομόριζο, πχ πουστάρα, σκατίπουστα, πούστρα κλπ. Μάλλον δεν έχει ο καθένας δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει στο κρεβάτι του τελικά, έ;

Το μόνο «αντί» που είσαι άξιος να είσαι στην πραγματικότητα, είναι μια κινούμενη αντίφαση.

Έχε το νου σου στο παιδί

Χθες, μία συνάδελφος επέστρεψε στο γραφείο για να χαιρετίσει, πριν αποχωρήσει οριστικά από την εργασία. Είχε τη δυνατότητα να το κάνει, μέσω ενός προγράμματος οικειοθελούς αποχώρησης. Σοφή κίνηση. Μου έκανε εντύπωση η απάντησή της, στην ερώτηση «τι έκανες αυτές τις μέρες;», η οποία ήταν η εξής:

«Γνώρισα τα παιδιά μου.»

Πόσο εύστοχη απάντηση… Σε τι ρυθμούς κινούνται άραγε σήμερα οι γονείς; Πολύ πρωινό ξύπνημα, γρήγοροι ρυθμοί, δουλειά κι υπερωρίες, κούραση και τα παιδιά ξεπέτα. Δώστους ένα τάμπλετ να χαζέψουν. Τάισέ τα λιχουδιές και λεφτά. Φόρτωσέ τα φροντιστήρια και δραστηριότητες, για να έχουν να απασχολούνται. Και μοναδική υποχρέωση, να τα κοιμίσεις το βράδυ και να τα ξυπνήσεις το πρωί.

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί πάμε κατά διαόλου και υποθέτω ότι η αδιαφορία των γονέων προς τα παιδιά είναι η ρίζα του κακού. Το παιδί έχει μια ξεχωριστή μορφή ευφυΐας, που μπορεί να διαμορφώσει ολόκληρη την προσωπικότητά του. Όταν λοιπόν συνειδητοποιεί ότι η προσοχή που λαμβάνει είναι πλασματική, τυπική και οριακά υποχρεωτική, λογικό να εξελιχθεί σε έναν ενήλικα χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής σύνδεσης με τους άλλους, που να κοιτάει κυρίως τη βολή του και την πάρτη του, αδιαφορώντας για το γενικότερο σύνολο.

Ένας γονιός που έριξε μιαν αδιάφορη ματιά στη ζωγραφιά που του πήγε το παιδί του γεμάτο αγάπη προς αυτόν, σκότωσε ενδεχομένως έναν καλλιτέχνη. Ένας γονιός που τάισε δια της βίας το παιδί του για να μην τον ενοχλεί όσο τραγουδούσε, σκότωσε ενδεχομένως έναν μουσικό. Ένας γονιός που έκλεισε το παιδί του σε τέσσερεις τοίχους επειδή ήταν κουρασμένος για να το πάει στο πάρκο να παίξει, σκότωσε ενδεχομένως έναν ολυμπιονίκη. Κι όλοι παρότρυναν έναν ακόμα αποτυχημένο επιστήμονα του 5 να βγει με τα τσαρούχια στην αγορά εργασίας και την κατάθλιψη.

Μοιάζει ένα ακόμα καταστροφολογικό σενάριο που θα οδηγήσει σ’ ένα δυστοπικό μέλλον, αλλά εδώ και πόσες γενιές δεν υφίσταται αυτή η κατάσταση; Ας το πάω μακριά: Οι σημερινοί ηγέτες, που ευθύνονται για πολέμους και οικονομικές κρίσεις, σάμπως δεν ήσαν παιδιά που μεγάλωσαν εσώκλειστα σε ιδιωτικά σχολεία, με πίεση που ούτε σε ενήλικα δεν αρμόζει, με υποχρεωτικές δραστηριότητες, χωρίς ν’ απομείνει μέσα τους ίχνος παιδικότητας από πολύ νωρίς, επειδή ένας γονέας δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί μαζί τους επειδή έπρεπε να παρίσταται σε κουραφεξαλικές εκδηλώσεις επί εικοσιτετραώρου βάσεως;

Θα μου πεις Θανάση μου, πώς να μεγαλώσεις ένα παιδί άμα δεν δουλεύεις συνέχεια για να του προσφέρεις και αγαθά, πέρα από αγάπη; Πως θα το ντύσεις, θα το ζεστάνεις, θα το ταΐσεις, άμα δε δουλέψεις; Και δίκιο θα έχεις όπως σε μάθανε και σε συνηθίσανε. Μας έμαθαν να παράγουμε για τον δίπλα μας, ενώ στην ουσία παράγουμε για τον από πάνω μας. Μας βομβαρδίζουν άχρηστη πληροφορία για να μη μπορούμε να αντιληφθούμε ποια είναι η ουσιώδης και πάρουμε μπρος. Αν το καλοσκεφτείς, μας φέρονται με τον ίδιο τρόπο που φερόμαστε στα παιδιά μας: μας κρατούν απασχολημένους με μαλακίες, προκειμένου να μην είμαστε ικανοί να αντιληφθούμε ακριβώς τι χρειαζόμαστε. Εμείς όμως συνηθίσαμε πια να είμαστε ζώα. Ας δώσουμε λίγη αληθινή φροντίδα και αγάπη στα παιδιά.

Ίσως αυτά να σώσουν την παρτίδα της ανθρωπότητας.

Top-5 αγαπημένα χαρακτηριστικά των μεταλλάδων

Αχ αυτή η φάρα των αλητών μαλλιάδων χεβυμεταλλάδων! Καλά παιδιά, ήσυχα κατά βάθος μέχρι να πιούν πολύ και να παίξει κομματάρα το μεταλλόκλαμπο, με 5 λατρεμένα χαρακτηριστικά που καθιστούν αυτή την κατηγορία συνανθρώπων μας όχι απλώς ένα μουσικό κοινό, αλλά μία Ιδέα!

1. Η μεγάλη κόντρα: Metallica – Iron Maiden

Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Πελέ – Μαραντόνα. Τομ και Τζέρυ – Συλβέστερ και Τουΐτυ. Μπάτμαν – Σούπερμαν. Αυτές ΔΕΝ είναι κόντρες! Κόντρα είναι να θυμάσαι ονόματα, ημερομηνίες και γεγονότα σα να πας να χτυπήσεις εικοσάρι στην Ιστορία Κατεύθυνσης, προκειμένου να μη χτυπήσεις το κεφάλι του απέναντί σου (ακόμα)! «Ξεπουλήθηκαν στα 90s, μετά τον Cliff (ή τον Mustaine για τους πιο φανατισμένους πολέμιους) χαλάσανε, ποιο St. Anger ρε μαλάκες, τι ορχήστρες ρε μαλάκες:» οι υπέρμαχοι του βρετανικού μεγαθηρίου, «πόσα μέλη αλλάξατε είπαμε, που ήσασταν χωρίς τον Dickinson, τρεις κιθάρες και πάλι ακούγεται μόνο ο Harris, μα σοβαρά τώρα, ριγέ κολάν;» οι  υποστηρικτές των αμερικανών θρύλων. Η κόντρα μπορεί να κρατάει για ώρες και τα εκατέρωθεν επιχειρήματα να γίνονται όλο και πιο αστεία και γραφικά με την πάροδο της βραδιάς και την επιβάρυνση του οργανισμού σε αλκοόλ. Εννοείται ότι κάποια στιγμή η κόντρα θα λήξει ισόπαλη (ίσος αριθμός καταγμάτων και στις δύο πλευρές) ενώ οι αντιμαχόμενοι θα τραγουδούν αγκαλιασμένοι και φάλτσα κομμάτια και των δύο συγκροτημάτων τα οποία ο πλακατζής dj βάζει να παίξουν back to back.

2. Το μίσος προς καινούρια είδη

Από τα 90s και δώθε, ο παραδοσιακός μεταλλάς θα σιχαθεί χωρίς καν να ακούσει τα είδη που δημιουργούνται ως μόδα των καιρών, μόνο και μόνο για να τα εκτιμήσει μέσα στα επόμενα χρόνια, οπότε και θα έρθει ο νέος «εχθρός». Κατάλοιπο από τη νίλα που έφαγαν οι πόζεροι των 80s από τη grunge σκηνή, η τρομάρα που βιώνει ο μέσος μεταλλάς όταν αντιλαμβάνεται ότι δημιουργήθηκε νέο είδος αποτελεί ταυτόχρονα αδικαιολόγητη αποστροφή προς το νέο αλλά και υγιή αντίδραση προς τη μαζική μόδα. Κι αν σκεφτείς τι παράμεινε ενεργό από τη σκηνή του nu metal, του NWOAHM, του post metal και πόσο μέτριο είναι στην πραγματικότητα αυτό το djent, δεν έχουν κι άδικο να μην παίρνουν με καλό μάτι το καινούριο. Θα μπορούσαν να μην ήταν τόσο για τον πούτσο οι εκάστοτε μόδες!

3. Το ότι ΟΛΟΙ αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ κιθάρας και μπάσου (αλλά δεν την ακούν ποτέ)

Όλοι οι μεταλλάδες ξέρουν ότι η κιθάρα έχει κοντύτερο μπράτσο από το μπάσο, έχει έξι χορδές (συνήθως), βγαίνει σε γαμάτα σχέδια και χρώματα και τη λατρεύουν όλοι! Μάλιστα μπορούν να ονομάσουν αρκετά μοντέλα με λεπτομέρεια (Les Paul, Stratocaster, Telecaster, Razorback, Flying V, Warlock Κλπ). Όλοι οι μεταλλάδες ξέρουν ότι το μπάσο έχει τέσσερεις χορδές (συνήθως), είναι πιο μεγάλο από την κιθάρα και δεν έχει τόσο μεγάλη ποικιλία σε σχέδια αλλά δε γαμείς; Επίσης ξεχωρίζουν κάποια μοντέλα (ένα μπάσο, ένα άλλο μπάσο, κάποιο άλλο μπάσο, Thunderbird). Μπορούν ακόμα ακόμα να ξεχωρίσουν οπτικά ένα εξάχορδο μπάσο από μία κιθάρα ή και να μην ψαρώσουν από το φαρδύ μπράτσο και να πουν «ααα, οχτάχορδη κιθάρα είναι αυτό, να δεις που θα είναι τίποτα djent αδερφές ετούτοι!». Με τρανή εξαίρεση όμως το χαρακτηριστικό πρίμο μπάσο του Steve Harris, ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν ξεχώρισε το γαμημένο το μπάσο! Ξέρουν ότι υπάρχει, ότι έχει λόγο ύπαρξης, μπορούν να ονομάσουν μερικούς μπασίστες, για κάποιο λόγο συμφωνούν ότι στο …And Justice For All δεν ακούγεται μπάσο, αλλά λησμονούν ότι δεν το έχουν προσέξει να ακούγεται ΠΟΥΘΕΝΑ!

4. Η έλλειψη πολιτικής ορθότητας

Μακράν το πιο τίμιο χαρακτηριστικό. Σε μια εποχή που όλοι οφείλουν να είναι πολιτικώς ορθοί, προκειμένου να μην προκαλέσουν αντιδράσεις από πάσα κατεύθυνση, ο μεταλλάς θα τα πει χύμα και τσουβαλάτα. Για τον μεταλλά, ο Rob Halford δεν είναι ομοφυλόφιλος αλλά πούστης, ο Howard Jones δεν είναι έγχρωμος αλλά αράπης, ο Phil Anselmo δε δείχνει να έχει εθνικιστικές απόψεις αλλά είναι φασισταριό το κερατά, ο Lars Ulrich δεν είναι ένας ντράμερ που χρειάζεται παραπάνω εξάσκηση αλλά ένα άχρηστο κουλάδι, o Jon Oliva δεν είναι εύσωμος αλλά χοντρός κι η Maria Brink δεν είναι μια ωραία γυναίκα αλλά καύλα. Κι ακόμα κι αν δε φαίνεται σωστό, οφείλουμε να βγάζουμε το καπέλο σε όποιον δε μασάει τα λόγια του για χάρη της γενικότερης αποδοχής. Άλλωστε, μπορεί ο ομοφυλόφιλος κι ο πούστης να είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, αλλά η Maria Brink είναι καύλα!

5. Ότι είναι για τα πανηγύρια (και όχι μόνο)

Παραθέτω το γνωστό μιμίδιο με τον Ζαν Κλωντ Βαν Νταμ να μην περνάει καλά σε κάποιο σκυλάδικο.

ΠΑΡΤΕΤΑΡΧΙΔΙΑΜΟΥ! Μόνο μουντρούχος δεν είναι ο μεταλλάς σε χώρους που δε μοιάζουν με συναυλία, φεστιβάλ ή μεταλλόμπαρο! Αν μιλάμε για πανηγύρι, θα υπάρχει άφθονη γκιόσσα, γουρνοπούλα, μπύρα και κρασί για να ασχοληθεί, αγνοώντας το μουσικό υπόβαθρο. Αν μιλάμε για πιο κλειστό χώρο, όπως ελληνάδικο ή κλαμπάκι στο οποίο τον έσυραν με το ζόρι, θα χαζέψει κάνα κωλαράκι πίνοντας. Όταν όμως έχει πιει αρκετά και το σκηνικό έχει γίνει αρκετά καλτ, ο μεταλλάς θα γίνει η ψυχή του πάρτυ! Δώστου τσάμικα και νησιώτικα στο πανηγύρι! Δώστου γυροβολιές α λα Τραβόλτα μόλις το πρόγραμμα γυρίσει σε ντίσκο! Δώστου να παίρνει τις στροφές στο πρώτο αναγνωρίσιμο ζεϊμπέκικο που θα πετύχει! Γιατί ο μεταλλάς είναι φύσει γλεντζές και θα περάσει καλά ακόμα και χωρίς την αγαπημένη του μουσική, αρκεί να έχει πιει αρκετά! Άλλωστε, όπως λέει μια αρχαία ινδιάνικη παροιμία, «το καλύτερο blend in το κάνει κουστουμαρισμένος και μεθυσμένος μεταλλάς μέσα σε σκυλάδικο».

Βιβλιοκριτική εκ του προχείρου: Πρόδρομος Doe – Ο Πόλεμος των Πολυκατοικιών

Αν είσαι αρκετά ψυλλιασμένος, το επώνυμο Doe σε έχει ήδη παραπέμψει στους αγαπημένους Jane Doe. Και πολύ καλά σκέφτηκες! Ο frontman (Πρόδρο)Moss Doe, εκτός από τους στίχους του μουσικού του οχήματος, υπογράφει κι αυτό το βιβλίο, δεύτερο λογοτεχνικό του πόνημα μετά το Μαύρο Χιόνι του 2013.

Κεντρικός ήρωας σε μορφή ανθρώπου, αν θες να βάλεις κάποιον με το στανιό, θα είναι καταλληλότερο να ονομαστεί ο κύριος Μαργαρίτης (αν όντως λέγεται έτσι…), ο οποίος αν κι εμφανίζεται ελάχιστα, αποτελεί τον καταλύτη για να ξεκινήσει η κυρίως ιστορία. Από εκεί και πέρα, ο θυρωρός Παντελής, ο Αντώνης και η Βέτα, ο κύριος Καλογεράς με τον Γούντι Άλεν για παρέα, ο συγγραφέας Βεργίνης με τη χαμένη του έμπνευση, η οικογένεια του συνταγματάρχη, το ζεύγος Λώτη, οι ερωμένες Έλλη και Ειρήνη και οι ανώνυμοι έγχρωμοι του υπογείου, αποτελούν τα πρόσωπα που δίνουν ζωή στην πολυκατοικία της οδού Γραβιάς, αριθμός 27, η οποία και αποτελεί τον πραγματικό κεντρικό ήρωα. Όλοι ξέρουν ότι κάποια στιγμή, όταν όλα τα διαμερίσματα θα κατοικούνται, οφείλουν να πολεμήσουν ενάντια στην απέναντι πολυκατοικία της ίδιας οδού, στον αριθμό 29. Και ο πόλεμος αρχίζει.

Ποιος θα ήθελε να πάρει μέρος σε οποιονδήποτε πόλεμο όμως; Υπό κανονικές συνθήκες, κανείς. Σε αυτόν τον αθώο πόλεμο μεταξύ των ενοίκων των δύο πολυκατοικιών όμως, λίγο πολύ όλοι έχουν κάποιο κίνητρο για να συμμετάσχουν, και μάλιστα το ίδιο: να βγουν από την καθημερινή ρουτίνα. Ωστόσο, όσο ο πόλεμος εξελίσσεται, βλέπουμε τα πρόσωπα που απαρτίζουν τα αντίπαλα στρατόπεδα όχι μόνο να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα, αλλά και να ξαναφτιάχνουν τις ζωές τους, ίσως από την αρχή, ίσως από κάποια εναλλακτική διακλάδωση του μονοπατιού τους, που δε θα τολμούσαν να πάρουν υπό άλλες συνθήκες.

Ο Πρόδρομος γράφει με λιτό κι ευχάριστο τρόπο για πράματα βαριά κι ασήκωτα. Η αφήγηση έχει ένα πολυπρόσωπο ύφος: σαν κάθε διαμέρισμα να έχει τον δικό της, αποκλειστικό παντογνώστη αφηγητή. Άλλοτε, κάποιος από τους ήρωες αναλαμβάνει να μιλήσει για όσα βλέπει, αφήνοντας τη φαντασία του αναγνώστη να λειτουργήσει σε όσα περισσότερα επίπεδα μπορεί σχετικά με το τι αντιλαμβάνεται ο ήρωας και τι άλλο μπορεί να κρύβεται πίσω από τη λειψή πληροφορία. Ευρηματικό. Να κι ένα παράπονο όμως: οι χαρακτήρες που κατοικούν στη δεύτερη πολυκατοικία δε σκιαγραφούνται εξολοκλήρου και παρόλο που γίνεται σαφές από πολύ νωρίς ποιο κτήριο είναι ο πρωταγωνιστής, κάθε σωστή ιστορία πολέμου, αντιπαλότητας, ανταγωνισμού, οφείλει να έχει έναν καλογραμμένο «κακό». Όχι ότι δε γίνεται μια περαντζάδα από τους τοίχους, τις πόρτες και τις ιστορίες των ενοίκων της Γραβιάς 29, αλλά είναι τόσο μικρή που φαίνεται από την αρχή του πολέμου ότι ο ανταγωνισμός είναι τουλάχιστον άνισος. Βέβαια η καταγραφή της μάχης ανάμεσα στα δύο κτήρια δεν είναι ο βασικός σκοπός, οπότε δικαιολογείκαι και η μικρή αναφορά στους «μισητούς (αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί) εχθρούς», αλλά και το ότι τα σκηνικά δράσης που διαδραματίζονται είναι μετρημένα. Αντίθετα, σαν κατάλληλη απεικόνιση των εσωτερικών δαιμόνων κάθε ήρωα, οι πραγματικές μάχες λαμβάνουν χώρα πίσω από κάθε κλειστή πόρτα., ανάμεσα στους τοίχους (ή μήπως τα τείχη; ) που υψώνονται γύρω από κάθε ομάδα χαρακτήρων.

Με τους συμβολισμούς να υπερισχύουν των γεγονότων και το κλίμα αλλαγής να σκεπάζει τη μάχη στην οποία αναφέρεται ο τίτλος, ο Πρόδρομος Doe υπογράφει ένα έργο που μπορεί να αγγίξει όποιον χρειάζεται, με τον απλό κι άμεσο μα και ταυτόχρονα γεμάτο και βαθύ λόγο του. Όσοι μένετε σε πολυκατοικίες, πάρτε το παραμάσχαλα και τραβάτε σ’ένα πάρκο, μια παραλία, ένα ήσυχο καφέ, κάπου τυχαία στο δρόμο, ώστε να δεθείτε με το βασικό νόημα: Όχι πολυκατοικίες, μόνον ανοιχτοί ορίζοντες.

Μετά το πάρτυ

Κάποια στιγμή, κάθε πάρτυ ή γλέντι καταλήγει να αποτελείται από δύο ανασκουμπωμένους τύπους, πιωμένους κάργα, σε ένα τραπέζι σε μια γωνία, να σχολιάζουν το τι προηγήθηκε, το τι έπεται, τα κρυμμένα μυστικά του σύμπαντος, το αν υπάρχει θεός, εξωγήινοι, σέκτες κλπ, το τι θέλουν οι γυναίκες, τι εννοούν οι παροιμίες, το αν ο μπάφος πρέπει να είναι νόμιμος και πόσα ακόμα. Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή κάθε πάρτυ και πραγματικά λατρεύω να είμαι ένας από τους δύο τύπους. Το κέφι και το αλκοόλ ανεβάζουν απότομα τις σεροτονίνες και τις ντοπαμίνες, κάνουν τους ανθρώπους πιο συζητίσιμους, πιο δοτικούς και πιο δεκτικούς και πραγματοποιούνται οι καλύτερες συζητήσεις που μπορεί να έχει κανείς σε μιαν ολάκερη ζωή και πιστεύω πως κάθε άνθρωπος πρέπει να βρεθεί σε αυτή τη θέση έστω μια φορά στη ζωή του. Γι’αυτό, μη φεύγετε νωρίς από γλέντια. Έτσι, θα αυξηθεί απότομα η πιθανότητα να μάθετε μερικές από τις μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής.

Μπλουζ

Ευλογία να περνάς τη νύχτα μ’ένα όμορφο κορίτσι

Ειδικά όταν όλα συνοψίζονται σε βλέμματα

Κάποιοι ζουν στιγμές κι άλλοι τις συλλέγουν

Εμείς γίναμε στιγμή

Με συνοδεία τα τύμπανα των βημάτων των περαστικών

Το βόμβο των αυτοκινήτων για μπάσο

Και τη μελωδία να τη δίνουν τα νυχτοπούλια

Τα μπλουζ της πόλης για πάρτη μας και μόνο

Πως να μην υποκύψεις στο χορό τους;

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑