Αν είσαι αρκετά ψυλλιασμένος, το επώνυμο Doe σε έχει ήδη παραπέμψει στους αγαπημένους Jane Doe. Και πολύ καλά σκέφτηκες! Ο frontman (Πρόδρο)Moss Doe, εκτός από τους στίχους του μουσικού του οχήματος, υπογράφει κι αυτό το βιβλίο, δεύτερο λογοτεχνικό του πόνημα μετά το Μαύρο Χιόνι του 2013.

Κεντρικός ήρωας σε μορφή ανθρώπου, αν θες να βάλεις κάποιον με το στανιό, θα είναι καταλληλότερο να ονομαστεί ο κύριος Μαργαρίτης (αν όντως λέγεται έτσι…), ο οποίος αν κι εμφανίζεται ελάχιστα, αποτελεί τον καταλύτη για να ξεκινήσει η κυρίως ιστορία. Από εκεί και πέρα, ο θυρωρός Παντελής, ο Αντώνης και η Βέτα, ο κύριος Καλογεράς με τον Γούντι Άλεν για παρέα, ο συγγραφέας Βεργίνης με τη χαμένη του έμπνευση, η οικογένεια του συνταγματάρχη, το ζεύγος Λώτη, οι ερωμένες Έλλη και Ειρήνη και οι ανώνυμοι έγχρωμοι του υπογείου, αποτελούν τα πρόσωπα που δίνουν ζωή στην πολυκατοικία της οδού Γραβιάς, αριθμός 27, η οποία και αποτελεί τον πραγματικό κεντρικό ήρωα. Όλοι ξέρουν ότι κάποια στιγμή, όταν όλα τα διαμερίσματα θα κατοικούνται, οφείλουν να πολεμήσουν ενάντια στην απέναντι πολυκατοικία της ίδιας οδού, στον αριθμό 29. Και ο πόλεμος αρχίζει.

Ποιος θα ήθελε να πάρει μέρος σε οποιονδήποτε πόλεμο όμως; Υπό κανονικές συνθήκες, κανείς. Σε αυτόν τον αθώο πόλεμο μεταξύ των ενοίκων των δύο πολυκατοικιών όμως, λίγο πολύ όλοι έχουν κάποιο κίνητρο για να συμμετάσχουν, και μάλιστα το ίδιο: να βγουν από την καθημερινή ρουτίνα. Ωστόσο, όσο ο πόλεμος εξελίσσεται, βλέπουμε τα πρόσωπα που απαρτίζουν τα αντίπαλα στρατόπεδα όχι μόνο να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα, αλλά και να ξαναφτιάχνουν τις ζωές τους, ίσως από την αρχή, ίσως από κάποια εναλλακτική διακλάδωση του μονοπατιού τους, που δε θα τολμούσαν να πάρουν υπό άλλες συνθήκες.

Ο Πρόδρομος γράφει με λιτό κι ευχάριστο τρόπο για πράματα βαριά κι ασήκωτα. Η αφήγηση έχει ένα πολυπρόσωπο ύφος: σαν κάθε διαμέρισμα να έχει τον δικό της, αποκλειστικό παντογνώστη αφηγητή. Άλλοτε, κάποιος από τους ήρωες αναλαμβάνει να μιλήσει για όσα βλέπει, αφήνοντας τη φαντασία του αναγνώστη να λειτουργήσει σε όσα περισσότερα επίπεδα μπορεί σχετικά με το τι αντιλαμβάνεται ο ήρωας και τι άλλο μπορεί να κρύβεται πίσω από τη λειψή πληροφορία. Ευρηματικό. Να κι ένα παράπονο όμως: οι χαρακτήρες που κατοικούν στη δεύτερη πολυκατοικία δε σκιαγραφούνται εξολοκλήρου και παρόλο που γίνεται σαφές από πολύ νωρίς ποιο κτήριο είναι ο πρωταγωνιστής, κάθε σωστή ιστορία πολέμου, αντιπαλότητας, ανταγωνισμού, οφείλει να έχει έναν καλογραμμένο «κακό». Όχι ότι δε γίνεται μια περαντζάδα από τους τοίχους, τις πόρτες και τις ιστορίες των ενοίκων της Γραβιάς 29, αλλά είναι τόσο μικρή που φαίνεται από την αρχή του πολέμου ότι ο ανταγωνισμός είναι τουλάχιστον άνισος. Βέβαια η καταγραφή της μάχης ανάμεσα στα δύο κτήρια δεν είναι ο βασικός σκοπός, οπότε δικαιολογείκαι και η μικρή αναφορά στους «μισητούς (αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί) εχθρούς», αλλά και το ότι τα σκηνικά δράσης που διαδραματίζονται είναι μετρημένα. Αντίθετα, σαν κατάλληλη απεικόνιση των εσωτερικών δαιμόνων κάθε ήρωα, οι πραγματικές μάχες λαμβάνουν χώρα πίσω από κάθε κλειστή πόρτα., ανάμεσα στους τοίχους (ή μήπως τα τείχη; ) που υψώνονται γύρω από κάθε ομάδα χαρακτήρων.

Με τους συμβολισμούς να υπερισχύουν των γεγονότων και το κλίμα αλλαγής να σκεπάζει τη μάχη στην οποία αναφέρεται ο τίτλος, ο Πρόδρομος Doe υπογράφει ένα έργο που μπορεί να αγγίξει όποιον χρειάζεται, με τον απλό κι άμεσο μα και ταυτόχρονα γεμάτο και βαθύ λόγο του. Όσοι μένετε σε πολυκατοικίες, πάρτε το παραμάσχαλα και τραβάτε σ’ένα πάρκο, μια παραλία, ένα ήσυχο καφέ, κάπου τυχαία στο δρόμο, ώστε να δεθείτε με το βασικό νόημα: Όχι πολυκατοικίες, μόνον ανοιχτοί ορίζοντες.

Advertisements