Αναζήτηση

People of the Net

Κατηγορία

Χωρίς κατηγορία

Top-5 αγαπημένα χαρακτηριστικά των μεταλλάδων

Αχ αυτή η φάρα των αλητών μαλλιάδων χεβυμεταλλάδων! Καλά παιδιά, ήσυχα κατά βάθος μέχρι να πιούν πολύ και να παίξει κομματάρα το μεταλλόκλαμπο, με 5 λατρεμένα χαρακτηριστικά που καθιστούν αυτή την κατηγορία συνανθρώπων μας όχι απλώς ένα μουσικό κοινό, αλλά μία Ιδέα!

1. Η μεγάλη κόντρα: Metallica – Iron Maiden

Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Πελέ – Μαραντόνα. Τομ και Τζέρυ – Συλβέστερ και Τουΐτυ. Μπάτμαν – Σούπερμαν. Αυτές ΔΕΝ είναι κόντρες! Κόντρα είναι να θυμάσαι ονόματα, ημερομηνίες και γεγονότα σα να πας να χτυπήσεις εικοσάρι στην Ιστορία Κατεύθυνσης, προκειμένου να μη χτυπήσεις το κεφάλι του απέναντί σου (ακόμα)! «Ξεπουλήθηκαν στα 90s, μετά τον Cliff (ή τον Mustaine για τους πιο φανατισμένους πολέμιους) χαλάσανε, ποιο St. Anger ρε μαλάκες, τι ορχήστρες ρε μαλάκες:» οι υπέρμαχοι του βρετανικού μεγαθηρίου, «πόσα μέλη αλλάξατε είπαμε, που ήσασταν χωρίς τον Dickinson, τρεις κιθάρες και πάλι ακούγεται μόνο ο Harris, μα σοβαρά τώρα, ριγέ κολάν;» οι  υποστηρικτές των αμερικανών θρύλων. Η κόντρα μπορεί να κρατάει για ώρες και τα εκατέρωθεν επιχειρήματα να γίνονται όλο και πιο αστεία και γραφικά με την πάροδο της βραδιάς και την επιβάρυνση του οργανισμού σε αλκοόλ. Εννοείται ότι κάποια στιγμή η κόντρα θα λήξει ισόπαλη (ίσος αριθμός καταγμάτων και στις δύο πλευρές) ενώ οι αντιμαχόμενοι θα τραγουδούν αγκαλιασμένοι και φάλτσα κομμάτια και των δύο συγκροτημάτων τα οποία ο πλακατζής dj βάζει να παίξουν back to back.

2. Το μίσος προς καινούρια είδη

Από τα 90s και δώθε, ο παραδοσιακός μεταλλάς θα σιχαθεί χωρίς καν να ακούσει τα είδη που δημιουργούνται ως μόδα των καιρών, μόνο και μόνο για να τα εκτιμήσει μέσα στα επόμενα χρόνια, οπότε και θα έρθει ο νέος «εχθρός». Κατάλοιπο από τη νίλα που έφαγαν οι πόζεροι των 80s από τη grunge σκηνή, η τρομάρα που βιώνει ο μέσος μεταλλάς όταν αντιλαμβάνεται ότι δημιουργήθηκε νέο είδος αποτελεί ταυτόχρονα αδικαιολόγητη αποστροφή προς το νέο αλλά και υγιή αντίδραση προς τη μαζική μόδα. Κι αν σκεφτείς τι παράμεινε ενεργό από τη σκηνή του nu metal, του NWOAHM, του post metal και πόσο μέτριο είναι στην πραγματικότητα αυτό το djent, δεν έχουν κι άδικο να μην παίρνουν με καλό μάτι το καινούριο. Θα μπορούσαν να μην ήταν τόσο για τον πούτσο οι εκάστοτε μόδες!

3. Το ότι ΟΛΟΙ αναγνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ κιθάρας και μπάσου (αλλά δεν την ακούν ποτέ)

Όλοι οι μεταλλάδες ξέρουν ότι η κιθάρα έχει κοντύτερο μπράτσο από το μπάσο, έχει έξι χορδές (συνήθως), βγαίνει σε γαμάτα σχέδια και χρώματα και τη λατρεύουν όλοι! Μάλιστα μπορούν να ονομάσουν αρκετά μοντέλα με λεπτομέρεια (Les Paul, Stratocaster, Telecaster, Razorback, Flying V, Warlock Κλπ). Όλοι οι μεταλλάδες ξέρουν ότι το μπάσο έχει τέσσερεις χορδές (συνήθως), είναι πιο μεγάλο από την κιθάρα και δεν έχει τόσο μεγάλη ποικιλία σε σχέδια αλλά δε γαμείς; Επίσης ξεχωρίζουν κάποια μοντέλα (ένα μπάσο, ένα άλλο μπάσο, κάποιο άλλο μπάσο, Thunderbird). Μπορούν ακόμα ακόμα να ξεχωρίσουν οπτικά ένα εξάχορδο μπάσο από μία κιθάρα ή και να μην ψαρώσουν από το φαρδύ μπράτσο και να πουν «ααα, οχτάχορδη κιθάρα είναι αυτό, να δεις που θα είναι τίποτα djent αδερφές ετούτοι!». Με τρανή εξαίρεση όμως το χαρακτηριστικό πρίμο μπάσο του Steve Harris, ΠΟΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ δεν ξεχώρισε το γαμημένο το μπάσο! Ξέρουν ότι υπάρχει, ότι έχει λόγο ύπαρξης, μπορούν να ονομάσουν μερικούς μπασίστες, για κάποιο λόγο συμφωνούν ότι στο …And Justice For All δεν ακούγεται μπάσο, αλλά λησμονούν ότι δεν το έχουν προσέξει να ακούγεται ΠΟΥΘΕΝΑ!

4. Η έλλειψη πολιτικής ορθότητας

Μακράν το πιο τίμιο χαρακτηριστικό. Σε μια εποχή που όλοι οφείλουν να είναι πολιτικώς ορθοί, προκειμένου να μην προκαλέσουν αντιδράσεις από πάσα κατεύθυνση, ο μεταλλάς θα τα πει χύμα και τσουβαλάτα. Για τον μεταλλά, ο Rob Halford δεν είναι ομοφυλόφιλος αλλά πούστης, ο Howard Jones δεν είναι έγχρωμος αλλά αράπης, ο Phil Anselmo δε δείχνει να έχει εθνικιστικές απόψεις αλλά είναι φασισταριό το κερατά, ο Lars Ulrich δεν είναι ένας ντράμερ που χρειάζεται παραπάνω εξάσκηση αλλά ένα άχρηστο κουλάδι, o Jon Oliva δεν είναι εύσωμος αλλά χοντρός κι η Maria Brink δεν είναι μια ωραία γυναίκα αλλά καύλα. Κι ακόμα κι αν δε φαίνεται σωστό, οφείλουμε να βγάζουμε το καπέλο σε όποιον δε μασάει τα λόγια του για χάρη της γενικότερης αποδοχής. Άλλωστε, μπορεί ο ομοφυλόφιλος κι ο πούστης να είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα, αλλά η Maria Brink είναι καύλα!

5. Ότι είναι για τα πανηγύρια (και όχι μόνο)

Παραθέτω το γνωστό μιμίδιο με τον Ζαν Κλωντ Βαν Νταμ να μην περνάει καλά σε κάποιο σκυλάδικο.

ΠΑΡΤΕΤΑΡΧΙΔΙΑΜΟΥ! Μόνο μουντρούχος δεν είναι ο μεταλλάς σε χώρους που δε μοιάζουν με συναυλία, φεστιβάλ ή μεταλλόμπαρο! Αν μιλάμε για πανηγύρι, θα υπάρχει άφθονη γκιόσσα, γουρνοπούλα, μπύρα και κρασί για να ασχοληθεί, αγνοώντας το μουσικό υπόβαθρο. Αν μιλάμε για πιο κλειστό χώρο, όπως ελληνάδικο ή κλαμπάκι στο οποίο τον έσυραν με το ζόρι, θα χαζέψει κάνα κωλαράκι πίνοντας. Όταν όμως έχει πιει αρκετά και το σκηνικό έχει γίνει αρκετά καλτ, ο μεταλλάς θα γίνει η ψυχή του πάρτυ! Δώστου τσάμικα και νησιώτικα στο πανηγύρι! Δώστου γυροβολιές α λα Τραβόλτα μόλις το πρόγραμμα γυρίσει σε ντίσκο! Δώστου να παίρνει τις στροφές στο πρώτο αναγνωρίσιμο ζεϊμπέκικο που θα πετύχει! Γιατί ο μεταλλάς είναι φύσει γλεντζές και θα περάσει καλά ακόμα και χωρίς την αγαπημένη του μουσική, αρκεί να έχει πιει αρκετά! Άλλωστε, όπως λέει μια αρχαία ινδιάνικη παροιμία, «το καλύτερο blend in το κάνει κουστουμαρισμένος και μεθυσμένος μεταλλάς μέσα σε σκυλάδικο».

Advertisements

Βιβλιοκριτική εκ του προχείρου: Πρόδρομος Doe – Ο Πόλεμος των Πολυκατοικιών

Αν είσαι αρκετά ψυλλιασμένος, το επώνυμο Doe σε έχει ήδη παραπέμψει στους αγαπημένους Jane Doe. Και πολύ καλά σκέφτηκες! Ο frontman (Πρόδρο)Moss Doe, εκτός από τους στίχους του μουσικού του οχήματος, υπογράφει κι αυτό το βιβλίο, δεύτερο λογοτεχνικό του πόνημα μετά το Μαύρο Χιόνι του 2013.

Κεντρικός ήρωας σε μορφή ανθρώπου, αν θες να βάλεις κάποιον με το στανιό, θα είναι καταλληλότερο να ονομαστεί ο κύριος Μαργαρίτης (αν όντως λέγεται έτσι…), ο οποίος αν κι εμφανίζεται ελάχιστα, αποτελεί τον καταλύτη για να ξεκινήσει η κυρίως ιστορία. Από εκεί και πέρα, ο θυρωρός Παντελής, ο Αντώνης και η Βέτα, ο κύριος Καλογεράς με τον Γούντι Άλεν για παρέα, ο συγγραφέας Βεργίνης με τη χαμένη του έμπνευση, η οικογένεια του συνταγματάρχη, το ζεύγος Λώτη, οι ερωμένες Έλλη και Ειρήνη και οι ανώνυμοι έγχρωμοι του υπογείου, αποτελούν τα πρόσωπα που δίνουν ζωή στην πολυκατοικία της οδού Γραβιάς, αριθμός 27, η οποία και αποτελεί τον πραγματικό κεντρικό ήρωα. Όλοι ξέρουν ότι κάποια στιγμή, όταν όλα τα διαμερίσματα θα κατοικούνται, οφείλουν να πολεμήσουν ενάντια στην απέναντι πολυκατοικία της ίδιας οδού, στον αριθμό 29. Και ο πόλεμος αρχίζει.

Ποιος θα ήθελε να πάρει μέρος σε οποιονδήποτε πόλεμο όμως; Υπό κανονικές συνθήκες, κανείς. Σε αυτόν τον αθώο πόλεμο μεταξύ των ενοίκων των δύο πολυκατοικιών όμως, λίγο πολύ όλοι έχουν κάποιο κίνητρο για να συμμετάσχουν, και μάλιστα το ίδιο: να βγουν από την καθημερινή ρουτίνα. Ωστόσο, όσο ο πόλεμος εξελίσσεται, βλέπουμε τα πρόσωπα που απαρτίζουν τα αντίπαλα στρατόπεδα όχι μόνο να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα, αλλά και να ξαναφτιάχνουν τις ζωές τους, ίσως από την αρχή, ίσως από κάποια εναλλακτική διακλάδωση του μονοπατιού τους, που δε θα τολμούσαν να πάρουν υπό άλλες συνθήκες.

Ο Πρόδρομος γράφει με λιτό κι ευχάριστο τρόπο για πράματα βαριά κι ασήκωτα. Η αφήγηση έχει ένα πολυπρόσωπο ύφος: σαν κάθε διαμέρισμα να έχει τον δικό της, αποκλειστικό παντογνώστη αφηγητή. Άλλοτε, κάποιος από τους ήρωες αναλαμβάνει να μιλήσει για όσα βλέπει, αφήνοντας τη φαντασία του αναγνώστη να λειτουργήσει σε όσα περισσότερα επίπεδα μπορεί σχετικά με το τι αντιλαμβάνεται ο ήρωας και τι άλλο μπορεί να κρύβεται πίσω από τη λειψή πληροφορία. Ευρηματικό. Να κι ένα παράπονο όμως: οι χαρακτήρες που κατοικούν στη δεύτερη πολυκατοικία δε σκιαγραφούνται εξολοκλήρου και παρόλο που γίνεται σαφές από πολύ νωρίς ποιο κτήριο είναι ο πρωταγωνιστής, κάθε σωστή ιστορία πολέμου, αντιπαλότητας, ανταγωνισμού, οφείλει να έχει έναν καλογραμμένο «κακό». Όχι ότι δε γίνεται μια περαντζάδα από τους τοίχους, τις πόρτες και τις ιστορίες των ενοίκων της Γραβιάς 29, αλλά είναι τόσο μικρή που φαίνεται από την αρχή του πολέμου ότι ο ανταγωνισμός είναι τουλάχιστον άνισος. Βέβαια η καταγραφή της μάχης ανάμεσα στα δύο κτήρια δεν είναι ο βασικός σκοπός, οπότε δικαιολογείκαι και η μικρή αναφορά στους «μισητούς (αλλά κανείς δεν ξέρει γιατί) εχθρούς», αλλά και το ότι τα σκηνικά δράσης που διαδραματίζονται είναι μετρημένα. Αντίθετα, σαν κατάλληλη απεικόνιση των εσωτερικών δαιμόνων κάθε ήρωα, οι πραγματικές μάχες λαμβάνουν χώρα πίσω από κάθε κλειστή πόρτα., ανάμεσα στους τοίχους (ή μήπως τα τείχη; ) που υψώνονται γύρω από κάθε ομάδα χαρακτήρων.

Με τους συμβολισμούς να υπερισχύουν των γεγονότων και το κλίμα αλλαγής να σκεπάζει τη μάχη στην οποία αναφέρεται ο τίτλος, ο Πρόδρομος Doe υπογράφει ένα έργο που μπορεί να αγγίξει όποιον χρειάζεται, με τον απλό κι άμεσο μα και ταυτόχρονα γεμάτο και βαθύ λόγο του. Όσοι μένετε σε πολυκατοικίες, πάρτε το παραμάσχαλα και τραβάτε σ’ένα πάρκο, μια παραλία, ένα ήσυχο καφέ, κάπου τυχαία στο δρόμο, ώστε να δεθείτε με το βασικό νόημα: Όχι πολυκατοικίες, μόνον ανοιχτοί ορίζοντες.

Μετά το πάρτυ

Κάποια στιγμή, κάθε πάρτυ ή γλέντι καταλήγει να αποτελείται από δύο ανασκουμπωμένους τύπους, πιωμένους κάργα, σε ένα τραπέζι σε μια γωνία, να σχολιάζουν το τι προηγήθηκε, το τι έπεται, τα κρυμμένα μυστικά του σύμπαντος, το αν υπάρχει θεός, εξωγήινοι, σέκτες κλπ, το τι θέλουν οι γυναίκες, τι εννοούν οι παροιμίες, το αν ο μπάφος πρέπει να είναι νόμιμος και πόσα ακόμα. Αυτή είναι η καλύτερη στιγμή κάθε πάρτυ και πραγματικά λατρεύω να είμαι ένας από τους δύο τύπους. Το κέφι και το αλκοόλ ανεβάζουν απότομα τις σεροτονίνες και τις ντοπαμίνες, κάνουν τους ανθρώπους πιο συζητίσιμους, πιο δοτικούς και πιο δεκτικούς και πραγματοποιούνται οι καλύτερες συζητήσεις που μπορεί να έχει κανείς σε μιαν ολάκερη ζωή και πιστεύω πως κάθε άνθρωπος πρέπει να βρεθεί σε αυτή τη θέση έστω μια φορά στη ζωή του. Γι’αυτό, μη φεύγετε νωρίς από γλέντια. Έτσι, θα αυξηθεί απότομα η πιθανότητα να μάθετε μερικές από τις μεγαλύτερες αλήθειες της ζωής.

Μπλουζ

Ευλογία να περνάς τη νύχτα μ’ένα όμορφο κορίτσι

Ειδικά όταν όλα συνοψίζονται σε βλέμματα

Κάποιοι ζουν στιγμές κι άλλοι τις συλλέγουν

Εμείς γίναμε στιγμή

Με συνοδεία τα τύμπανα των βημάτων των περαστικών

Το βόμβο των αυτοκινήτων για μπάσο

Και τη μελωδία να τη δίνουν τα νυχτοπούλια

Τα μπλουζ της πόλης για πάρτη μας και μόνο

Πως να μην υποκύψεις στο χορό τους;

Όλοι τσιγγάνοι

Κάνω τον φίλο μου εχθρό και τον εχθρό μου φίλο

Θα μ’έβρισκες γοητευτικό αν είχα ένα σκύλο

Το όνομά μου άμα ξεχνάς πες με όπως σου κάνει

Ούτως ή άλλως δε μετρά, είμαστε όλοι τσιγγάνοι

Ψέματα είπα μια βραδιά πως θα σε νοσταλγήσω

Κι αν χρειαστώ ποτέ αγκαλιά, θα σε αγνοήσω

Εύκολα βρίσκω τώρα πια άμα θελήσω χείλη

Να τα κεράσω με φιλί ή, σαν δούλος, με σταφύλι

Οι φιλικές σου συμβουλές σάπιο βρωμάνε χώμα

Έχω αιώνες να σε δω, ποιος ξέρει πόσο ακόμα

Κάποτε ήσουνα κι εσύ ένας επαναστάτης

Μα έγινες από νωρίς ακόμα ένας χωριάτης

Μη μου κρατάτε μυστικά, εγώ τα ξέρω όλα

Κι αν δε με θέλετε κοντά, δε φεύγω ούτε με φόλα

Κι αν είν’ο σβέρκος σας στενός, θα κάτσω με σαμάρι

Στιγμές-στιγμές είμαι δειλός μα πάντα παλικάρι

The Dark Side of the Moon

Λόγος, βγαλμένος από τα σοσιαλμιντικά inspirational quotes: Όλοι χρειάζονται κάποιον που να μπορεί να διαχειριστεί τη σκοτεινή πλευρά τους.

Αντίλογος: Αρχιδιές καμαρωτές!

Τη σκοτεινή μας πλευρά, αυτή που εκπλήσσει, σοκάρει κι εν τέλει απομακρύνει κόσμο, δε μπορούμε να τη διαχειριστούμε ούτε οι ίδιοι. Εκτός αν θεωρείς καθαριότητα το να κρύβεις τη σκόνη κάτω από τη μοκέτα λίγο πριν δεχτείς επισκέψεις.

Το καλύτερο που μπορεί να περιμένει κανείς είναι κάποιος άλλος να μπορεί τουλάχιστον να αντέξει αυτή την πλευρά. Να τη δει να ξεπετάγεται, να προκαλεί χάος, να επιστρέφει στο λαγούμι της και όταν καταλαγιάσει η σκόνη από αυτή την έκρηξη, να έχει παραμείνει εκεί.

Είναι πάντα μια έκρηξη η σκοτεινή μας πλευρά; Ναι και όχι. Δε μπορείς να πεις ότι ένας παθητικά επιθετικός ή ένας χειριστικος άνθρωπος δεν κάνει ζημιά σε κάποιον άλλο με τον τρόπο του. Σαφώς και ο άλλος μας εαυτός δεν είναι απαραίτητο να είναι φτιαγμένος από νιτρογλυκερίνη. Όμως, η δυσάρεστη πλευρά μας τείνει να λειτουργεί αυτόκλητα, αυθαίρετα κι ασυναίσθητα. Το να επιδείξει τη διανοητική ικανότητα να μανιπιουλάρει κάποιον είναι πιθανότατα δείγμα επικράτησης αυτού του εναλλακτικού χαρακτήρα μας. Και πολλές φορές, όταν φτάνεις σε τέτοιο σημείο, χάνεις ακόμη και κάποιον που δυνητικά μπορεί να αντέξει τον Mr Hyde σου.

Κανένας όμως δεν είναι καμωμένος για να κουλαντρίζει τον κακό εαυτό κάποιου άλλου. Πρωτίστως, επειδή αν δεν παραστεί απόλυτη ανάγκη να ξεπεταχτεί, δε θα τη δούμε ποτέ. Ωστόσο, ακόμα κι αν εμφανιστεί, θα πούμε ότι ήταν κάτι που συνέβη άπαξ και θα το δικαιολογήσουμε βάσει των συνθηκών. Αν δούμε όμως πως επιμένει να επανέρχεται, θα κοιτάξουμε να αποποιηθούμε της ευθύνης τόσο της παρουσίας όσο και της διαχείρισής της. Γιατί δεν επιθυμούμε ούτε να πιστέψουμε πως ευθυνόμαστε γι’αυτό θελουμε, αν τυχόν συμβαίνει έτσι, ούτε να δεσμευτούμε προς έναν άνθρωπο που δε γνωρίζαμε εξαρχής για το τι είναι ικανός να κάνει.

Επίλογος: Αυτός που μπορεί να κουμαντάρει την κακή σου πλευρά είσαι εσύ και μόνο. Βρες τι φταίει που σε κάνει να νιώθεις μαυρίλα μέσα σου και τρίφτη του όλη στα μούτρα. Κι αν δε μπορείς να αντιμετωπίσεις την αιτία ακόμα, βρες μια διέξοδο αντί να φορτώνεται με πράγματα που κάποτε θα κάνουν ένα μπαμ και θα σε διαλύσουν. Πέρνα δημιουργικό χρόνο με τον εαυτό σου. Ανακάλυψέ τον (όχι όπως στην εφηβεία σου ανώμαλε!) σα να μην τον ήξερες ποτέ κι επαναπροσδιόρισέ τον προς την κατεύθυνση που θέλεις. Δε θα είναι εύκολο. Όμως δε χρειαζεσαι παρέα σε αυτό. Η παρέα υπάρχει κυρίως για να την κατηγορήσεις όταν αποτύχεις. ΜΗΝ ΑΠΟΤΥΧΕΙΣ!

Είναι ο κόσμος απίστευτα ηλίθιος;

Ζητάς από κάποιον να κάνει κάτι. Ζητάς από κάποιον που σου έχει παραπονεθεί κιόλας ότι δε μπορεί να τα καταφέρει σε αυτό που θέλει να κάνει κάτι, το οποίο του το αναλύεις λεπτομερέστατα. Τον καθοδηγείς επακριβώς στο τι να κάνει και πώς να το κάνει, επειδή ξέρεις πολύ καλύτερα τι είναι αυτό που πρέπει να κάνει για να ολοκληρωθεί η δουλειά. Σε διαβεβαιώνει ότι έχει ακολουθήσει τις οδηγίες σου κατά γράμμα. Βλέπεις το αποτέλεσμα. Παρατηρείς ότι αυτοσχεδίασε.

ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΔΕΝ ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ;

Όσο κι αν αντιμετωπίζω την παραπάνω κατάσταση στην εργασιακή μου καθημερινότητα, όπου πελάτες παραπονιούνται ότι δεν προχωράνε οι παραγγελίες τους ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν συμπληρώσει τα μισά στοιχεία, άλλο τόσο παρατηρώ ότι μια γενικευμένη κατάσταση επικρατεί παντού γύρω μας. Όσο καλά ειπωμένη κι αν είναι μια οδηγία, πάντα υπάρχει το περιθώριο του αυτοσχεδιασμού που θα καταστρέψει όλη τη διαδικασία.

Αν έχω υποπέσει σε αυτό το ατόπημα; Φυσικά! Δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω. Όλοι όσοι είναι αδαείς σε κάτι, θα πάθουν πρώτα κι έπειτα θα μάθουν. Η ειδοποιός διαφορά μου ωστόσο σε σχέση με την πλειοψηφία είναι πως δε θα παραπονεθώ για κάτι στο οποίο έχω μερίδιο ευθύνης. Ακόμα και το πιο μικρό, να ξέχασα ένα απαραίτητο κόμμα.

Υπάρχει περίπτωση όλο το πρόβλημα να οφείλεται κάπου αλλού; Σαφώς! Στην εργασία μου πχ, επικρατεί τόση παράλογη γραφειοκρατεία, που όχι μόνο δικαιολογώ τον εκνευρισμό του πελάτη, αλλά τον υποστηρίζω κιόλας. Το θέμα είναι πως η γραφειοκρατεία στην προκειμένη ή το βαθύτερο αίτιο σε μια γενικότερη κατάσταση, έχουν μια θέση ακλόνητη και απαράκαμπτη. Οπότε, οφείλεις να προσαρμοστείς σε αυτήν, έστω και απρόθυμα.

Ή, να γίνεις εξίσου μαλάκας με αυτόν που από ασχετοσύνη δεν ακολουθεί τις οδηγίες και να αρχίσεις το σπαμμάρισμα παραπόνων. Παράλογων ίσως, αν και πάντα υπάρχει μια λογική βάση κάπου στο βάθος. Αυτή η γκρίνια βέβαια θα είχε αξία, αν το κατά περίπτωση «εμπόδιο» δεν είχε τόσο βαθιές ρίζες. Θα έδινε περιθώρια αποδυνάμωσης και παράκαμψης αυτού του «εμποδίου», βελτίωσης των διαδικασιών και γρηγορότερο αποτέλεσμα.

Υποθέτω όμως πως μια τέτοια αλλαγή θα είχε ακόμα πιο πολύπλοκες διαδικασίες που απαιτούν μεγαλύτερη ακρίβεια. Και προφανώς θα σκάλωνε στη γραφειοκρατεία. Οπότε επιστρέφουμε στην αρχή. Ακολουθούμε τις οδηγίες κατά γράμμα.

Ο κόσμος λοιπόν δεν είναι απαραίτητα ηλίθιος.

Γι’αυτό ακριβώς οφείλει να γίνει πρόβατο.

Ή θηρίο.

Είναι ο κόσμος απίστευτα ηλίθιος;

Ζητάς από κάποιον να κάνει κάτι. Ζητάς από κάποιον που σου έχει παραπονεθεί κιόλας ότι δε μπορεί να τα καταφέρει σε αυτό που θέλει να κάνει κάτι, το οποίο του το αναλύεις λεπτομερέστατα. Τον καθοδηγείς επακριβώς στο τι να κάνει και πώς να το κάνει, επειδή ξέρεις πολύ καλύτερα τι είναι αυτό που πρέπει να κάνει για να ολοκληρωθεί η δουλειά. Σε διαβεβαιώνει ότι έχει ακολουθήσει τις οδηγίες σου κατά γράμμα. Βλέπεις το αποτέλεσμα. Παρατηρείς ότι αυτοσχεδίασε.

ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ ΓΙΑ ΔΕΝ ΤΟΝΕ ΓΑΜΕΙΣ;

Όσο κι αν αντιμετωπίζω την παραπάνω κατάσταση στην εργασιακή μου καθημερινότητα, όπου πελάτες παραπονιούνται ότι δεν προχωράνε οι παραγγελίες τους ενώ ταυτόχρονα δεν έχουν συμπληρώσει τα μισά στοιχεία, άλλο τόσο παρατηρώ ότι μια γενικευμένη κατάσταση επικρατεί παντού γύρω μας. Όσο καλά ειπωμένη κι αν είναι μια οδηγία, πάντα υπάρχει το περιθώριο του αυτοσχεδιασμού που θα καταστρέψει όλη τη διαδικασία.

Αν έχω υποπέσει σε αυτό το ατόπημα; Φυσικά! Δε βγάζω την ουρά μου απ’έξω. Όλοι όσοι είναι αδαείς σε κάτι, θα πάθουν πρώτα κι έπειτα θα μάθουν. Η ειδοποιός διαφορά μου ωστόσο σε σχέση με την πλειοψηφία είναι πως δε θα παραπονεθώ για κάτι στο οποίο έχω μερίδιο ευθύνης. Ακόμα και το πιο μικρό, να ξέχασα ένα απαραίτητο κόμμα.

Υπάρχει περίπτωση όλο το πρόβλημα να οφείλεται κάπου αλλού; Σαφώς! Στην εργασία μου πχ, επικρατεί τόση παράλογη γραφειοκρατεία, που όχι μόνο δικαιολογώ τον εκνευρισμό του πελάτη, αλλά τον υποστηρίζω κιόλας. Το θέμα είναι πως η γραφειοκρατεία στην προκειμένη ή το βαθύτερο αίτιο σε μια γενικότερη κατάσταση, έχουν μια θέση ακλόνητη και απαράκαμπτη. Οπότε, οφείλεις να προσαρμοστείς σε αυτήν, έστω και απρόθυμα.

Ή, να γίνεις εξίσου μαλάκας με αυτόν που από ασχετοσύνη δεν ακολουθεί τις οδηγίες και να αρχίσεις το σπαμμάρισμα παραπόνων. Παράλογων ίσως, αν και πάντα υπάρχει μια λογική βάση κάπου στο βάθος. Αυτή η γκρίνια βέβαια θα είχε αξία, αν το κατά περίπτωση «εμπόδιο» δεν είχε τόσο βαθιές ρίζες. Θα έδινε περιθώρια αποδυνάμωσης και παράκαμψης αυτού του «εμποδίου», βελτίωσης των διαδικασιών και γρηγορότερο αποτέλεσμα.

Υποθέτω όμως πως μια τέτοια αλλαγή θα είχε ακόμα πιο πολύπλοκες διαδικασίες που απαιτούν μεγαλύτερη ακρίβεια. Και προφανώς θα σκάλωνε στη γραφειοκρατεία. Οπότε επιστρέφουμε στην αρχή. Ακολουθούμε τις οδηγίες κατά γράμμα.

Ο κόσμος λοιπόν δεν είναι απαραίτητα ηλίθιος.

Γι’αυτό ακριβώς οφείλει να γίνει πρόβατο.

Ή θηρίο.

Ψίθυροι

Ψίθυροι παντού, μέσα στο δωμάτιο, μέσα στο κεφάλι, λιγοστά ντεσιμπέλ ικανά να γκρεμίσουν όλους τους τοίχους.

Χνώτα που δημιουργούν υποψίες συλλαβών κι αυτά τα σίγμα που σκίζουν σαν ξυράφι τον αέρα και τη σιωπή.

Ψίθυροι, φιλαράκια κι εχθροί, συμβουλές και «γιατί;», όλα μαζί.

Εκφράζουν σκέψεις όσο μεγαλόφωνα χρειάζεται για να σπάνε τη σιωπή κι όσο σιγανά για να συντηρούν τη μοναξιά.

Ψίθυροι σκάνε από την άκρη των χειλιών και ξαπλώνουν στ’αυτιά.

Νομίζεις ότι δε θα σε βλάψουν, αλλά οι αντανακλάσεις στους τοίχους κάνουν ζημιά.

Ψίθυροι που βγάζεις αναγκαστικά, μπας και διατηρήσεις τα λογικά σου.

Άσχετα που αυτό το τιτίβισμα λευκού θορύβου σε κάνει να τρελαίνεσαι όλο και πιο πολύ.

Ψίθυροι που λένε «μη γαμιέσαι!».

Κλείνεις βροντερά την πόρτα. Της ζητάς συγγνώμη.

Ψίθυροι που λένε «δεν την παλεύω άλλο…».

Ξαπλώνεις στο κρεβάτι με τα ρούχα πάνω σου και τα φώτα αναμμένα.

Ψίθυροι που λένε «πως τα έχω κάνει έτσι ρε γαμώτο;».

Γέρνεις σ’εμβρυακή στάση.

Ψίθυροι που λένε «κάνε κάτι, σε παρακαλώ!»

Κοιτάς ψηλά.

Ψίθυροι…

…που γίνονται λυγμός.

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑