Αναζήτηση

People of the Net

Φοβάμαι

Φοβάμαι για τη μέρα που δε θα έχω

καμία υποχρέωση να ξεκουνήσω από το κρεβάτι.

Και δε θα είναι τίποτα δίπλα μου να μου πει:

«Άντε,σήκω, έχεις δουλειά»

ή:

«Έλα να πάμε καμιά βόλτα»

ή:

«Πάρε με»…

Φοβάμαι για τη μέρα που θα γίνω κι εγώ

ένας μπάρμπας του ιντερνέτ,

να διδάσκω ήθος ενώ ζαχαρώνω μικρούλες

με φωτογραφίες από τριαντάφυλλα

ΚΑΙ ΜΕ ΓΡΑΦΗ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΑ!!!!!!!!

Ακόμα πιο πολύ, φοβάμαι πως δε θα προλάβω να φτάσω σ’αυτή τη φάση…

(Καλύτερα για τις μικρούλες!)

Φοβάμαι για τη μέρα που όσοι γελούσαν με τ’αστεία μου

-κυρίως όταν δεν τους άρεσαν-

θα τα σιχαθούν για τα καλά

και θα σταματήσουν ν’απαντούν.

Φοβάμαι για τη μέρα που κι Εσύ θα με παρατήσεις

και δε θα βάζεις στο κεφάλι μου καινούριες μελωδίες

ούτε θα μου δίνεις κίνητρο να πιάνω την κιθάρα

ή να μουρμουράω αγαπημένα μου τραγούδια…

Φοβάμαι όμως, πιο πολύ απ’όλα,

για κείνη τη μέρα την αποφράδα

που θα έχω ξυπνήσει όπως τις άλλες

-βαριεστημένα, μίζερα, τελείως δια της βίας-

και θα χαρώ πολύ όταν μου πούνε,

με το καθιερωμένο πλαστό χαμόγελο:

«Καλημέρα!»

Advertisements

Top-5 ηθοποιών με δισκογραφία

Επειδή πρόσφατα υπέπεσε στην αντίληψη μου ότι γνωστός ηθοποιός κυκλοφόρησε δεύτερο μουσικό άλμπουμ (ΝΕ ΤΙ, απαγορεύεται; ), πήρα λοιπόν την απόφαση με αφορμή αυτό να κάμω άλλο ένα top-5.  Ορίστε λοιπόν Θανάση μου 5 ηθοποιοί που ίσως δεν ήξερες ότι έχουν ασχοληθεί με τη μουσική!

David Duchovny

Που τον έχεις δει: Η αφορμή για το παρόν entry λοιπόν έχει παίξει μεταξύ άλλων στις σειρές (σόρρυ, έργα, περάσαμε τα 30) The X Files, Californication και, για όσους μερακλήδες ανδρώθηκαν ξενυχτώντας με το μεταμεσονύκτιο πρόγραμμα του Alter, στο Red Show Diaries.

Τι έχει κυκλοφορήσει: Δύο συμπαθητικούς δίσκους χαλαρού ροκ, τους Hell or Highwater και Every Third Thought, με το δεύτερο να έχει κυκλοφορήσει μόλις πριν λίγες εβδομάδες. Μάλλον ο χαρακτήρας του Hank Moody πέρασε σε αυτές τις δουλειές από κεκτημένη ταχύτητα. Δεν το λες κι αρνητικό αυτό.

Κάτι να ακούσεις:

Natalia Tena

Που την έχεις δει: Με παρδαλό μαλλί στις ταινίες (έργα είπαμε ωρέ!) Harry Potter ως Nyphadora Tonks και με λιγδιασμένο ως Osha στο Game of Thrones.

Τι έχει κυκλοφορήσει: Παρέα με τη μπάντα της, τους Molotov Jukebox, έχει βγάλει 2 δισκάκια ska αναφορών, τα Carnival Flower και Tropical Gypsy, όπου εκτελεί πέραν των φωνητικών και καθήκοντα ακορντεονίστριας. Ενίοτε και γοργόνας.

Κάτι να ακούσεις:

Robert Downey, Jr

Που τον έχεις δει: Αν μεγάλωσες στα 90s, σε έργα με το υπόλοιπο frat pack. Αν είσαι κάπως νεότερος, τον γνώρισες στην ανάκαμψή του ως Sherlock Holmes και Tony Stark. Στο ενδιάμεσο, τον πήρε ο κατήφορος, βούτηξε στα drugs και…

Τι έχει κυκλοφορήσει: …πρόλαβε να βγάλει κι ένα δισκάκι μέτριας απήχησης, γλυκούτσικης μουσικής και τίτλου με κληρονομικό χάρισμα: “The Futurist”! Αυτό ακριβώς που έλειπε από τα “genious, millionaire, playboy, philanthropist” για να αποδώσει πλήρως τον ρόλο-ταυτότητα του Junior.

Κάτι να ακούσεις:

Hugh Laurie

Που τον έχεις δει: Στο Black Adder, στο House, M.D. καθώς και στα πιο πρόσφατα The Night Manager και Chance. Σαν συγγραφέα των The Gun Seller και The Paper Soldier. Και σαν συνεπιβάτη της Ρέιτσελ στα Φιλαράκια, όπου επιβεβαίωνε το αυτονόητο: THEY WERE ON A BREAK!

Τι έχει κυκλοφορήσει: Δύο άλμπουμ διασκευών σε μπλουζ και τζαζ (και όχι μόνο) με τίτλους Let them Talk και Didn’t it Rain. Πέραν των φωνητικών, αναλαμβάνει και το πιάνο και κάποια κιθαριστικά ακόρντα άμα μερακλώσει. Γερομπλουζάς με τα ούλα του.

Κάτι να ακούσεις:

Steve Burns

Που τον έχεις δει: Ο αεικίνητος τυπάκος με την πράσινη μπλούζα και το καφέ παντελόνι που έψαχνε μπλε σκυλοπατούσες στο Blue’s Clues.

Τι έχει κυκλοφορήσει: Δύο σόλο δισκάκια εναλλακτικού χαρακτήρα με τίτλους Song for Dustmites και Deep Sea Recovery Efforts κι ένα δισκάκι συνεργασία με τον Steven Drozd των Flaming Lips με τίτλο Foreverywhere. Παρόλο που το κυνήγι της μουσικής καριέρας ήταν το αίτιο της αποχώρησής του από το Blue’s Clues (και το ότι του πέφτανε τα μαλλιά η αφορμή), δε λες και πετυχημένη την πορεία του που έχει σαν κορυφή το Mighty Little Man να έχει γίνει το σήμα του έργου Young Sheldon.

Κάτι να ακούσεις:

Αν έχεις μυαλό

Μού’λεγες μάνα

«Άσ’τους να σε πειράζουν

Έχεις μυαλό εσυ

Θα πας μπροστά»

Και πήγα·

μπροστά τους, γονατιστός

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους εξυπηρέτησα ενώ με βρίζαν

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους διασκέδαζα ενώ τρωγόπιναν

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους έβλεπα να ευτυχούν ενώ εγώ

Κάθε μέρα που περνούσε

Μιζέριαζα κι άλλο

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Τους έβλεπα να κάνουν οικογένειες·

παραλίγο νά’κανα κι εγώ αλλά τη γλίτωσα

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Κάλλιο να’χα ρε μάνα ένα παπάκι

Ένα τσιγάρο κολλημένο στα χείλια από τα δέκα

Να’μενα στην ίδια τάξη

Και να’βρισκα έτσ’ευτυχία

Αλλά δεν ήταν κάτι που άξιζα

Ξέρεις γιατί, μάνα;

Γιατ’είχα μυαλό εγώ…

Κι όποιος έχει μυαλό δεν ευτυχεί

Σκέφτεται κι αναλύει και φαντάζεται

Και βλέπει τα πράγματα ως έχουν:

ΟΛΑ

ΣΚΑΤΑ

Μη με κοιτάς από ψηλά και αμφιβάλλεις

Σ’είδα κι εσένα:

Πενήντα χρόνια σκλάβα

(για να μην πω πιο πίσω

πόσα τραβούσες)

Δυο χέρια ν’αγκαλιάζουν

Να καθαρίζουν

Να διδάσκουν

Να ταΐζουν

Μ’ανταμοιβή τη θλίψη

Γιατ’είχες μυαλό κι εσύ…

Αλλά γι’αυτό έγινες Μάνα:

Για να φτιάξεις το παιδί σου

Κατ’εικόνα και ομοίωση

Top-5 πιο πολυαγαπημένων μουσικών άλμπουμ ever

Το πιο High Fidelity entry μου, άνετα!

Να υπενθυμίσω πως το αρχικό concept αφορούσε top-20 και δοθείσης της ευκαιρίας με το challenge που μου έθεσε ο φίλτατος Μήτσος της καρδιάς μας, κάλυψα ήδη 10 θέσεις. Ας κάνω λοιπόν μια τιμητική αναφορά στις θέσεις 20-16:

20. Nevermore – This Godless Endeavor

19. Mastodon – Crack the Skye

18. In Flames – Clayman

17. Linkin Park- Hybrid Theory

16. Radiohead – OK Computer

Κι αφού καλύφθηκαν οι θέσεις 15-6 στο δεκαήμερο challenge, πάμε στο top-5!

5. Slipknot – Vol. 3: The Subliminal Verses

Τότε λοιπόν στα δύσκολα χρόνια του λυκείου, ένα φιλαράκι, ο Μπάμπης, έκανε παραγγελίες CD από Αθήνα. Ότι είχε βγει τότε το Vol. 3 και μην έχοντας ακούσει τι εστί Slipknot, αλλά διαβάζοντας τα καλύτερα από τον Τύπο κι ακούγοντας τα χειρότερα από τους μεταλλοπατέρες, πήρα τη γενναία απόφαση να το παραγγείλω. Και δικαιώθηκα. Η ωμή ενέργεια που ξεχείλιζε, σε συνδυασμό με μια λιγότερο γυαλισμένη παραγωγή και μερικές τολμηρές κινήσεις (βλέπε το δεύτερο Vermillion και το Circle, μεταξύ άλλων) έπεισαν τον για-λίγες-ακόμα-εμφανίσεις έφηβο εαυτό μου ότι εδώ έχουμε κάτι που αξίζει να ακούσεις, να σε πωρώσει, να σε ανοίξει σαν ακροατή αρχικά, και εν μέρει σαν άνθρωπο αργότερα.

4. System of a Down – Mezmerize/Hypnotize

Κλεψά και πάλι, αλλά τα δίδυμα δεν κάνει να χωρίζουν γαμώτη! Αν το αμφισβητείς, σκέψου ότι ο George Weasley δεν κατάφερε να ξανακαλέσει τον προστάτη του, όταν πέθανε ο Fred! Που κολλάει ο Harry Potter και οι S.O.A.D. θα με ρωτήσεις… Μα, στο ότι τα δίδυμα δεν κάνει να χωρίζουν! Mezmerize και Hypnotize έπρεπε να είχαν κυκλοφορήσει μαζί! Ασχέτως που η εταιρεία προτίμησε να τα χωρίσει για να αρμέξει δις την επιτυχία της μπάντας. Κάτι που οδήγησε στον να χωρίσουν τα δημιουργικά μυαλά των κυρίων Tankian και Malakian στην πορεία. Κι εντάξει, καλές οι δουλίτσες που έβγαλαν σόλο, αλλά μαζί βγάλαν διαμάντια και κατά μόνας ζαφείρια. Τι να συγκρίνουμε τώρα… Αλλά στο ζουμί: δε χρειάζεται να πω τίποτα! Τράβα κι άκου κι αν δεν κολλήσεις τη ζωή σου με τούτα τα έργα, να εύχεσαι να μη χρειαστεί να βάλεις ποτέ γυαλιά γιατί θα σου κόψω τα αυτιά και δε θα’χεις πού να τα στερεώσεις! Απλά τα πράγματα κι εδώ χωράνε και παραχωράνε οπαδικά, μαλάκα Έλληνα που τους χλεύαζες το ’99 που σαπορτάρανε Slayer! Έχω κοντάψει να παίξω ξύλο γι’αυτό το χωρισμένο διπλό άλμπουμ, τι θες τώρα; Πραγματικά, αν η τελική τριάδα δεν είχε αφήσει το στίγμα της μέσα μου, θα μιλάγαμε για πρωτιά.

3. Tool – 10.000 Days

Ήταν 28 Απριλίου του 2006, ώρα 8 το πρωί κι ο δικός σου περιμένει έξω από γνωστό δισκάδικο για να ανοίξει. Ανεβαίνουν τα ρολά, ορμάω μέσα, πιάνω έναν τύπο και του λέω μόνο μια συλλαβή: «ΤΟΥΛ!». Κατάλαβε. Μου παρέδωσε τη νέα τότε και τελευταία ως τώρα κυκλοφορία ενός από τα πιο ιδιαίτερα συγκροτήματα. Κοιτάω τη συσκευασία: Χοντρό πακέτο, δύο φακοί, σκέφτηκα «τι να έφτιαξε πάλι ο Adam;». Πριν ακούσω το δίσκο, χαζεύω το τρισδιάστατο artwork. Τριπάρισμα! Το δισκάκι στο μηχάνημα, πατάω το Play: Χάσιμο! Φτάνοντας στη μέση, στη σε δύο μέρη ειπωμένη ιστορία της Judith Marie Dougherty Keenan: Συγκίνηση! ΟΚ, Σε σύγκριση με τα Aenima και Lateralus είναι μισό κλικ πιο κάτω, όπως θα συνειδητοποιήσω στην πορεία. Συναισθηματικά όμως, μιλάμε για τον πρώτο δίσκο Tool (και μόνο, μέχρι να το πα΄ρουν απόφαση να βγάλουν καινούριο) του οποίου βίωσα την κυκλοφορία. Το 1996 ήμουν πολύ μικρός και το 2001 δεν τους γνώριζα. Το 2006 όμως, έχοντας ήδη μάθει, ακούσει, διαβάσει και πωρωθεί, περίμεν απως και πώς να κυκλοφορήσει. Και 12 χρόνια μετά, εξακολουθεί να με συντροφεύει σαν κομμάτι μου πια.

2. Pain of Salvation- Be

Βασικά, οι καταχωρήσεις 4 εως και 2 σε αυτό το top-5 είναι όλες αδικημένα νο. 1. Με πιο αδικημένο το Be, το οποίο για χρόνια κέρδιζε την πρωτιά. Μπαίνοντας όμως στο τριπάκι να ξακανούσω τις αγαπημένες μου δουλειές, συνειδητοποίησα μερικά πράγματα. Σαφώς και με επηρέασε πολύ και σε πολλούς τομείς. Ωστόσο, κατέληξε στη δεύτερη θέση γιατί επέλεξα να το ακούσω και με κέρδισε ενώ είχα ήδη μια επαφή με την παρέα του κυρίου Gildenlow. Δεν υπήρχε η συγκίνηση της έκπληξης. Υπήρξε η συγκίνηση της ανακάλυψης ενός τεράστιου concept δίσκου με φανταστικά κομμάτια και υπέροχες ερμηνείες, υπήρξε η συγκίνηση του να συνοδέψει μερικές προσωπικές στιγμές, αλλά μέχρι εκεί. Οριακά λοιπόν, βρίσκεται στο 2. Και νιώθω την ανάγκη να του ζητήσω συγγνώμη γι’αυτό.

1. Porcupine Tree – Deadwing

Και φτάνουμε στην κορυφή. Ένας δίσκος που δεν είχα καν στο πρόγραμμα ν’ακούσω κι ήρθε από μόνος του, με τη μορφή ενός CD που έριξα κατά λάθος στο δισκάδικο κι ήμουν σε φάση «Α ωραία, ήθελα να τους τσεκάρω κάποια στιγμή, έβγαλαν καινούριο, αφού έπεσε στα χέρια μου ευκαιρία είναι». Περιεχόμενο ατμοσφαιρικό, ευφυές και πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο είχα ακούσει ως τότε. Η ιδιαίτερη φωνή, ο συνδυασμός βαρέων κιθαριστικών riff με ατμοσφαιρικά αλλά ουχί συμφωνικά πλήκτρα, οι μακροσκελείς συνθέσεις που έφευγαν νεράκι, μερικά στοιχεία από Tool που ήδη είχα προλάβει να συμπαθήσω αλλά και οι χαλαρές στιγμές, όλα αυτά σε ένα κόνσεπτ που αρχικά αφορούσε σενάριο για μεταφυσικό θρίλερ αλλά τελικά δεν έκατσε να γυριστεί ποτέ και φρόντισε να στοιχειώσει για πάντα το top-5 μου και να παγιωθεί στο νούμερο ένα κι επίσημα. Οι συμμετοχές αξιόλογων καλλιτεχνών σε guest ρόλους (Adrian Belew, Mikael Akerfeldt) δε νοθεύουν καθόλου την αστείρευτη έμπνευση του πολυπράγμονα κυρίου Wilson, ίσα ίσα την τονώνουν κιόλας, ειδικά το υποβόσκον bromance με τον Σουηδό μπροστάρη των Opeth να χαρίζει φωνή και κιθάρα στο πιο «αααχχχ» κομμάτι για μένα. Arriving Somewhere but not Here! Τι κομμάτι! Και μόνο του να ήταν όλο το άλμπουμ, πάλι πρωτιά θα χτύπαγε. Συμπυκνώνει το όλο feeling με τον πιο «δε-θέλω-να-γαμήσω-θέλω-να-ηρεμήσω» τρόπο. Όταν όλοι καύλωναν βλέποντας πόδι πάνω στα μόνιτορ ή ξεσηκώνονταν με τα horns, εγώ ανατρίχιαζα με την εμβληματική πλέον κίνηση του Wilson κατά τις ζωντανές εκτελέσεις του εν λόγω ύμνου. Πως να καταλήξω λοιπόν κλασσικός χατζημεταλλάς;

Ανοιξιάτικη βροχή

Το ταξίδι της ζωής

Κι όλα τα νοήματα

Του σύμπαντος

Των ανθρωπίνων σχέσεων

Του ποιοι είμαστε

Τι κάνουμε

Που πηγαίνουμε

Από που ήρθαμε

Κι όλων των άλλων, για να μη μακρηγορώ

Είναι η ανοιξιάτικη βροχή

Όχι όποια κι όποια

Η βροχή σ’ένα λιβάδι δε μας κάνει

Ούτε σ’ένα τυχαίο πάρκο

Ούτ’η βροχή του βουνού

Ούτε κι η παραθαλάσσια

Μιλάω γι’αυτήν της πλατείας Εξαρχείων

Ξεσπάει ξαφνικά

Χωρίς καν να την υπολογίσεις

Ψιχαλιστά στην αρχή

Τη λες και ευλογία

Κι αν σ’ ενοχλήσει την ανέχεσαι

Ελπίζοντας να περάσει γρήγορα

Σαν παιδική ηλικία

Αλλά παραείναι αισιόδοξη σκέψη γι’αυτό το σύμπαν

Σωστά;

Όλα ωραία κι όλα καλά λοιπόν

Μέχρι να γίνει μπόρα

Και να κάνει τους δρόμους ποτάμια

Και να ξεχειλίσουν τα φρεάτια

Και σ’όλη την ατμόσφαιρα

Επικρατεί αυτή η μυρωδιά

Από νοτισμένα τσιμέντα

Μπάφο και ρετσίνα

Σκατά και κάτουρα

Εφηβικές ορμόνες

Κοψίδια και μπύρες

Σκουριασμένες χορδές

Υιοθετημένα κι αδέσποτα ζωντανά

Έμπνευση στη μια γωνιά και κατάντια στην άλλη

Αυτό είναι το νόημα των πάντων

Το αμφισβητείς;

Τότε μέτρα τις γραμμές

10 Day Album Challenge: Day 10: Peter Dolving Band (BringTheWarHome) – Bad Blood

Αυτό παίζει να είναι το πιο δύσκολο κείμενο που έγραψα ποτέ. Όχι για το άλμπουμ καθαυτό, το οποίο εντάσσεται στην κατηγορία των «αααχχχ» δίσκων, όσο για τις αναμνήσεις που μου φέρνει.

Ξεκινάμε με τα εύκολα: 2011 κι οι The Haunted κυκλοφορούν το Unseen. Κι αφού βλέπω να μου αρέσει το δισκάκι, αποφασίζω να ψάξω λίγο παραπάνω τον υπέροχο κύριο Peter Dolving, δύο φορές πρώην frontman της μπάντας. Και ψάξε-ψάξε, ανακαλύπτω ότι διαθέτει και προσωπική δισκογραφία. Βρίσκω το Bad Blood σε ψηφιακή μορφή. Δε βγήκε ποτέ από το MP3 player.

Μουσικά, πολύ πιο διαφορετικό από όσα έκανε ως μέλος διαφόρων συγκροτημάτων. Ούτε κατά διάνοια κοντά στο post-hardcore ύφος των Mary Beats Jane και τα καφριλίκια των The Haunted. Ύπουλα ήσυχο, εσωστρεφώς δυνατό, οριακά γλυκανάλατο. Το ότι δείχνει το ερμηνευτικό εύρος και τη συνθετική δεινότητα του Dolving είναι μάλλον κάτι που περνάει σε δεύτερη μοίρα. Κανέναν δεν αφορά το τι ζόρια τράβαγε ο άνθρωπος τον καιρό που άφησε το metal πίσω του και παρουσίασε μιαν εναλλακτική, ευαίσθητη πλευρά του στο κοινό του. Στο μουσικό περιεχόμενο, μιλάμε για έναν καλοστημένο δίσκο και στο στιχουργικό άκρως προσωπικά ορμώμενη ποίηση.

Ας φτάσω στο σημείο που θα αυτολογοκριθώ, ώστε το κείμενο να μη θυμίσει γραπτό ανάλογο μιας dick pic από το πολύ ξεβράκωμα. Ας μείνω στο ότι δεν ήμουν και πολύ στα καλά μου τότε. Ας περιοριστώ στο ότι φρόντιζα επιμελώς να μη βγαίνει προς τα έξω το κουβάρι μέσα μου. Αυτά έμειναν εκεί πίσω. Και το άλμπουμ εδώ μέσα. Κι αν λειτούργησε τότε θεραπευτικά, αναδρομικά λειτουργεί σαν checkpoint, για να το πω με gaming όρους. Σαν ένα σημείο υπενθύμισης του που βρισκόμουν και κίνητρο να μην ξαναβρεθώ εκεί. Πέτυχε το σκοπό του; Ας πούμε ότι αυτό το save file είναι ένα κόκκινο El Camino μακριά από το να μην έχει πια λόγο ύπαρξης κι ας κλείσουμε εδώ.

  • Επίλογος

Πριν 10 μέρες, βρέθηκα προσκεκλημένος σε ένα σοσιαλμιντικό παιχνίδι που μου έδωσε κίνητρο να καταγράψω επιτέλους, έστω και σταδιακά, το top-20 αγαπημένων μου μουσικών δίσκων, μια δουλειά που σκεφτόμουν να κάνω για αρκετό καιρό κι όλο άφηνα πίσω, γιατί πραγματικά δυσκολευόμουν να σχηματίσω την εικοσάδα. Τελικά, τα κατάφερα και με την ευκαιρία αυτού του παιχνιδιού, επί 10 ημέρες έγραφα για τις θέσεις 15 έως και 6 αυτής της λίστας. Το top-5 και οι θέσεις 20 έως και 16 θα αναλυθούν σε επόμενο κείμενο. Να ευχαριστήσω λοιπόν τον φίλο, μουσικάνθρωπο, συχνά δάσκαλο και μια στο τόσο μαθητή Δημήτρη Βαγγέλη, το Μήτσο της καρδιάς μας, για την πρόσκληση-πρόκληση και το κίνητρο.

10 Day Album Challenge: Day 9: Trivium – Ascendancy

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα μουσικό παρακλάδι που ονομαζόταν New Wave Of American Heavy Metal. Κανείς δεν κατάλαβε γιατί. Ούτε επίσημο Old Wave υπήρχε, ούτε το μουσικό στυλ παρέμεινε εντός αμερικανικών συνόρων, ούτε heavy metal ήταν ακριβώς. Υποθέτω ότι στην αυγή της τρέχουσας χιλιετίας, υπήρξε κάποια ανάγκη από τον Τύπο να δημιουργήσει ένα κίνημα για να συνδέσει το παρελθόν του metal ήχου με το τότε παρόν του. Ένα παρόν με χαμηλά κουρδίσματα, εναλλαγές καθαρών και ακραίων φωνητικών, γλυκανάλατων μελωδιών και βαρέων riff, ανελέητης δίκασης και groove. Στυλ βασισμένο στα δίπολα, από το οποίο ξεπηδούσαν κάθε λίγο οι νέοι *insert όποιο όνομα υπερκλασσικής 80s metal μπάντας γουστάρεις here*. Πόσοι όμως ξεχώρισαν και πόσοι παρέμειναν;

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω το κίνημα αυτό από την αρχή μέχρι το τέλος του. Από τα πρώτα δειλά βήματα και το θάψιμο από τους μεταλλοπατέρες κάθε ηλικίας, ως την αποσύνθεση του μεγαλύτερου κομματιού του. Όχι ότι δεν υπάρχει πια τίποτα πια από δαύτο, ό,τι άξιζε άντεξε. Όπως κι οι Trivium.

Ο δεύτερος δίσκος τους και το πρώτο τους μεγάλο μπαμ (βασικά, γκαμπαραγκαμπουμμπαμμπραπγρρρρμπλκσκλίτς ήταν αυτό τότε) βρίσκει μια παρέα τότε εικοσάχρονων να υπογράφει σε μια τεράστια δισκογραφική (RoadRunner) και να κυκλοφορεί ένα δίσκο που τους έμπασε για τα καλά στο NWOAHM προσκήνιο. Και δικαίως. Καλοδουλεμένα κομμάτια με απαιτητική κιθάρα και εύπεπτα ρεφρέν, καθαρά φωνητικά οριακά για ραδιόφωνο, μα πάνω απ´όλα έμπνευση. Η οποία οδήγησε τον νεαρό Matt Heafy να κληθεί να γράψει υλικό για το επετειακό άλμπουμ RoadRunner United (google it για να καταλάβεις για το εγχείρημα μιλάμε) παρέα με παλαίμαχους συνθέτες-σήματα κατατεθέντα της εταιρείας. Και μεταξύ μας κι εντελώς υποκειμενικά μέχρι να συμφωνήσεις κι εσύ μαζί μου και γίνει αντικειμενική αλήθεια, με εντυπωσιακότερα αποτελέσματα από τους άλλους τρεις. Και ταλέντο φυσικά, τόσο που αμφότεροι οι κιθαρίστες αρθρογραφούσαν τακτικά σε σχετικά περιοδικά, μοιράζοντας στους επίδοξους συναδέλφους τους τις γνώσεις τους. Στην πορεία φυσικά εξελίσσονται πιο πέρα από τον ήχο που τους έφερε στο φως, προσθέτοντας κλασσικά heavy και thrash στοιχεία, αφαιρώντας τα για χάρη πλήρους εκμοντερνισμού ή μπλέκοντάς τα όλα μαζί.

Η ζήλεια ενός εικοσάχρονου στο Ελλάντα που πάσχιζε να παίξει τη δική του μουσική μαζί με την κατάλληλη παρέα, δεν περιγράφεται… Υποχωρεί γρήγορα και γίνεται θαυμασμός για τα έργα των συνομηλίκων του από την άλλη πλευρά του πλανήτη. Το δισκάκι τους καταλαμβάνει μόνιμα θέση στο discman, η πάνω χορδή της κιθάρας πέφτει σε Ρε, οι εκτυπώσεις στο βιβλιοπωλείο είναι 30% σημειώσεις του ΤΕΙ και 70% tabs των κομματιών τους, που μετά από μια πρώτη απόπειρα εκτέλεσης μένουν στην άκρη,αλλά κάνουν δουλίτσα σαν πρώτη ύλη έμπνευσης, αρκετή για να δημιουργήσει υλικό πολύ μακριά από αλλά και τόσο κοντά στο τότε αγαπημένο του μουσικό παρακλάδι.

Τώρα, θα μου πεις γιατί όλη αυτή η ιστορία κι η ανάλυση… Φαντάσου έναν συνομήλικο του Jon Bon Jovi που μεγαλώνοντας ταυτόχρονα παρακολουθούσε την εξέλιξη του hair metal πανηγυριού από τα 80s ως και την πτώση στα 90s και τη συνέχεια φυσικά του συγκροτήματος ως και σήμερα. Τηρουμένων βέβαια των αναλογιών σε εποχή, μουσικό στυλ και εμπορική επιτυχία, το NWOAHM ήταν το poser κίνημα της γενιάς μου κι οι Trivium είναι οι Bon Jovi του. Ξεχώρισαν, προσαρμόστηκαν πετυχημένα και παρέμειναν. Και μάλιστα, χωρίς τις κομμώσεις και τη γκαρνταρόμπα!

10 Day Album Challenge: Day 8: Socrates – Phos

Εδώ είναι ακόμα μια περίπτωση δίσκου-«αααχχχ». Και σαν απόλαυση αλλά κι από μιαν άλλη άποψη. Έχασα χρόνο μέχρι να τον ανακαλύψω. Αλλά πιο μετά αυτό.

Από τη μεγαλύτερη λίστα μου αγαπημένων άλμπουμ είναι το παλιότερο χρονολογικά. Παραδόξως όμως, το ύφος του ήταν τόσο μπροστά! Η ηλεκτροδοτούμενη μουσική της εποχής, ειδικά στην ψωροκώσταινα, είχε πλέον να επιδείξει σημαία. Και τι σημαία! Με πινελιά Vangelis! Τα πλήκτρα λιγότερο κι η παραγωγή του περισσότερο, έδωσαν στην παρέα των Σπάθα-Τουρκογιώργη-Τρανταλίδη την αρχοντιά που τους στέρησε η εγχώρια έλλειψη τεχνογνωσίας στις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Ότι ότι το ταλέντο και η γκάβλα δε φαινόσαντε, αλλά να, κάτι έλειπε κι ήρθε να συμπληρωθεί. Άλλωστε, η ίδια η μπάντα είχε αντιληφθεί ότι το υλικό της άξιζε καλύτερη ηχοληπτική φροντίδα και το έδειξε επανηχογραφώντας το Starvation.

Θα είναι άδικο να σταθούμε όμως μόνο στο κομμάτι αυτό, τη στιγμή που στον ίδιο δίσκο υπάρχει το Queen of the Universe, το σχεδόν fusion Killer (με το riff του να θέλουν τα πιο εθνικόφρονα αυτιά να έχει κλαπεί από Dream Theater αλλά ας μη γινόμαστε κακεντρεχείς…) ή το τεράστιο Mountains στην πρώτη του εκτέλεση. Βέβαια έτσι, αδικούνται τα «παραδοσιακά» The Bride και Time if Pain και τα ψυχεδελικά Every Dream Comes to an End και A Day in Heaven από τοπαραπάνω ξεχώρισμα. 8/8 κομματάρες με την καλύτερη μουσική που δημιούργησαν ποτέ οι Socrates και χωρίς δευτερόλεπτο να περισσεύει. Η τραγουδοποιία στα καλύτερά της.

Κι όχι, δεν ήταν ο δάσκαλός μου της κιθάρας που προσπάθησε σε έναν αρούκανο μεταλλά έφηβο να μάθει λίγη ποιότητα. Ήταν μια συλλογή γερμανικής παραγωγής με την αφρόκρεμα του ροκ της δεκαετίας του ’70 που μου δάνεισαν και που ανάμεσα σε μεγαθήρια της παγκόσμιας σκηνής που με έπεισε να τους δώσω άλλη μιαν ευκαιρία. Όταν βλέπεις στο δεύτερο και το τρίτο CD δύο κομμάτια από αυτό τον δίσκο, σκέφτεσαι με το λειψό σου το μυαλό «δε μπορεί, κάτι μαλακία έκανα τότε, ας το ξαναπροσέξω!».

Και καταλαβαίνεις πόσο μαλάκας ήσουν στην εφηβεία σου.

10 Day Album Challenge: Day 7: My Chemical Romance – The Black Parade

ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΟΠΩΣ ΑΓΝΟΗΘΕΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΦΡΑΝΤΖΑΣ ΣΤΟ ΗΜΙΣΥ ΤΟΥ ΤΡΙΧΩΤΟΥ ΤΗΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΜΟΥ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ! ΦΧΑΡΣΤΩΩΩ!

Από τις μεγαλύτερες ανατροπές αυτού του challenge το παρόν τεμάχιο, έτσι; Όσοι με γνωρίζουν προσωπικά όμως, μπορούν να επιβεβαιώσουν το πολυσχιδές του μουσικού μου γούστου.

Αν αυτή η ποικιλία συμβαδίζει και με κάποια ποιότητα, ούτε εγώ δεν το γνωρίζω ωστόσο!

Τση μοδός τότε αυτό που λέγαν emo κι αποφασίζοντας να μην ασχοληθώ με την haute cοuture και τις δεύτερες χειρότερες κουπ στην ιστορία της ευρύτατης ροκ σκηνής (η 80’s περμανάντ θα είναι πάντα στο νούμερο 1!) και να δώσω βάση στο μουσικό περιεχόμενο. Τόση στυλιζαρισμένη κατάθλιψη, ούτε οι Κλιψ Κλαψ Πυξ Λαξ! Χωρίς τατού και φράντζες, δε θα πήγαινε πουθενά! Θυμάμαι μάλιστα να διαβάζω στο αλησμόνητο κόμικ «ο Κήπος του Προφήτη» (γνωστού μεταλλοπεριοδικού-ονόματα δε λέμε δε με πληρώνουν) τη θεϊκή ατάκα του Ντίνου προς τον ξάδερφό του: «Αν θέλεις θλίψη, άκου κάτι αντρικό! Anathema, My Dying Bride, Πουλόπουλο!». Πιστός στο δόγμα λοιπόν, ξέρασαν μέχρι και τα μάτια μου δεν πείθηκα από το ηχητικό αποτέλεσμα του είδους.

Με εξαίρεση τούτο το δισκάκι. Έχοντας ήδη βγάλει δύο μέτρια-τουλάχιστον για τ’αυτιά μου, γιατί σε ένα δωδεκάχρονο της εποχής θα ήταν τουλάχιστον ανυπέρβλητη τέχνη-αλμπουμάκια νωρίτερα, οι MCR κυκλοφορούν το 2006 ένα δίσκο με concept-τι άλλο;-το θάνατο. Από καρκίνο… Ενός νέου ανθρώπου… Κι η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια του… Σα να σοβαρεύουν τα πράγματα! Θέτοντας τέλος στην εποχή της τάχαμου ρομαντικής καταθλιψούρας και διαπραγματευόμενοι ένα σοβαρό θέμα που εκτείνεται σε έναν ολόκληρο δίσκο, η μπάντα κάνει την τολμηρή κίνηση να ενηλικιώσει το emo παρακλάδι, πηγαίνοντας τη μουσική τους σ’ένα πιο Queen επίπεδο: grande ενορχηστρώσεις, πολλαπλά στρώματα φωνητικών και κιθάρας, εμπνευσμένες συνθέσεις που δίνουν κάτι ακόμα και στον απαιτητικό ακροατή. Το emo γίνεται από κοινωνικό φαινόμενο με μουτρωμένα εφηβάκια, ένα μουσικό είδος με άξιους εκπροσώπους εν μία νυκτί.

Και δυστυχώς, παραμένει σε αυτή τη μία νύχτα μόνο. Η συνέχεια για τη μπάντα δεν βγαίνει τόσο εμπνευσμένη και αφού αντιμετωπίζουν προβλήματα αναμετάξυ των και με συνεργάτες, αλλά και με την έμπνευση να έχει αρμεχτεί στο The Black Parade και να μην υπάρχει στάλα στις επόμενες δουλειές τους, κλείνουν το μαγαζάκι το 2013, όταν και κόβονται και οι τελευταίες φράντζες για να δώσουν χώρο σε ξυρισμένους σβέρκους και κροτάφους.

Όσο όμως κι αν με πώρωσαν τα This Is How I Disappear, The Sharpest Lives, Mama, House of Wolves, Famous Last Words (αυτό πάει να πει δίσκος  με ενδιαφέρον ως και το τελευταίο κομμάτι ωρέ!), , όλο το άρπαγμα από τα μούτρα, όλη τη ζημιά την εξαπέλυσε το Welcome to the Black Parade. Βλέπεις, το απωθημένο… Ο πατέρας μου, ποτέ δε με πήγε μια βόλτα να μου πει πέντε πράματα, όπως του πρωταγωνιστή. Αλλά δε γαμείς… Mama, we all go to Hell!

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑