Αναζήτηση

People of the Net

Όταν σπάει ο κύκλος

Φάε!

Χόρτασε!

Αγάπη,

έγνοια,

τρυφερότητα!

Πράματ’άγνωστα ως τώρα

Μα νόστιμα κι ωραία

Καταβρόχθισ’τα,

αχόρταγα!

Μέθυσε με συναίσθημα

Κι όταν κορέσεις

Ξέρνα τα

-χολή και βιτριόλι-

πίσω σ’όποιον στά’δωσε!

Τ’αξίζει άλλωστε,

κάποτ’έκανε το ίδιο…

Μόνο δώσε βάση σ’ό,τι κάνεις,

για’ θα σου γυρίσει πίσω!

Φαύλος κύκλος της αγάπης…

Advertisements

Spoiler Alert

Καλοκαίρι, τα τελευταία χρόνια, σημαίνει Game of Thrones κι ακόμα κι εμείς που δεν το παρακολουθούμε, θέλοντας και μη, μαθαίνουμε τα τεκτενόμενα, καθώς όλοι οι υπόλοιποι ποστάρουν αναλύσεις, περιλήψεις, μιμίδια κλπ εις τα ηλεκρονικά προφίλ τους. Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν άκρως διασκεδαστικό, αλλά υπάρχει και μια κατηγορία θεατών που με ενοχλούν με τη στάση τους: οι αντισποϊλεράδες. Κι εννοείται ότι θα πέσει κράξιμο!

Ναι, το πιάσαμε το υποννοούμενο, δεν είδες το νέο επεισόδιο, είδες όμως κάποιο σχόλιο, το οποίο προδίδει την εξέλιξη, οπότε σε ενόχλησε. ΝΕ ΤΙ; Μπας κι αυτό σημαίνει πως δε θα δεις το επεισόδιο στην πρώτη ευκαιρία; ΑΜΗΝ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΛΑΚΙΑ! Α, θα το δεις όπως και να έχει; Ε ΤΟΤΕ ΤΙ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΙΣ ΩΡΕ ΜΟΥΛΕ; Στο χαλάσαμε; Πως ακριβώς;

Επειδή λέει του είπαμε τι θα γίνει και δε θα έχει την ίδια ανυπομονησία και… ΣΚΑΤΑ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΣΟΥ! Όταν σου κάνουν ένα δώρο που η συσκευασία μαρτυράει ακριβώς τι θα είναι, ξενερώνεις καθόλου μέχρι να το ανοίξεις; Στην τελική, από 50-60-90 λεπτά καλογυρισμένου επεισοδίου, μαθαίνεις ένα σκηνικό το οποίο να κράτησε 2 λεπτά μάξιμουμ, κι αυτό κακοδιατυπωμένο. Τι ακριβώς σου χαλάει; Θες να πεις ότι η σκηνή που ο Γιάννης πήρε τα’όπλο του και τό’μπηξε στη θειά του έχει μεταφερθεί επακριβώς στα μάτια σου από ένα καλαμπούρι που έγραψε κάποιος στο twitter π.χ.; Αν είσαι τόσο διορατικός, να ακολουθήσεις και τη στάση του κωλόπαιδου του Μπραν και ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΚΛΕΙΣΤΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΑΜΗΣΕΙ Ο ΑΔΕΡΦΟΣ ΣΟΥ ΤΗ ΘΕΙΑ ΤΟΥ!

Α, ναι, spoiler alert ξέχασα να πω!

Και μετά κατηγορούν κάποιον που του ξέφυγε κάτι ή και ειπώθηκε σκόπιμα, γιατί λαχτάραγε να το κουβεντιάσει, ή είναι κάνας περίεργος τύπος σαν κι εμένα που συλλέγει memes από μια σειρά που δεν παρακολουθεί καν αλλά ΤΟΥ ΕΧΕΤΕ ΠΡΗΞΕΙ Τ’ΑΡΧΙΔΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ!

ΤΟΝ ΣΠΟΪΛΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΞΑΝΑΒΡΙΣΕΙΣ! ΤΟΝ ΣΠΟΪΛΕΡΑ!

Άκουσε να δεις Θανάση μου, ο σποϊλεράς επιτελεί κοινωνικό έργο! Είτε σε κάνει δύσπιστο απέναντι στο τι θα δεις, άρα παρακολουθείς με ακόμα μεγαλύτερη αγωνία, είτε σε ξαλαφρώνει ενδόμυχα από ένα άγχος, δίνοντάς σου τη δυνατότητα να μην ανησυχήσεις αν χάσεις μια γραμμή από τη σειρά επειδή θα πίνεις το νεράκι σου να μην κορακιάσεις ή επειδή θα μασουλάς την πίτσα σου! Γκέγκε; Μπορείς και βλέπεις κάθε επόμενο επεισόδιο επειδή σου χάλασε το προηγούμενο ο σποϊλεράς! Έτσι, δε σου κόπηκε η ανάσα παρακολουθώντας κι επιβίωσες μέχρι το επόμενο!

Κι επαναλαμβάνω: άμα στο χαλάσω όπως λες, γιατί θα πας να το δεις έτσι κι αλλιώς; Μα επειδή σου αρέσει! Ε ΤΟΤΕ ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΕ! Χωρίς γκρίνιες και καυγάδες!

Και να σου πω και κάτι;

Ε ναι, γουστάρω spoilers! Και δεν εννοώ πως δε με ενοχλούν απλώς. Μερικές φορές τα αποζητώ, γιατί κάτι έχω ψυλλιαστεί από πριν ότι θα συμβεί και θέλω να μάθω αν όντως ισχύει, για να παρακολουθήσω απερίσπαστος τη σειρά! Θα μου πεις Θανάση μου, «εσύ είσαι κι ανώμαλος!»… ΟΧΙ! ΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΓΟΥΣΤΑΡΕΤΕ ΕΙΣΤΕ ΑΝΩΜΑΛΟΙ! Κι εξηγώ αμέσως.

Υπάρχει κόσμος εκεί έξω που χαλάει φιλίες για ένα ΓΑΜΩΣΠΟΪΛΕΡ! Μαλάκα, υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που προτιμούν να μην έχουν καμία δραστηριότητα στα κοινωνικά μύδια την περίοδο προβολής (μιλώντας για ανθρώπους με μια κινητικότητα, όχι που έχουν ένα παρατημένο προφίλ), παρά να μάθουν μια λεπτομέρεια που – πρόσεξε! – έχει κυκλοφορήσει αλλά η αρχοντοσύνη τους δεν έχει αξιωθεί να τη δει! Ή που θυσιάζουν την πραγματική κοινωνική τους ζωή για να μην ακούσουν κατά λάθος κάτι! Υπάρχουν άνθρωποι που χρησιμοποιούν το spoiler σαν απειλή ωρέ μαλάκα!

«-Θα μου επιστρέψεις το πενηντάρικο που μου χρωστάς ή να σου πω ότι ο Τζόρας…

-ΠΑΡΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΚΑΣΕ!»

Δηλαδή, βρες το λάθος! Θα μου πεις, ποιο απ’όλα;

Μετά από αυτό Θανάση μου, επιμένεις πως ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου είναι ανώμαλος;

Υποτίθεται ότι οι σειρές γυρίζονται με φαινομενικό σκοπό την ψυχαγωγία (Φαινομενικό, γιατί ο πραγματικός είναι τα φράγκα, μην είστε αφελείς! Κανένας παραγωγός δε νοιάστηκε να περάσει καλά η αφεντιά του Μπάμπη από το Μπραχάμι, να κονομήσει ο ίδιος θέλει!). Κι η ψυχαγωγία δε σταματά στο να παρακολουθήσεις το επεισόδιο, αλλά και να το σχολιάσεις με κάποιον άλλο. Το να φτάνεις στο σημείο να χαλάσεις τις καρδιές σου με κάποιον άλλο, δεν είναι ψυχαγωγία, ΜΑΛΑΚΙΑ ΣΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΕΙΝΑΙ!

Και στην τελική, σιγά και το σπουδαίο πράμα για να στο χαλάσουμε! Δεν είναι δα και τα σχέδια κατάκτησης του κόσμου! Μια σειρά είναι! Σιγά τα ωά! Hakuna your tatas δηλαδή!

«Θα ντυνόμαστε όπως θέλουμε και θα αγαπάμε όποιον θέλουμε»

Νά’μαι πάλι εδώ Θανάση μου, ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου, να γράφω τα δικά μου!

Καλά με χτύπησε η θερινή ραστώνη και το πήξιμο στο γραφείο με 45 βαθμούς υπό σκιάν, αλλά να που κάτι θα γίνει να ξυπνήσει ο wannabe αρθρογράφος που κοιμάται μέσα μου!

Συγκεκριμένα, το wake up call ήρθε με τη μορφή του παρόντος άρθρου.

Για όσους βαριούνται να διαβάσουν, περιληπτικά, το άρθρο αναφέρει ένα περιστατικό, όπου νεαρός δέχεται «ομοφοβική» (θα εξηγήσω παρακάτω τα εισαγωγικά) φραστική επίθεση εξαιτίας ενός ροζ καπέλου.

Ξυπνάς λοιπόν ένα πρωί Θανάση μου, ντύνεσαι και πας να πάρεις το λεωφορείο να πας στη δουλειά/σχολή/καφετέρια. Κι επειδή κάτι στο ντύσιμό σου μπορεί ενδεχομένως να υπονοεί ότι ίσως και να είσαι γκέι, ενώ δεν είσαι, δέχεσαι αδικαιολόγητο κράξιμο. Νιώσε λίγο το κόνσεπτ. Ο τύπος-θύμα που αναφέρεται στο άρθρο δέχτηκε μια επίθεση λόγω ενός ροζ καπέλου. Και δικαίως. Ποιος ηλίθιος θα φορούσε εν έτει 2017 ροζ καπέλο; Ούτε ο Λάκης Γαβαλάς! Σε μια ιδανική κοινωνία, όλοι θα έπαιρναν το μέρος του τύπου που κράζει.

Εδώ όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με fashion police κράξιμο. Ούτε με ιδανική κοινωνία. Έχουμε να κάνουμε με την Ελλάδα της Δουνουτουκρατίας και με μια φραστική επίθεση ρατσιστικού χαρακτήρα, η οποία προκύπτει κι εντελώς αυθαίρετα, καθώς το γένους αρσενικού θύμα φοράει ένα καπέλο θηλυπρεπούς χρώματος. Τέλειο στοιχείο για να προκύψει από κάποιον κακεντρεχή η σεξουαλική του ταυτότητα, έτσι;

Για πες μου τώρα ωρέ Θανάση, εγώ που κυκλοφορούσα με πουκάμισο τύπου Μπονάτσος στους Απαράδεκτους, γιατί δε βρέθηκε ένας να με πει αδερφή; Μήπως επειδή είμαι τρια στρέμματα μπόγος και κάποιος θα φοβόταν ότι θα του τις έριχνα μέχρι να πει «Μπιρ Αλλάχ»; Χωρίς να έχουμε εικόνα του θύματος, μπορούμε να υποθέσουμε ότι μάλλον διαθέτει αδύνατο σκαρί και δέχτηκε τον χλευασμό αυτό επειδή κάποιος έκρινε ότι δεν κινδυνεύει κι ότι έχει τον αέρα να ξεστομίσει οποιαδήποτε προσβολή. Άλλο που τελικά το θύμα έψαξε για το δίκιο του χειροδικώντας και ο θύτης κατέληξε, για να το πω κι επιστημονικά, να μείνει μαλάκας.

Ουσιαστικά λοιπόν, δε μιλάμε για «ομοφοβία» (τώρα, σε λίγο θα εξηγήσω τα εισαγωγικά Θανάση μου, μη μου βιάζεσαι), αλλά για bullying. Γιατί οι νταήδες του σχολείου σε ποιον έκαναν τσαμπουκά; Στον (φαινομενικά) αδύναμο. Και πως τους κοβόταν ο αέρας; Ούτε με την τιμωρία, ούτε με τις συστάσεις, ούτε με τον κοινωνικό αποκλεισμό. Αλλά με την αντεπίθεση.

Κι εδώ έρχεται η στιγμή που όλοι περιμέναμε, να εξηγήσω τα εισαγωγικά. Θεωρώ αδόκιμο τον όρο «ομοφοβία». Δε φοβόμαστε τους ομοφυλόφιλους. Φοβόμαστε το σκοτάδι, τις κατσαρίδες, τον μπαμπούλα, πράγματα τα οποία είναι φυσιολογικό κατά κάποιον τρόπο να τα φοβόμαστε. Έχουν κάτι το άγνωστο και το άγνωστο τείνει να προκαλεί τρόμο. Και τους ανθρώπους που έχουν κάποια φοβία, τείνουμε να τους συμπαραστεκόμαστε. Δεν κατηγόρησες ποτέ κάποιον που φοβάται τα ύψη ότι είναι φασίστας και μισαλλόδοξος, σωστά;

Τους ομοφυλόφιλους δεν τους φοβούνται, τους μισούν. Ας μην τους χαϊδεύουμε λοιπόν τ’αυτιά με όρους που περιέχουν συνθετικά, τα οποία δύνανται να προκαλούν συμπάθεια. Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους: δεν είναι ομοφοβικοί αλλά ομοαπεχθικοί.

Όταν μισείς κάποιον, υιοθετείς και μιαν εχθρική στάση απέναντί του. Και δε χρειάζεται να σου προκαλέσει κάποιος ένα αρνητικό συναίσθημα για να καταλήξεις να τον αποστρέφεσαι. Αντίθετα, όταν φοβάσαι κάποιον, φροντίζεις να μην τον προκαλείς. Αν φοβάσαι ότι ένας σκύλος θα σε δαγκώσει, δε σηκώνεις μια πέτρα να τον χτυπήσεις, γιατί τότε θα προκαλέσεις αυτό ακριβώς που φοβάσαι. Πρέπει να διαθέτεις μια σκατοψυχιά για να σηκώσεις την πέτρα, ακόμα κι αν ο σκύλος δε σου κάνει τίποτα (να, σαν τον ταβερνιάρη στα Στύρα, για όσους θυμούνται).

Από τη μια λοιπόν έχουμε τους ομοαπεχθείς, από την άλλη τους «ομοφιλικούς» (κι αυτά τα εισαγωγικά θα τα εξηγήσω παρακάτω), αλλά ενδιάμεσα σε αυτές τις κατηγορίες έχουμε και τους ομοαδιάφορους. Εμάς δηλαδή που σταρχίδιαμας κιόλας με ποιον συνευρίσκεται σεξουαλικώς ο παραδιπλανός μας. Θα μου πεις, αυτή η στάση δείχνει αδιαφορία! Θα σου πω, τα ετερόφυλα ζευγάρια αδιάφορα περνάνε, επειδή είναι το κοινώς αποδεκτό. Αδιαφορείς για κάτι το οποίο αποτελεί ένα δεδομένο, αδιαφορείς για τον ατμοσφαιρικό αέρα επειδή ξέρεις ότι είναι εκεί και μπορείς να τον ανασάνεις, να στο πω κι αλλιώτικα. Όταν δεν αδιαφορείς για κάτι αλλά ασχολείσαι μαζί του, είτε αντιμαχόμενος είτε υπερασπιζόμενος αυτό το κάτι, τότε του δίνεις μια παράλογη αξία.

Ώρα για εξήγηση πάλι: το να είσαι δεκτικός στο ότι κάποιος έχει δικαίωμα να ερωτοτροπεί με άτομα του ίδιου φύλου, δε σου δίνει το δικαίωμα να πετάγεται ωσάν την ερεθισμένη τσουτσού και να αποκαλείς κάποιον άλλο φασίστα, επειδή δεν δέχεται αυτό που εσύ βλέπεις σαν αποδεκτό. Διότι έτσι παύεις να είσαι φιλικός ως προς κάποιαν άλλη ομάδα. Προτιμώ για κάτι τέτοιους αυτόκλητους υπερασπιστές της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας να χρησιμοποιήσω τον πατροπαράδοτο όρο «αδελφομάνα», λόγω της εξίσου ενοχλητικής στάσης τους με τους ομοαποστροφικούς. Και να στο εξηγήσω με ένα παράδειγμα;

Θα στο εξηγήσω!

Σε αυτό το άρθρο που μάλλον δε θα διαβάσεις, βλέπουμε ένα κάργα στημένο σκηνικό πρότασης γάμου. Μια από αυτές τις γελοιότητες που λες «τι πήγε και ξοδεύτηκε να κάνει τέτοιες μαλακίες για να καταλήξει να παντρευτεί και να ξεχάσει τι πα’ να πει ηρεμία και σεξ το ζώον;». Μια καθ’όλα αποδεκτή πρόταση όταν πρόκειται για ετερόφυλο ζευγάρι, αλλά που αυτομάτως σε καθιστά φασίστα αν το πεις για ένα ομόφυλο ζευγάρι! Διότι το σκηνικό αυτό με τις γόνδολες και τους φωτογράφους αυτόματα αποτελεί μια δήλωση για την LGBTQIFKDPRORHSκιό,ιάλλοδιάολογράμμαθεςκότσαρεαπόδίπλαμαςταέχετεκάνειπλανήτεςμετηnonbinaryμαλακίαπουσαςδέρνεικαικανονίστεναμουβγάλετεκαιnonbinaryμπρίζεςκαμιάμέρα κοινότητα, κι οι απανταχού αδελφομάνες οφείλουν να υπερασπιστούν τους ήρωες πρωταγωνιστές του άρθρου από εσένα, τον φασίστα, που τόλμησες να αμφισβητήσεις το επαναστατικό της πράξης τους! Οι ίδιες αδελφομάνες θα έβρισκαν γελοίο το ίδιο ακριβώς σκηνικό, αν πρωταγωνιστές ήσαν ο Τάκης και η Σούλα…

Κάπου εδώ, να εξηγήσω ότι ρατσιστικά κρούσματα πάντα θα υπάρχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο: ρατσισμός είναι όταν λες σε μια γυναίκα να αφήσει το τιμόνι και να πάει στα πιάτα της, ρατσισμός κι όταν δίνεις μια θέση ισχύος σε μια γυναίκα, προκειμένου να μη σε πουν μισογύνη. Ρατσισμός είναι να θυμάσαι ότι ο Γιάννης Αντετοκούμπο είναι μαύρος κι άρα οφείλεις να τον βρίσεις όταν αποφασίζει να μην αγωνιστεί με την Εθνική στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ενώ πέρσι τον αποθέωνες που πήγε στο NBA (όχι που θα το πέρναγα στο ντούκου!). Ρατσισμός είναι όταν αισθάνεσαι υποχρεωμένος να βοηθήσεις με το ζόρι έναν ανάπηρο που δε ζητάει τη βοήθειά σου, επειδή θέλει ο οποίος να κάνει μια προσπάθεια να νικήσει το πρόβλημά του. Ρατσισμός κι όταν θα πεις πίσω από την πλάτη του «μας κάνει και το παλικάρι ο σακάτης!».

Ισότητα πα’ να πει αδιαφορία κατά βάθος. Αν επιθυμείς να νιώθει ίσος με τους άλλους αυτός που νιώθεις σαν οποιουδήποτε είδους μειονότητα, μην τον κάνεις να νιώθει μειονότητα! Αδιαφόρησε για οτιδήποτε μπορεί να κάνει τον διπλανό σου να νιώσει ότι ανήκει σε οποιαδήποτε μειονότητα και κάνε τον να νιώσει συνάνθρωπος.

Εκτός κι αν είναι εντελώς ηλίθιος. Κάπου εκεί είναι που αρχίζει να χαλάει η ράτσα και να θέλει πνίξιμο στο νεροχύτη. Αλλά με τους ηλίθιους θα ασχοληθώ σε κάποιο άλλο κείμενο.

Ρετσινιές και καταδίκες

Προ ημερών, κυκλοφόρησε στα κοινωνικά μύδια ανάρτηση μιας κυρά(τσα)ς, η οποία κατηγορούσε τύπο ότι της έσφαξε τη γάτα κι έχει απειλήσει και την ίδια με μαχαίρι. Το θέμα πήρε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις, όταν το φερόμενο ως προφίλ του εθνικού μας λαμπατέρ με πόδια, Παναγιώτη Χατζηστεφάνου, αναπαρήγαγε την «είδηση». Ξάφνου, χιλιάδες πιστών έστησαν διαδικτυακό λαϊκό δικαστήριο και κρέμασαν τον αιμοσταγή μαχαιροβγάλτη, μαζί με όλα του τα σόγια και την συνεικονιζόμενη σύντροφό του.

Θυμάμαι είχα μια συνάδελφο αφενός δικομανή, αφετέρου φιλόζωη. Την είχαμε για πειραγμένη και κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά τις καταγγελίες της. Όταν διάβασα την αναδημοσιευμένη και με καλυμμένο όνομα ανάρτηση, θεώρησα ότι πρόκειται για δημοσίευση της προαναφερθείσας. Μιλάμε για γραφή που μόνον ένας άνθρωπος μη έχων σώας τας φρένας θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Όσο για τη συνοδευτική εικόνα με το νεκρό αιλουροειδές, δε χρειαζόταν να διαθέτει κανείς ικανότητες ντετέκτιβ για να διαπιστώσει ότι το (πρώην) ζωντανό δε μαχαιρώθηκε. Πιθανότατα να έπεσε θύμα αδέσποτης φόλας.

Εντούτοις, τα μανιασμένα πλήθη δεν έδειξαν καν να προσέχουν ότι η περιγραφή δε συνάδει με την εικόνα, ούτε σκέφτηκαν ότι η μανδάμ έχει κάμποσες βίδες λασκαρισμένες. Ούτε βέβαια το φερόμενο ως προφίλ του στυλίστα-δικαστή έδωσε βάση στη λεπτομέρεια. Hate post στο δρόμο μας, ας βγάλουμε τους πυρσούς και τα δίκρανα από την αποθήκη να κυνηγήσουμε έναν άνθρωπο που δε γνωρίζουμε!

Τις επόμενες μέρες, ο άνθρωπος που υπέστη αυτό τον new wave διασυρμό, καθώς και οι οικείοι του, δέχτηκαν απειλές και λεκτικές επιθέσεις που ούτε μοιχαλίδα στη Μέση Ανατολή δε θα φανταζόταν. Κυρίως επειδή θα την έπαιρναν κατευθείαν με τις πέτρες. ΟΚ, άστοχο παράδειγμα κι ανεπιτυχής προσπάθεια για cringy αστεία, αλλά το νόημα το πιάνεις Θανάση μου: ένας άνθρωπος που δεν ξέρει τι έκανε, μαζί κι η οικογένειά του, βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα.

Ευτυχώς, η φιλοζωική ομάδα Angels πήρε χάμπάρι ότι κάτι περίεργο συμβαίνει κι ερεύνησε το θέμα. Χιλιάδες ζα εξαπατήθηκαν από μία πυροβολημένη. Το λαμπατέρ με πόδια αποδείχτηκε πιο βλάχα κι από βλαχάρα. Το παλικάρι βέβαια εννοείται ότι θα κάνει κάποιο διάστημα να συνέλθει από το σοκ και να ξακολλήσει από πάνω του τη ρετσινιά του Τζακ του Αντεροβγάλτη του Περισσού (πως λέμε Σάκης Ρουβάς του Πειραιά ένα πράμα).

Φυσικά, οι «σοβαροί νοικοκυραίοι, καλοί φιλόζωοι και σκεπτόμενοι άνθρωποι» με τα δίκρανα και τους πυρσούς, δε θα λάβουν υπόψιν τους την έρευνα των Angels, επειδή ο Παναγιώτης που τρέχει την ομάδα έχει τατουάζ στο πρόσωπο. Κι εννοείται ότι ένας άνθρωπος με τέτοια εμφάνιση απαγορεύεται να έχει φιλοζωικές ανησυχίες! Πρέπει να είναι φυλακόβιος, μπαρόβιος, κοινόβιος και να καίει εκκλησίες! Θέλει-δε θέλει… Ήδη βλέπω τη γκιόσα που έκανε την αρχική ανάρτηση και το φερόμενο ως προφίλ του Χατζηστεφάνου (ναι, βαρέθηκα τα αστεία με βλάχες και λαμπατέρ) να βγάζουν έκτακτο παράρτημα στα Νέα του Ψαροντούφεκου (καλά, δεν τα βαρέθηκα και πάρα πολύ): «Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει! Τατουαζοφόρο κτήνος καλύπτει τον αιμοσταγή φονιά του Περισσού!»…

Αλλά ας μην ασχοληθώ άλλο με το τι μπορεί να συμβεί από εδώ και στο εξής. Ας μείνουμε στο ΠΟΣΟ ΣΤΟΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ. Καλά, μερικές χιλιάδες έστω. Αντί να πάρουν γραμμή (όχι σνιφαριστά) ότι μια παλαβή κατηγορεί έναν άσχετο, αρχίζουν τις καταδίκες, τις ευχές για ψόφους και καρκίνους, βγάζουν ετυμηγορία ερήμην κι όλα αυτά χωρίς καν να ελέγξουν την ορθότητα της ανάρτησης και κατά πόσον ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα! Θέλω να μου πείτε, όλοι εσείς που είπατε ότι ο άνθρωπος που κατηγορήθηκε θέλει κρέμασμα, τώρα που βγήκατε μαλάκες, σκοπεύετε να αυτοκτονήσετε, μπας και γλιτώσουμε από κάτι ζα σαν κι εσάς; Θα δεχτείτε αβίαστα ανταπόδοση των ευχών που δώσατε, αν οι φίλοι του δικαιωμένου παλικαριού αρχίσουν τους πύρινους λόγους εναντίον σας, με το ίδιο μένος που κι εσείς καταφερθήκατε; Και μη μου πει κανείς ότι σας χειραγώγησαν! Ποιοι; Μια ημίτρελη και μια θεότρελη; Ε είστε ντιπ καταντίπ ηλίθιοι αν σας χειραγώγησαν και πράγματι σας αξίζει ψόφος! Και με τον τρόπο που έλεγε ο Ζήκος: πνίξιμο στο νεροχύτη να μη χαλάσει η ράτσα!

Θα μου πεις, ποια ράτσα;

Η καταχαλασμένη;

Μωρ’ δεν πάμε να πνιγούμε όλοι μαζί καλύτερα;

«Παιδάκια δέχεστε;»

Η ερώτηση του τίτλου απαντήθηκε θετικά μετά περισσής χαράς από ιδιοκτήτη ξενοδοχείου και η κυρία που την έθεσε απάντησε ευγενικά «Κρίμα, σας ευχαριστώ». Ο ξενοδόχος θεώρησε πρέπον να γράψει το παρακάτω κατεβατό στην προσωπική του σελίδα κοινωνικής δικτύωσης:

Προς ολους όσοι δε γουστάρετε τα παιδιά στις παραλίες και στα ξενοδοχεία, επειδή σας χαλάνες τις ήρεμες ρομαντικές διακοπές σας, Ακούστε παπάρες. Πριν γίνετε παπάρες, ήσασταν παιδιά. Ω ναι παιδιά! Σας έπαιρναν κιεσας οι γονείς σας και σας αράδιαζαν σε κάποια παραλία και σκάβατε όλοι μέρα με τα κουβαδάκια σας μέχρι να βρείτε πετρέλαιο και ουρλιάζατε και σπάγατε τα νεύρα σε όλους τους υπόλοιπους γιατι οι μαμαδες σας δε σα «μάζευαν» και σας άφηναν να παίξετε και να το ευχαριστηθείτε με όλη σας την καρδιά -και πολύ καλά έκαναν(!)- γιατί αυτός είναι ο προορισμός του παιδιού. Να παίζει και να χαίρεται με όλη του την καρδιά. Όλοι εμείς στο (λέει όνομα αλλά ρίχνω λογοκρισία) όχι απλά τα δεχόμαστε, αλλά τα ΛΑΧΤΑΡΟΥΜΕ τα παιδιά! Και τα παιδιά και τα σκυλιά και τα γατιά, γαμώ της γης τον άξονα που λέει κιο καλός μου θείος. Υ/γ: Τό μόνο που μας ενοχλεί και είμαστε σε διαρκή και μακροχρόνιο πόλεμο είναι τα κουνούπια. Όλοι οι υπόλοιποι ευπρόσδεκτοι! Προς το παρόν κερδίζουμε.

Άψογο λεκτικό καταρχάς…

Κατά δεύτερον, ο εν λόγω ξενοδόχος αγνοούσε ότι πλέον υπάρχουν και στη χώρα μας adults only ξενοδοχεία. Και δεν εννοώ ροζ απόχρωσης. Μιλάμε για ξενοδοχεία που δεν δέχονται παιδιά αλλά μόνον ενήλικες, είτε μόνους είτε με παρέα είτε με μεγάλη παρέα. Ξενοδοχεία που, αναγνωρίζοντας ότι μερικές φορές τα παιδάκια μπορεί να αποτελέσουν πηγή φασαρίας, δίνουν λίγες παραπάνω πιθανότητες για ηρεμία στους πελάτες τους.

Όχι ότι οι ενήλικες δε μπορούν να γίνουν αγενείς και φασαριόζοι δηλαδή…

Αντιστοίχως, υπάρχουν και ξενοδοχεία που δέχονται μόνον οικογένειες με παιδάκια, ώστε να μπορούν κι εκείνα να βρουν παρέες και να χαρούν διακοπές παίζοντας, αντί να βαριούνται με τους μεγάλους.

Κάνε το family friendly το ξενοδοχείο σου λεβέντη μου!

Δε λέω, άγιο πράγμα η οικογένεια, αλλά αν θέλω να πάω με παρέα διακοπές να καφριλιάσουμε, ή μόνος μου για να αράξω, ή με μια γκόμενα να την ξεσκίσω στην πούτσα περάσουμε μερικές μέρες ρομαντικά, γιατί να πρέπει να ανέχομαι τα ουρλιαχτά και τις ιπτάμενες μπάλες και τη γκρίνια των μπομπιραίων;

Η δε κυρία που τηλεφώνησε, μπορεί να εγγυηθεί κανείς ότι δεν είναι μάνα; Μάνα που επέλεξε να στείλει τα παιδιά κατασκήνωση και να πάρει το σύζυγο να πάνε διακοπές τα δυο τους και να ξανανιώσουν πάλι παιδιά, έστω έφηβοι, για να το πάω και στο πονηρό. Μάνα που ήθελε να ξεφύγει λίγες μέρες από την καθημερινότητα, μέσα στην οποία περιλαμβάνονται παιδιά. Δεν καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να το σεβαστεί κάποιος αυτό…

Υπάρχουν χώροι που καλύπτουν διαφορετικές ανάγκες. Αντί λοιπόν να κατακρίνουμε τη δραστηριότητά τους, ας κοιτάμε καλύτερα τι κάνουμε εμείς και να το κάνουμε καλά και σωστά. Και όποιοι καλύπτονται από αυτό, θα μας εμπιστευθουν.

Έλενα Ακρίτα – Το Μυστικό της Μπλε Πολυκατοικίας (Απόπειρα βιβλιοκριτικής)

img_0476-2

Έχοντας πιάσει τις τελευταίες μέρες στα χέρια μου καινούριο βιβλίο, μόλις το ολοκλήρωσα κι αποφάσισα να γράψω δυο πράματα γι’αυτό. Χωρίς να είμαι ειδικός στις βιβλιοκριτικές, θα παραθέσω απλώς την υποκειμενική μου άποψη.

Έχοντας διαβάσει άλλα δυο έργα της κυρίας Ακρίτα (Το Μήλο βγήκε από τον Παράδεισο και Φόνος 5 Αστέρων), το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ο περιορισμός του χιουμοριστικού της τόνου. Έχοντας να κάνουμε με μυθιστόρημα μυστηρίου κι εγκλήματος βέβαια, είναι απολύτως κατανοητό το να γυρίσει σε ένα πιο ψυχρό ύπνος γραφής (όχι και κρυόκωλο όμως, σε καίριες στιγμές υπάρχουν ατάκες που προκαλούν μειδίαμα και αποσυμφορίζουν τη δράση), ενώ ταυτόχρονα θεωρώ πως με αυτή την αυστηρότερη γραφή υπογραμμίζει την προσωπική ιστορία της πρωταγωνίστριας.

Με τον χαρακτήρα της μαχόμενης δημοσιογράφου Ελσινόρης Χατζή να επανεμφανίζεται με ψυχοσύνθεση γδαρμένη από τα συμβάντα του προηγούμενου βιβλίου της κυρίας Ακρίτα, Φόνος 5 Αστέρων (εξαιρετικό έργο και πρώτη απόπειρα συγγραφής μυθιστορήματος μυστηρίου, στο οποίο ωστόσο το χιούμορ της δεν κρύβεται, για να κάνω και μια σύνδεση με την προηγούμενη παράγραφο), καταλαβαίνουμε ότι η συγγραφέας αποφασίζει να χτίσει ένα σύμπαν γύρω από την πρωταγωνίστριά της και το καταφέρνει πετυχημένα και με τη νέα της κυκλοφορία. Όχι και πολύ πρωτότυπα ωστόσο. Ένας πολιτικός με ένοχο παρελθόν και μυστικά που ετοιμάζεται να κατέβει για ένα υψηλό αξίωμα, όταν αποφασίζουν να τον ξεσκεπάζουν μια ομάδα φαινομενικά άσχετων ανθρώπων, φέρνει λίγο σε Παρά Πέντε, αλλά ευτυχώς οι ομοιότητες σταματούν εκεί.

Ξεκινάμε την ιστορία με ένα έγκλημα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια ορισμένων εκ των βασικότερων χαρακτήρων για να επιστρέψουμε στη συνέχεια μερικές εβδομάδες πίσω και να παρακολουθήσουμε την ιστορία από την αρχή της. Τα 2 πρώτα κεφάλαια ουσιαστικά κάνουν μιαν ανασκόπηση στα δύο τελευταία χρόνια της ζωής της Ελσινόρης, δένοντας τα κενά ανάμεσα στα δύο βιβλία όπου εμφανίζεται. Όχι πολύ σφιχτά βέβαια, υποθέτω όμως πως σε επόμενο έργο θα έχουμε κι άλλες λέπτομέρειες σχετικά με το μεσοδιάστημα αυτό.
Από εκεί και πέρα, η ιστορία εξελίσσεται με δόσεις επικοινωνίας μεταξύ των χαρακτήρων και δράσης σε καίρια σημεία, ως τη μέση τουλάχιστον. Έπειτα η συνταγή τουμπάρει, για χάρη της αφήγησης. Φυσικά και δε με χάλασε, αντιθέτως μου κράτησε το ενδιαφέρον.

Γενικά, αν είσαι Θανάση μου κοντά στο αστυνομικό μυθιστόρημα, δε θα σε χαλάσει καθόλου. Κοφτές προτάσεις, σύντομα κεφάλαια, απλό λεξιλόγιο, ποικίλως αλληλοσχετιζόμενοι και καλογραμμένοι (αν και κάπως κλισέ) χαρακτήρες, αγωνία να γυρίσεις την επόμενη σελίδα, μπορεί να το τερματίσεις δηλαδή και σε μια μέρα, αν δεν έχεις τίποτα άλλο να κάνεις. Εμένα μου πήρε δυο βδομάδες να το προχωρήσω, καθώς διάβαζα 5-6 σελίδες στο τρένο κι όχι κάθε μέρα, μέχρι προχτές που άραξα, αποφάσισα να ασχοληθώ κι έφυγε μισό βιβλίο μαζεμένο. Αν με επηρέασαν οι διακεκομμένες αναγνώσεις στο να παρακολουθήσω την εξέλιξη; Καθόλου! Η ιστορία είναι καλογραμμένη κι ακολουθεί μια γραμμική ροή, παρά τις αναφορές στο παρελθόν οι οποίες ωστόσο πραγματοποιούνται στο τώρα μέσω αφηγήσεων, οπότε δεν απαιτείται έντονη προσήλωση. Ακόμα και με μία πλάγια ανάγνωση, μπορείς να υποψιαστείς κάποια στοιχεία στην εξέλιξη για υπόθεσης, αφού προχωρήσεις ωστόσο.

Στο δε κλείσιμο της ιστορίας, αφενός αποδίδεται Νέμεσις και Κάθαρσις στους χαρακτήρες που πρέπει, ενώ δίνεται ένα αναπάντεχο στοιχείο που με κάνει ήδη να ανυπομονώ για το επόμενο πόνημα της κυρίας Ακρίτα.

Το καλό που της θέλω δηλαδή, γιατί αν δε σκοπεύει να το κάνει θ’αρχίσω τα απειλητικά mails!

Χρήσιμα tips για το γραφείο – 5+1 Κατηγορίες υπαλλήλων

Δουλεύεις σε γραφείο. Είσαι ένας από τους παρακάτω χαρακτήρες. Κι ας μην το ξέρεις! Δες καλά τα χαρακτηριστικά κάθε κατηγορίας κι αναζήτησε τον εαυτό σου εκεί μέσα!

1. Ο Ελβετικός Σουγιάς

Διαθέτει skills που τον καθιστούν ικανό να φέρει εις πέρας πολλά και διαφορετικά tasks με μεγάλη επιτυχία. Το βαρύ πυροβολικό του γραφείου, ο άνθρωπος για κάθε πόστο, ο Τσακ Νόρρις της επιχείρησης!

Στα συν: Πάντα θα έχει δουλειά γιατί τίποτα δε μπορεί να κινηθεί χωρίς αυτόν.

Στα πλην: Δουλεύει για τρεις αλλά πληρώνεται για έναν.

2. Ο Υπάλληλος-Που-Δεν-Ήταν-Εκεί

Μόνο το H.R. γνωρίζει την ύπαρξή του, κι αυτή στα χαρτιά. Είναι ένας τύπος με στατιστικά στο μέσο όρο νταν, που απλώς καταλαμβάνει ένα γραφείο. Κανείς δεν ασχολείται μαζί του.

Στα συν: Σε περίπτωση απολύσεων, θα προσπεράσουν το όνομά του ακριβώς όπως και τον ίδιο στους διαδρόμους.

Στα πλην: Κανείς δεν τον καλεί στα πάρτυ του γραφείου.

3. Η Λατρεία Του Πελάτη

Κανένας πελάτης δεν έχει να πει κακό λόγο γι’αυτόν τον τύπο υπαλλήλου. Τον ευχαριστούν προφορικώς, στέλνουν επιστολές στα αφεντικά σχετικά με το πόσο εξυπηρετικός ήταν και του στέλνουν πεσκέσι λάδι και τσίπουρο από το χωριό.

Στα συν: Απολαμβάνει δόξες που και ροκ σταρ θα ζήλευε…

Στα πλην: …αλλά και το φθόνο των συναδέλφων.

4. Η Μασκώτ

Η πιο χαρακτηριστική φυσιογνωμία του γραφείου. Μα το μπόι, μα το φυζίκ, μα ο όγκος, μα η φωνή, κάτι τον κάνει κι ανακηρύσσεται η μασκώτ του γραφείου. Δεν έχει καμία σημασία αν είναι γλυκομίλητος ή μουντρούχος, κοινωνικός ή απόμακρος. Είναι ο Κουϊκάρας, ο Eddie και ο Pikachu μαζί! Απαγορεύεται δια ροπάλου να λείπει από τις ομαδικές φωτογραφίες του γραφείου.

Στα συν: Τον ξέρουν όλοι.

Στα πλην: Τον ξέρουν όλοι.

5. Το φίδι

Αυτός που θα βρει δικαιολογία να αφήσει το γραφείο του με το παραμικρό. Όταν κάθεται στη θέση του, δείχνει σκεφτικός κι απορροφημένος σε κάτι, αλλά τα στατιστικά του λένε ότι ξύνεται εντέχνως. Εννοείται ότι δεν έπαθε ξαφνική ρινορραγία, όταν αποχωρεί από την αίθουσα με το κεφάλι ψηλά και το χέρι στη μύτη κι ότι δεν υποφέρει από συχνοουρία.

Στα συν: Προσφέρεται για όλες τις εξωτερικές εργασίες. Κάποιος πρέπει να τις κάνει κι αυτός πετάει τη σκούφια του να ξεφύγει από την καρέκλα.

Στα πλην: Μαντέψτε ποιανού το όνομα παίζει με χαμηλές αποδόσεις στο στοίχημα για τους προσεχώς απολυμένους…

+1. Η Μουνάρα

Σε αντίθεση με τις παραπάνω unisex κατηγορίες, τούτη δω αφορά αποκλειστικά θηλυκά. Και τι θηλυκά… Είναι ωραία και το ξέρει. Τι να κάνει που την προίκισε η φύση με εξωπραγματική εμφάνιση; Να το κρύψει; Αφού και με μπούρκα να εμφανιστεί, πάλι θα την κοιτάνε όλοι σαν ξερολούκουμο! Ωστόσο είναι αξιόλογη στη δουλειά της και φροντίζει η συμπεριφορά της να μην προκαλεί. Κάποια στιγμή βέβαια, κάποιο λιγούρι θα την παρενοχλήσει σεξουαλικά. Θα τον πάει στα δικαστήρια κι έπειτα δε θα χρειαστεί να ξαναεργαστεί ποτέ της.

Στα συν: Ανοίγει το μάτι των ανδρών στο γραφείο και γίνονται πιο αποδοτικοί.

Στα πλην: Πρέπει συνεχώς να αποδεικνύει ότι την προσέλαβαν για τις ικανότητές της κι όχι απλώς επειδή είναι ωραία.

Δικαίως άδικο – αδίκως δίκαιο

Μέρες σκεφτόμουν να το γράψω αυτό το κειμενάκι. Μέρες παρατηρούσα σχετικές αναρτήσεις και σχόλια από εδώ κι από εκεί στα κοινωνικά μύδια, σχετικά με ζητήματα δικαιοσύνης και νόμου. Και να το μακρύ μου και το κοντό μου.

Το τελευταίο διάστημα, η περίπτωση της Ηριάννας Β. Λ. έχει απασχολήσει την κοινή γνώμη με ποικίλους τρόπους. Εκφράσεις συμπαράστασης στην αδίκως καταδικασμένη και αμφισβήτηση των αρχών από τη μια, επιβράβευση του δικαστικού συστήματος από την άλλη, μια πορεία με μπάχαλα κάπου στη μέση και κανέναν Σέρλοκ Χολμς να διαλευκάνει τι πραγματικά συνέβη και να δώσει μιαν όσο πιο αντικειμενική γίνεται αλήθεια. (Γιατί, μην τα ξαναλέμε, η αλήθεια πια έχει γίνει υποκειμενική άποψη.)

Κατ’αρχάς, δεν γνωρίζω αν όντως η Ηριάννα συμμετείχε σε κάποια παράνομη δράση ή αν όντως τα στοιχεία που εμφανίζονται εναντίον της είναι φυτευτά. Ούτε εσύ που τη στηρίζεις το γνωρίζεις. Ούτε εσύ που τη δικάζεις το γνωρίζεις. Τα γεγονότα είναι διφορούμενα. Από τη μία, σχετιζόταν με μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης και μέρος αποτυπώματος σε γιάφκα ταυτίστηκε με την ίδια. Από την άλλη, πόσο αξιόπιστο είναι μισό αποτύπωμα και η λογική «δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»; Η ζυγαριά αρχίζει να κλίνει υπέρ των υποστηρικτών, όταν τα ίχνη DNA που βρέθηκαν δεν παραχωρήθηκαν στην οικογένειά της για να διεξαχθεί έλεγχος σε εξωτερικά εργαστήρια. Πάνε να σκεπάσουν κάτι άραγε; Πάνε να τη χώσουν μέσα με το ζόρι, προκειμένου να δείξουν ότι το σύστημα είναι αμείλικτο;

Στην πρόσφατη επανεξέταση της υπόθεσης, η αίτηση αναστολής απορρίπτεται. Η κοινή γνώμη μέμφεται το δικαστικό σύστημα, με πειστήρια για την άδικη απόφαση το αυθαίρετο συμπέρασμα ότι είναι θύμα των περιστάσεων. Περίπου εξίσου αυθαίρετα είναι και τα στοιχεία ενοχής βέβαια. Η αθωότητα της Ηριάννας δεν μπορεί να αποδειχτεί ωστόσο.

Και κάπου εδώ το μακρύ και το κοντό του καθενός αρχίζει να μετριέται σε χιλιόμετρα. «Το δικαστικό σύστημα και το νομικό πλαίσιο μπάζουν», λένε μερικοί. Όπως έμπαζαν και σε άλλες περιπτώσεις, να αναφέρω μόνο κάποιες πιο τρανταχτές, των Ρουπακιά και Κορκονέα. Φονιάδες, κανείς δε μπόρεσε να το αμφισβητήσιε αυτό, το παραδέχτηκαν κιόλα, πλην όμως αθωωμένοι. Άδικο, ε; Μπάζει το σύστημα, ε; Τώρα καταλάβαμε ότι το σύστημα είναι διάτρητο όμως, που ένας, όπως υποστηρίζει μια κοινή γνώμη χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις, αθώος άνθρωπος βρίσκεται στη φυλακή. Όχι ότι είναι μοναδική περίπτωση. Αλλά η ιδιαιτερότητα της υπόθεσης είναι ότι καμία Ηριάννα και κανένα κίνημα υποστηρικτών της δεν κέρδισε τίποτα. Βέβαια, σε περίπτωση περίτρανης απόδειξης της ενοχής της, θα είχε κάθε δικαίωμα να αγωνιστεί και να κερδίσει προνόμια, πάντα με τη στήριξη της κοινής γνώμης, όπως π.χ. συνέβη με τον Ρωμανό.

Και κάπου εκεί, τελειώνουν τα λογικά επιχειρήματα κι αρχίζουν οι πορείες διαμαρτυρίας που καταλήγουν «αιφνιδίως» σε ντου σε καταστήματα. Έχοντας κάνει διατριβή στη λογική «μπάτσος=μπουζούκι», φερόμενοι ως αντιεξουσιαστές διαλύουν ολόκληρη την Ερμού, έτσι, γιατί μπορούν. Γιατί δεν απελευθρώθηκε η επόμενη αγία τους ίσως; Χωρίς να ωφεληθεί κανείς από αυτές τις καταστροφές. Καλά, μπορεί οι πιο μόρτες μαγαζάτορες να βγάλαν καλά λεφτά από τις ασφάλειες… Βαλτοί-άβαλτοι, γνωστοί-άγνωστοι, οι «αγανακτισμένοι» αποδίδουν τη δική τους, δίκαιη-άδικη, μορφή δικαιοσύνης.

Cut κι αλλαγή πλάνου προς Βραζιλία μεριά. Πιτσιρικάς-αλλά-όχι-και-τόσο (17 χρονώ γκαστρώνει γαϊδούρα στην ανηφόρα) κλέβει ποδήλατο από ανάπηρο. Τατουατζής τον κάνει τσακωτό και του χαράζει στο κούτελο «είμαι κλέφτης». Η κοινή γνώμη εναντίον του vigilante τατουατζή. Δεν έσπασε άλλωστε καμιά βιτρίνα, μόνο τιμώρησε έναν κλέφτη… Πίσω στην Ελλάδα (όχι τόσο πρόσφατο περιστατικό αλλά χαρακτηριστικό της γενικότερης μαλακίας που επικρατεί σε αυτό τον πλανήτη), νοικοκύρης υπερασπίζεται το σπίτι του από διαρρήκτη, τον οποίο δέρνει. Ο διαρρήκτης τον μηνύει και κερδίζει αποζημίωση, ενώ ο νοικοκύρης πάει και τρεις μήνες μέσα. Άνευ αναστολής. Η κοινή γνώμη παραξενεύεται αλλά και δικαιολογεί. Δυο περιπτώσεις σε δυο άσχετες γωνιές του κόσμου, που δείχνουν ότι το να παίρνεις το νόμο στα χέρια σου, τζιζ, καίει! Είτε διά της κοινωνικής είτε διά της νομικής οδού, η αυτοδικία καταδικάζεται. Έτσι, πρέπει να περιμένουμε να κάνει τη δουλειά του το δικαστικό σύστημα.

Το οποίο ταυτοχρόνως αμφισβητούμε! Δε θέλουμε ούτε δικαστές, ούτε δικηγόρους, ούτε μπάτσους, ούτε αυτόκλητους τιμωρούς, ούτε βεντέτες, αλλά θέλουμε και να τιμωρείται το άδικο, αλλά θέλουμε και να παίρνουμε το μέρος του κάθε φερόμενου ως αδύναμου κι αδικημένου καταδικασμένου!

Ωρέ, δε γαμιόμαστε λέω γω;

Εκ των πραγμάτων, δεν γίνεται να έχουμε και τη νομική πίτα ολάκερη και τον απατεώνα σκύλο χορτάτο. Κάπως πρέπει να ρολάρει όλο αυτό, ακόμα κι αν σημαίνει ότι αθώοι θα βρεθούν κακήν κακώς στη φυλακή. Τι να κάνουμε; Υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις εκεί μέσα και κάπως πρέπει να γεμίσουν! Αντί του κλεφτοποδηλατά, θα βρεθεί στη φυλακή ο vigilante τατουατζής. Αντί για τον διαρρήκτη, θα βρεθεί στη φυλακή ο νοικοκύρης που υπερασπίστηκε με υπερβάλλοντα ζήλο το σπίτι του. Αντί για τον Κορκονέα, θα βρεθεί στη φυλακή η Ηριάνα.

Γιατί έτσι.

Γιατί μάθαμε να αμφισβητούμε τα στοιχεία. Όπου κολακεύεται ο δράστης και μεταμορφώνεται σε θύμα βέβαια, να τα λέμε κι αυτά. Καλό το «πίστευε και μη, ερεύνα», αλλά όπως με όλα, έτσι και μ’αυτό, το παρακάναμε, με αποτέλεσμα να χάσουμε τη μπάλα. Οι κακοί θα αθωώνονται συχνότερα απ’όσο καταδικάζονται, οι καλοί θα καταδικάζονται συχνότερα απ’όσο θα αθωώνονται κι η κοινή γνώμη θα γράφει έτη φωτός μακρυών και κοντών σε κάθε πολύκροτη υπόθεση.

Και τα πραγματικά θύματα θα είναι πάντα οι βιτρίνες…

5 τύποι σελεμπριτοθρηνούντων στο fb

Με τους θανάτους διασήμων να πυκνώνουν, οι αρχικές μας γεμίζουν με σχετικές αναρτήσεις από τους εξής τύπους που ασχολούνται με το γεγονός. Πάμε να τους εξετάσουμε!

1. Ο μετριοπαθής

Θα κάνει μία σχετική ανάρτηση, άντε να πατήσει και κάνα «λυπάμαι» σε σχετικές αναρτήσεις. Ο θρήνος του δε θα κρατήσει πάνω από μιαν ώρα, έπειτα η φεϊσμπουκική ζωή συνεχίζεται με ανέκδοτα, μιμίδια και κώλους.

2. Ο οπαδός

Θα κάνει μερικά ποστ σχετικά με το έργο του celebrity, θα γράψει κι ένα μακροσκελές στάτους σχετικά με το πόσα σήμαινε γι’αυτόν ο σχωρεμένος και θα πατήσει «λυπάμαι» σε κάθε σχετικό ποστ που θα βρει μπροστά του. 1-2 μέρες κρατάει ο θρήνος, ενώ κάθε χρόνο θα κάνει κι ένα σχετικό μνημόσυνο ποστ.

3. Ο hardcore

Μοιρολογίστρα με τα ούλα του! Θα διατυμπανίσει ότι δεν πιστεύει αυτό που συνέβη, θα γράψει κατεβατά σε ποστ και σχόλια σχετικά με το ότι λάτρευε το πρόσωπο που «εκοιμήθη», θα ανεβάζει κάτι σχετικό για μέρες, θα βάλει μαύρη κορδέλα για φωτό προφίλ και μια χαρακτηριστική εικόνα του επωνύμου για εξώφυλλο. Τα ίδια θα κάνει κάθε χρόνο όταν πλησιάζει, έρχεται και φεύγει η επαίτειος θανάτου της διασημότητας. Πατάει «λυπάμαι» σε ποστ θανάτου και «έλεος» σε ποστ απαξιωτικών και τρολλ. Εννοείται ότι αυτό συμβαίνει με κάθε γνωστό πρόσωπο που φεύγει από τη ζωή, γιατί ο hardcore είναι κι ευαισθητούλης μωέ μωέ.

4. Ο απαξιωτικός

Με καρδιά από παγωμένο ατσάλι, ο απαξιωτικός δε δίνει δεκάρα που χάθηκε μια ζωή και θα βρει έναν κακό λόγο να πει για οποιονδήποτε, προκειμένου να μετριάσει το γεγονός. Στα σχετικά ποστ πατάει «χαχα» και βρίσκεται συνέχεια στην άβολη θέση να εξηγεί πόσο χέστηκε που κάποιος πέθανε, όταν οι παραπάνω κατηγορίες του τη λένε.

5. Το troll

Θα δώσει μιαν εύθυμη κότα νότα στο τραγικό συμβάν με τα λογοπαίγνια, τα ανέκδοτα και τα μιμίδια που θα δημιουργήσει και θα αναμεταδώσει. Το γεγονός του θανάτου δεν είναι ότι δεν τον άγγιξε, απλά τον άγγιξε με έναν διεστραμμένο τρόπο.

Μία κατηγορία μόνος του: Ο Μπούκουρας

Εννοείται ότι το διάσημο πρόσωπο που άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο θα αναλάβει να το θάψει ή κάψει η επιχείρηση «ΤΕΛΕΤΑΙ ΜΠΟΥΚΟΥΡΑΣ», πάντα με μαύρο χιούμορ και με αντικατάσταση των ταυ με θήτα.

Αυτά και ζωή σε λόγου μας!

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑