Αναζήτηση

People of the Net

Ετερώνυμα

Κάποιοι το τολμήσαν κι ερωτεύτηκαν δειλούς

Κάποιοι φοβηθήκαν κι ερωτεύτηκαν τρελούς

Κάποιοι τρελαθήκαν και ερωτεύτηκαν θεούς

Κάποιοι ευλογηθήκαν κι ερωτεύτηκαν χαζούς

Κάποιοι ξεκουτιάναν κι ερωτεύτηκαν λογικά

Κάποιοι λογικέψαν κι ερωτεύτηκαν ρηχά

Κάποιοι δε βουλιάξαν κι ερωτεύτηκαν μακριά

Κάποιοι απομακρυνθήκαν κι ερωτεύτηκαν αληθινά

Advertisements

Λογοκρισία και internet

Αυτοεπεξηγηματικός και ιντριγκαδόρικος τίτλος. Τον λες και clickbait. Ή τίτλο έκθεσης πρώτης λυκείου. Ας αναλύσω λοιπόν τις αφορμές για να εξηγήσω λίγο τη βάση αυτών που πρόκειται να παραθέσω. Περίπτωση 1: Σε φεϊσμπουκική ανάρτηση γνωστής κωμικού που πρόσφατα δραστηριοποιείται και στην τιβί, έκανα ένα σχόλιο, στο οποίο έγινε μία αναφορά σε γνωστή ευκατάστατη οικογένεια. Τίποτα προσβλητικό, αλλά βέβαια, αν θέλει κάποιος να προσβληθεί, θα το κάνει ούτως ή άλλως. Η κοπέλα βέβαια έσβησε το σχόλιο για να έχει το κεφάλι της ήσυχο, με ενημέρωσε κιόλας για την πράξη και το λόγο και φυσικά, όντας άσχετος ότι το κανάλι σχετίζεται με την οικογένεια στην οποία αναφέρθηκα και μη γνωρίζοντας ότι παρακολουθείται όσο χρειάζεται για να βρει το μπελά της, δέχτηκα το «κόψιμο», κατανοόντας ότι κανείς δε θέλει να απολυθεί για μαλακίες αλλουνού. Τίποτα το μεμπτό σε αυτό. Ακόμα κι αν δεν είναι μαλακίες, αλλά είπαμε, όποιος θέλει να μυγιαστεί, θα βρει και μύγα με το έτσι θέλω. Περίπτωση 2: Μπήκα στον κόπο να διαβάσω ένα άρθρο που κυκλοφορεί πρόσφατα, το οποίο εξηγεί το πώς η νεότερη γενιά αισθάνεται περίεργα παρακολουθώντας τη σειρά-σημαία της Generation X, το κλασσικό πλέον «Friends». Πίστευα ότι το να βλέπουν αστεία σκηνικά με αρχή, μέση και τέλος, θα ήταν πολύ παρωχημένο για τα γούστα μιας γενιάς πιτσιρικάδων που πήγαν το χιούμορ σε viral επίπεδα διαμέσου των dank, cringe ή όπως αλλιώς τα λένε memes. Το πρόβλημα όμως δεν ήταν αυτό. Αισθάνονται άβολα επειδή θίγονται θέματα ομοφυλοφιλίας, σεξουαλικής παρενόχλησης και body shaming, μεταξύ άλλων. Μάλιστα, το άρθρο καταλήγει σε κάποια φάση ότι δυστυχώς, η σειρά δε μπορεί να δεχτεί αλλαγές ώστε να εκμοντερνιστεί. Και λέω εγώ τώρα, μήπως το κοινό θα πρέπει να γίνει λίγο πιο παλιομοδίτικο; Θα μου πεις, που κολλάει το ένα και που το άλλο ωρέ Μπαμπρίζαρε; Να σου απαντήσω Θανάση μου! Και τα δύο είναι διαφορετικές αποχρώσεις της λογοκρισίας στον ιντερνέ. Το πρώτο αφορά στην τάση του να λογοκρίνουμε και να λογοκρινόμαστε επιτέλους σε αυτό το μέσο, το δεύτερο στο που μας οδήγησε η αμετροέπεια στο web. Και πάμε για τη σύνδεση, μέσω Λαμίας. Καταρχάς, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Ανήκω σε μία γενιά που είδε το internet να γιγαντώνεται. Ανακάλυψε νέους τρόπους μελέτης, έρευνας, συζήτησης, επικοινωνίας,  δικτύωσης. Βρήκαμε ελευθερίες που οι «συμβατικές» μέθοδοι επικοινωνίας απέκλειαν. Μπορούσαμε να βρίσουμε ελεύθερα χωρίς κανείς να μας στραβοκοιτάξει! Μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε με κινούμενες εικόνες! Μπορούσαμε να δείξουμε τη συμφωνία ή τη διαφωνία μας χωρίς καν να γράψουμε τίποτα! Συνηθίσαμε λοιπόν ότι στο internet δεν υφίσταται η έννοια της λογοκρισίας και το πήγαμε ένα βήμα παραπέρα, ισχυριζόεμνοι ότι το διαδίκτυο είναι ένας τόπος ελεύθερης διακίνησης ιδεών, νιώθωντας έτσι πως κάνουμε μια μίνι επανάσταση. Άλλο που χάσαμε τη μπάλα στην πορεία… Κάπου η ελευθερία γίνεται ασυδοσία. Σε κάποιο σημείο, το αστείο μπινελίκι γίνεται χοντροκομμένη προσβολή, η προσωπική ζωή μεταμορφώνεται σε δημοσίας χρήσεως πορνογραφία και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών καταλήγει σε υπερβολές όπως το να υπάρχουν εκατομμύρια ανθρώπων που πιστεύουν ότι η Γη είναι επίπεδη πχ. Κάπως έτσι λοιπόν, όταν έχεις δει ένα εκατομμύριο μαλακίες να κατακλύζουν κάθε είδους οθόνη που χρησιμοποιείς, καταλαβαίνεις ότι χάθηκε το μέτρο και στην ελευθερία λόγου. Δηλαδή, όχι από μόνο του. Το αφήσαμε να ξεφύγει. Την καταβρήκαμε με το να λέμε το μακρύ μας και το κοντό μας άνευ ελέγχου και χωρίς να υπάρχει ένα χέρι να βγαίνει από την οθόνη να μαςμαςχνει σφαλιάρες να συνερχόμαστε που και που. Και σε ποιαν αυλή έπεσε άραγες κείνη η μπάλα που χάθηκε; Από την υπερκατανάλωση ελευθεριών και ελευθεριοτήτων, μισή γενιά μετά άρχισαν να εμφανίζονται απόψεις που θα τις έλεγε κανείς τραγελαφικές υπό άλλες συνθήκες, απέκτησαν οπαδούς και κάπως έτσι, πολλές φορές εν μία νυκτί, ξέσπασαν μόδες όπως η προαναφερθείσα με την επίπεδη Γη ή  το social justice warrior κίνημα με όλα τα παρακλάδια του. Και χέσε κάτι μαλακίες συνωμοσιολογίας, ας πιάσουμε τους αγωνιστές του καναπέ με τις πετριές στον εγκέφαλο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι εμφανίστηκαν μαζικά φαινόμενα όπως κάτι ασυνάρτητες σεξουαλικές ταυτότητες ή κάτι ακαλαίσθητες εικόνες παχυσαρκίας φερ’ειπείν, καλά έκαναν κι εμφανίστηκαν γιατί όντως είχε παραγίνει το κακό με κάποιες καταστάσεις, έστω κι αν ο πόλεμος εναντίον τους δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερες γραφικότητες. Ούτε αποτελεί πρόβλημα το ότι δε φιμώθηκαν οι παραπάνω προσπάθειες. Το θέμα είναι ότι υποστηρίχθηκαν online σε ακραίο και μη σοβαρό βαθμό. Η ακρότητα έγκειται στο γεγονός πως πίσω από μια οθόνη, ο καθένας γράφει την παπάντζα του (καλή μου ώρα!), ενώ αν βρεθεί σε σημείο να δεχτεί αντίλογο, με ένα μπλοκάρισμα του άλλου χρήστη καθάρισε! Έτσι, ένας οργισμένος ηλίθιος παρασύρει άλλους οργισμένους ηλίθιους να στηρίξουν έναν οργισμένα ηλίθιο σκοπό. Η έλλειψη σοβαρότητας είναι επίσης προφανής: σημαντικό ποσοστό των φαινομενικά υποστηρικτών, αποτελείται από ειρωνικά trolls που τη βρίσκουν να τρέφουν τον εγωισμό των αρχικών σχολιαστών με το να παριστάνουν πως συμφωνούν, καθώς και γύπες με PhD στην καυλάντα που κάνουν πως συμφωνούν με απώτερο σκοπό να τσιμπήσουν κάνα βυζί στο inbox τους. Ούτε καν ολόκληρη γκόμενα δηλαδή! Και θα μου πεις, είναι καλό πράμα τελικά η λογοκρισία; Έπρεπε να χαθεί το μέτρο πρώτα, να φτάσουμε στο σημείο να ευχόμαστε καρκίνο στον διπλανό μας που πιστεύει ότι η Γη είναι επίπεδη, η Μακεδονία είναι ελληνική, δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και επειδή έχει μουνί δεν είναι απαραιτήτως θηλυκό για να το καταλάβουμε ότι το να βάζεις χέρι που και που στο τι λέει κάποιος είναι καλό και χρήσιμο. Από ένα σημείο και μετά, η έλλειψη λογοκρισίας μεταμορφώνεται σε αμετροέπεια κι από εκεί, ένα τσιγάρο δρόμος το να γίνει απώλεια κοινής λογικής. Και η πολιτική ορθότητα, μια διαρκής υπερβολή. Να σου δώσω ένα παράδειγμα κιόλας Θανάση μου; Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι κατακραυγή θα έτρωγαν έργα όπως «Τον αράπη κι αν τον πλένεις» και «Ο τρελός τα έχει 400»; Μία ταινία που έχει έναν άκρως ρατσιστικό τίτλο και μια άλλη που προσβάλλει κατάφωρα τα άτομα με ψυχικά νοσήματα. Αυτό θα υποστήριζαν άτομα που γαλουχήθηκαν από τις συνέπειες των ελευθεριών του διαδικτύου. Θα μου πεις, «ώπα αγορίνα το πας πολύ πίσω» και δίκιο θα έχεις εν μέρει. Εδώ θίγονται με τα Φιλαράκια από τα 90’s όμως, που υποτίθεται και ο ρατσισμός είχε υποχωρήσει, και οι ψυχικές νόσοι αντιμετωπίζονταν με μεγαλύτερη ευαισθησία. Με ταινίες του ‘70 δε θα φρίκαραν; Δεν υπήρχε τότε πολιτική ορθότητα; Υπήρχε, αλλά σε διαφορετικά πλαίσια. Τότε, το να αποκαλείς έναν μαύρο «αράπη» και να τον έχεις υπηρέτη ήταν κάτι συνηθισμένο και απόλυτα λογικό. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, 5 δεκαετίες μετά, γιατί το μεγάλο SJW ξέσπασμα έγινε κυρίως στα 10’s, εξακολουθεί να υφίσταται το κοινωνικό πρόβλημα του ρατσισμού, απλώς δε μιλάμε γι’αυτό ανοιχτά. Μόνο θίγουμε το ρατσισμό online, χωρίς να δρούμε. Κάνουμε γραπτό bullying σε όποιον αποφασίσει ο εκάστοτε web leader ότι είναι ρατσιστής, και μέχρι εκεί. Και κάπως έτσι, διαιωνίζονται όχι ένα, αλλά δύο προβλήματα μαζί! Το έγραψα το δεύτερο με τ’όνομά του, μην απορείς, ξαναδιάβασε και αν πιστεύεις ότι δεν υφίσταται τέτοιο θέμα σκέψου και λιγάκι, δε βλάπτει… Δεν είναι κακό να μην υποστηρίζεις κάτι που βλέπεις στο internet. Δεν είναι κακό να λες ελεύθερα και σοβαρά την αποκλειστικά δική σου γνώμη, αντί να ενστερνίζεσαι πράγματα που δε σ’εκφράζουν. Δε θα σε κάνει λιγότερο cool το να μην τρολλάρεις έναν βλάκα που υποστηρίζει ότι είναι κατικαινουριοσέξουαλ, αλλά να του εξηγήσεις πως οι άνθρωποι είναι όπως κι οι μπρίζες, σερνικό-θηλυκό. Δεν είναι λάθος να πεις στην αναρχικιά στο από πάνω comment ότι διαφωνείς με τις απόψεις της ή ακόμα κι ότι είναι μπιτ για μπιτ μαλακισμένη, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πως δε θα ψηθεί ποτέ να σου κάτσει. Που δεν πρόκειται, δες τα μούτρα σου! Δεν είναι λάθος να σβήσεις ένα σχόλιο που μπορεί να σου κοστίσει μια δουλειά, μια σχέση ή ακόμα και την ψυχική σου υγεία. Ούτε είναι λάθος να δεχτείς τον αντίλογο με επιχειρήματα ή και χωρίς, αν έτσι σου βγαίνει. Και τέλος, εφόσον μέσω internet διαδόθηκε αυτό που λένε σεβασμός στη διαφορετικότητα, δεν είναι κακό να έχεις κι εκεί μέσα διαφορετική άποψη από τη μάζα! Γιατί δυστυχώς, μάζα έχει καταντήσει κι αυτό… Μόνο που άλλη μάζα κυκλοφορεί εκτός ιντερνέ κι άλλη εκεί μέσα. Ας τα μπλέξουμε λίγο λοιπόν, μπας και βρεθεί μια ισορροπία! Να μπλεχτούν λίγο οι απόψεις του μέσα και του έξω μπας και βγει μια άκρη! Έχεις διαφορετικές απόψεις από τη μάζα κι έξω από το pc σου, στα τραπέζια. Στο τραπέζι της καφετέριας που θα κάτσεις με την παρέα σου. Στο τραπέζι του φαγητού που θα κάτσεις με την οικογένειά σου. Εκεί την εκφράζεις ελεύθερα. Στο net γιατί όχι;

5 γρήγορες και φθηνές αποκριάτικες μεταμφιέσεις

Είσαι μασκαράς αλλά και μπατίρης; Θες να γιορτάσεις την Αποκριά σε κάποιο μασκέ πάρτυ αλλά το μπάτζετ σου είναι περιορισμένο; Θανάση μου, ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου σού έχει εδώ όχι μία, όχι δύο, αλλά πέντε ολόκληρες λύσεις και προτάσεις! Ιδέες για μεταμφιέσεις μόνο για σκληρούς και άφραγκους άντρες! Κυρίες μου, σόρρυ αλλά δεν έχω καμία σέξυ ιδέα για εσάς… Ξέρω γω, βγείτε αμακιγιάριστες!

Σόρρυ για τα απαίσια σκίτσα που έφτιαχνα όσο βαριόμουν στη δουλειά, τόσο ταλέντο έχω, μπαρδόν κιόλας, αλλά ελλείψει άλλου μπούσουλα, αυτοσχεδίασα!

Πάμε λοιπόν!

1) Τσαπατσούλα

Υλικά:

–          Έξαλλα και αποκαλυπτικά γυναικεία ρούχα

–          Υπερβολικό μακιγιάζ

–          Περούκα

–          Μία τσάπα

Εκτέλεση: Από κάποια ξαδέρφη θα βρεις σίγουρα ένα κολάν, ένα μίνι, ένα μπουστάκι, ένα μπουφάν βασικιάς, κάτι. Αν δεν έχεις ξαδέρφη στα κυβικά σου, όλο και κάποιο second hand store θα έχει κολάν νούμερο 62 και XXXXXXL τοπάκι. Ιδανικά, συμπληρώνεις την αμφίεση με γόβα, αν και κομματάκι δύσκολο να βρεις κοψοχρονιά σε νούμερο 46… Από την προαναφερθείσα ξαδέρφη, καμιά θειά (5 πόντους πιο βαθιά…), μάνα, αδερφή κλπ βρίσκεις και μακιγιάζ. Να υπερβάλεις! Κραγιόν α λα Marilyn Manson τουλάχιστον! Έπειτα, δανείζεσαι από τον μπάρμπα από το χωριό μια τσάπα. Αυτό που μοιάζει με φτυάρι αλλά δεν είναι φτυάρι ντε! Αν δεν έχεις τέτοιο μπάρμπα ή το χωριό πέφτει πολύ μακριά, τράβα στο γνωστό πολυκατάστημα με εκνευριστικές διαφημίσεις και πάρε ένα παιχνίδι που να μοιάζει με τσάπα. Ή φτυάρι. Έτσι λοιπόν, είσαι μια τσούλα που βαστάει τσάπα. Μια τσαπατσούλα δηλαδή! Γαμάτο;

2) Λήσταρχος Τραβέλης

Υλικά:

–          Έξαλλα και αποκαλυπτικά γυναικεία ρούχα

–          Υπερβολικό μακιγιάζ

–          Full face

–          Όπλο

–          Προαιρετικά, περούκα

Εκτέλεση: Το πώς θα βρεις ρούχα και μακιγιάζ το είπαμε ήδη. Full face βρίσκεις εύκολα από μηχανόβιο φίλο ή στην ανάγκη πας Μοναστηράκι και παίρνεις από κάνα μαγαζάκι στη φτήνια. Για όπλο, πας πάλι είτε στο προαναφερθέν πολυκατάστημα είτε σε καλτ ψιλικατζίδικο της γειτονιάς, ακόμα και σε περίπτερο, και παίρνεις ένα νερομπίστολο! Για ακόμα καλύτερο εφέ, παραγέμισε το σουτιέν ώστε να ανέβει 4-5 νούμερα και φρόντισε να τονίζεται η τριχοφυία σου, η γράμμωσή σου και το φούσκωμα στον καβάλο. Αν δεν είσαι προικισμένος, βάλε κάλτσες στο βρακί! Είσαι πια ένας τραβεστί ληστής, ο Λήσταρχος Τραβέλης! Σούπερ;

3) Μια ωραία metal-ούδα

Υλικά:

–          Φτερά πεταλούδας

–          Μπλουζάκι από metal συγκρότημα

–          Πετσόκαρφα και αλυσίδες

–          Προαιρετικά, περούκα μακρυμάλλικη

Εκτέλεση: Αν δεν είσαι μέταλλο, θα χρειαστεί να βάλεις το χέρι στην τσέπη. Αλλά αν δεν είσαι μέταλλο, θα μπορείς κιόλας να βάλεις το χέρι στην τσέπη! Καρφί για Μοναστηράκι λοιπόν! Θα βρεις στάνταρ metal μπλουζάκια και μπρασελέδες με καρφιά ή αλυσίδες κρεμαστές, αν και μπορείς να χρησιμοποιήσεις και καμιά αλυσίδα πόρτας αν υπάρχει πρόχειρη στο σπίτι. Τα φτερά πεταλούδας και την περούκα (αν δε διαθέτεις ήδη μακρύ μαλλί φυσικά), τα προμηθεύεσαι από το γνωστό πλέον πολυκατάστημα που δε λέω με τ’όνομά του γιατί δε με πληρώνουν και αυτοί χάνουν στην τελική, χα! Έτσι, είσαι μια πεταλούδα που ακούει χεβυμέτσολ, δηλαδή μια ωραία metal-ούδα! Φαντασμαγορικό;

4) Τζακ Ψάρροου

Υλικά:

–          Περούκα

–          Eye liner

–          Ψεύτικα σκουλαρίκια

–          Πουκάμισο και γιλέκο

–          Ουρά γοργόνας

Εκτέλεση: Κοίτα στη ντουλάπα σου βαθιά και θα βρεις στάνταρ ένα πουκάμισο κι ένα γιλέκο. Ίσως 5 νούμερα μικρότερα, αλλά κλάιν. Φόρα τα. Βάψε τα μάτια σου με το eye liner που προμηθεύτηκες από ξαδέρφη-θειά (μην τα ξαναλέμε αυτά με τους πόντους…)-μάνα-αδερφή κλπ και συμπλήρωσε τη μεταμφίεση με τα υπόλοιπα υλικά που προμηθεύτηκες από το σεσημασμένο πλέον πολυκατάστημα (για τους κρετίνους που δεν έχουν καταλάβει ακόμα, αρχίζει από ΤΖΑ και τελειώνει σε παίχτη του Survivor 2017 που δήλωνε ράππερ). Φρόντισε να ολοκληρώσεις την εμφάνιση με μουσάκι, γενικά μοιάζε με τον Τζακ Σπάρροου. Η ουρά γοργόνας, ψαριού δηλαδή, θα σε μεταμορφώσει σε Τζακ Ψάρροου! Καυλωτικό;

5) Μπυράκουαμαν

Υλικά:

–          Καπάκια από μπύρες

–          Ετικέτες από μπύρες Άλφα ή Άμστελ ή όποια άλλη μπύρα αρχίζει από Α

–          Κόλλα

–          Google search: Aquaman

Εκτέλεση: Διάλεξε από το γκουγκλάρισμα την εκδοχή του Aquaman που θες να βασιστείς και πάρε τα κατάλληλα υλικά για το outfit. Αν επιλέξεις την κλασσική εκδοχή των κόμιξ, ένα πράσινο κολάν κι ένα πορτοκαλί μπλουζάκι αρκούν. Αν επιλέξεις να βασιστείς στην ταινία, μπορείς να βρεις λογικά στο πολυκατάστημα που λέγαμε πριν (τον Μπο εννοούσα, μη μου πεις ότι ξέχασες κιόλας το περσινό Σορβάιβορ!) κάποια στολή που να μιμείται τα τατουάζ και τα μούσκουλα του Jason Momoa. ΑΝ διαθέτεις βέβαια από μόνος σου μούσκουλα, βρες κάποιον να σου βάψει τον κορμό στο στυλ των τατουάζ. Τώρα, πρόσεχε! Κολλάς πάνω στα ρούχα τα καπάκια από τις μπύρες και στο κέντρο της μπλούζας ή και της ζώνης σου κολλάς τις ετικέτες που λέγαμε στα υλικά. Κυκλοφορείς ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ με τουλάχιστον μία τουλάχιστον μπύρα στο χέρι! Είσαι ένας Aquaman που πίνει πολλές μπύρες, είσαι ένας Μπυράκουαμαν! Υπερσυντέλικο;

Απέναντι

Είκοσι χρόνια πριν
δε θα χωρούσες στα χέρια μου
Κι ετούτη τη βραδιά
δε σε χωράει ο τόπος
Ποιος ξέρει τι σε τράβηξε εδώ;
Ειλικρινής ανάμεσα στο δήθεν
Στεκόμαστε απέναντι
-από κάθε άποψη-
μόνοι μες στο πλήθος
σκόπιμα χώρια
κι ούτε γεια
κι ούτε αντίο
Εύχομαι να κύλησε καλύτερα η βραδιά σου
Χωρίς απρόοπτα,
καυγάδες,
αϋπνίες,
τσακωμούς…
Κι όπως ειλικρινά στεκόσουν απέναντί μου
-κι ας μην είχες πάρει χαμπάρι-
έτσι ειλικρινά στο εύχομαι και τούτο:
όνειρα γλυκά…

10 περίεργα facts

Όλοι τα έχετε δει κάπου, αλλά όχι σε δικό μου σχολιασμό! Και σίγουρα δεν πρόκειται να επαναλάβω αυτό με το γουρούνι σε κάθε παράγραφο! Πάμε!

-Αν τσιρίζεις για 8 χρόνια, 7 μήνες και 6 μέρες, θα δημιουργούσες ηχητική ενέργεια που θα αρκούσε για να ζεστάνεις μία κούπα καφέ.

Έχω πρώην που το κάνει σε 5 μέρες και 14 ώρες. Με κατσαρόλα!

-Αν κλάνεις συνεχώς επί 6 χρόνια και 9 μήνες, παράγεις αρκετό αέριο για να φτιάξεις μία ατομική βόμβα.

Έχω φίλο που το κάνει σε 2 μήνες.

-Ο οργασμός του γουρουνιού κρατάει 30 λεπτά.

Το ξέσπασμα της feminazi ότι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια κρατάει 30 ώρες.

-Αν χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, χρησιμοποιείς 150 θερμίδες την ώρα.

Κάπως έτσι παραμένουν αδύνατοι οι ηλίθιοι.

-Οι άνθρωποι και τα δελφίνια είναι τα μοναδικά όντα στην γη που κάνουν σεξ όχι μόνο για την αναπαραγωγή, αλλά και για ευχαρίστηση.

Και πιθανότατα η δελφινίνα να μην προσποιείται πονοκέφαλο!

-Οι πολικές αρκούδες, είναι αριστερόχειρες.

Οι αμφιδέξιες αρκούδες είναι διπολικές.

(Έβγαλε λίγο κρύο, ε; )

-Οι ψύλλοι μπορούν πηδήξουν 350 φορές το μήκος του σώματός τους. Είναι σαν να πηδάει ένας άνθρωπος ένα ολόκληρο γήπεδο ποδοσφαίρου.

Ο Flea (=ψύλλος) μπορεί να πηδήξει 350 φορές σε ένα show των Red Hot Chili Peppers.

-Οι πεταλούδες μυρίζουν με τα πόδια τους.

Οπότε κορίτσα, άμα θέλετε να πείτε του προκομμένου σας ότι μυρίζουν να πόδια του, αρχίστε να τον λέτε πεταλούδο!

-Το μάτι της στρουθοκαμήλου είναι μεγαλύτερο από τον εγκέφαλό της.

Έχω τέτοια συνάδελφο!

-Τα χρυσόψαρα δεν έχουν εγκέφαλο.

Έχουμε τέτοιον πρωθυπουργό!

Level Up

Αισίως, έφτασε κείνη η μέρα του χρόνου που το πόσο νούμερο είμαι μεγαλώνει κατά μία μονάδα.

Συνέπεσε και με τη λεγόμενη Blue Monday, μούρλια! Αυτή είναι λέει η πιο μελαγχολική Δευτέρα του έτους, γιατί έτσι αποφάσισε κάποιος μαλάκας Αμερικάνος. Προσωπικά, η μόνη αυθαίρετη μέρα που μου αρέσει να γιορτάζω είναι η 14η Μαρτίου, οι μερακλήδες θα καταλάβουν, οι υπόλοιποι, το Google είναι φίλος σας!

Μόνο μελαγχολία δε με πιάνει φέτος. Ομολογώ πως πέρσι είχα ένα θεματάκι με το να μπω στα πρώτα -άντα, αλλά το συνήθισα κάποια στιγμή.

(Ναι Θανάση μου, Αιγόκερας είμαι, με όλα τα στραβά κι ανάποδα που έχει αυτό το πράμα! Εντάξει, σου έφυγε η απορία; Μπράβο, παμ’ παρακάτου!)

Το λοιπόν, τα 30 μου αποδείχτηκαν μια καλή χρονιά. Ή, πιο σωστά, μια γεμάτη χρονιά. Γεμάτη πραγματάκια να γίνονται και συνεργασίες να λαμβάνουν χώρα. Μάλιστα, μία εξ αυτών, απάλυνε την παρέλευση ενός χρόνου ακόμα από πάνω μου. Βλέπεις Θανάση μου, ανέβηκα επί σκηνής να παίξω με τη μπάντα, τους Negative Contrast, γύρω στις 11 και κάτι της Κυριακής 14 Γενάρη, ενώ ήμανε 30, και κατέβηκα από τη σκηνή γύρω στις 12 και κάτι της Δευτέρας 15 Γενάρη, όντας πλέον 31 ετών. Πως περνάει ο χρόνος άμα έχεις καλή μουσική και καλή παρέα, ε;

Προσπάθησα και τελικά απέτυχα να γράφω κάθε μέρα σε τούτο δω το blog. Το πήρα ζεστά, ξεκίνησα δυναμικά, αλλά στην πορεία δεν είχα τι να γράψω. Κι ενώ παλιότερα θα προσπαθούσα ψυχαναγκαστικά να γράφω έστω και μαλακίες, τελικά η σοφία του τριαριού μπροστά στο νούμερο της ηλικίας με καθοδήγησε να γράφω όποτε ένιωθα πως έχω κάτι να πω.

(Μαλακίες λέω, ποια σοφία και pooches μπλε; Πετάω ψαγμενίστικες παπαριές για να τσιμπάνε οι γκόμενες! Όχι, εντάξει, ούτε το ένα ούτε το άλλο. Απλώς είδα ότι δεν υπήρχε νόημα να το ζορίζω, πάμε χαλαρά κι όποτε μας βγει!)

Η συνέχεια; Θα είναι ανάλογη. Εύχομαι να έχω κάτι να πω συχνά πυκνά, κάτι που να έχει νόημα και αξία για όποιον μπει στον κόπο να ασχοληθεί με τούτο το ιστολόγιο. Ελπίζω μόνο να σε κέρδισα κατά το προηγούμενο διάστημα κι αν έχεις καμία πρόταση, θα χαρώ να την διαβάσω ή ακόμα και να την ακούσω παρέα με ένα καφεδάκι. Χωρίς τσιγάρο πια, κι ας ξεκίνησα με ένα σχετικό κείμενο πέρσι, τέτοια μέρα.

Αυτά για φέτος Θανάση μου! Ο σκληροτράχηλος καργιόλης της καρδιάς σου περνάει στην 31η σεζόν του έργου του κι εσύ, άμα θες, δε σε βιάζει κανείς, παρακολούθα. Άμα δε θες, θα θελήσεις μετά!

Χα!

Ας πιούμε λοιπόν σ’αυτό!

Top 10 (στο περίπου) Albums of 2017

Πάπαλα το 2017! Ας δούμε όμως μερικές ωραίες μουσικές που μας άφησε πίσω. Top 10 a la Babryzze λοιπόν, δηλαδή για κάποιο λόγο όχι ακριβώς 10 αλλά δε γινόταν αλλιώς! Και για όσους τυχόν τσινήσουν, μιλάμε για το προσωπικό μου γούστο εδώ, αν ψάχνετε αντικειμενικότητες, να πάτε σε εκείνο τον πλανήτη που κρίνεται αντικειμενικά η μουσική, γιατί σε τούτον είναι όλα γούστα! Πάμε λοιπόν!

10) Of Allies – Night Sky μαζί με Leprous -Malina

Καθώς τους πέτυχα αυτούς τους δίσκους στο έβγα της χρονιάς, χάνουν μια ψηλότερη θέση επειδή δεν πρόλαβα να δεθώ μαζί τους. Οι μεν Of Allies με το alt/nu metal τους σε ελάχιστες γρήγορες ακροάσεις κέρδισαν την προσοχή μου με τα καλοστημένα κομμάτια και το σφιχτό τους ήχο. Οι δε Leprous, χαλαρότεροι από παλιότερα μεν, λυρικότεροι δε, εξακολουθούν να είναι ό,τι πιο περιπετειώδες έβγαλε η μουσική τα τελευταία χρόνια.

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/d64HD-Ap63A και https://youtu.be/HR9-2rogl30

9) Final Words of Sorrow – A Perspective of Existence

Doom/death metal με έμφαση στη μελωδία και την ατμόσφαιρα, καίρια ακουστικά περάσματα ανάμεσα σε βαριές ηλεκτρικές καταιγίδες και σπαρακτικά growls. Τίμια, απλά και Αθηναΐκα!

(Όχι Θανάση μου, δε με πλήρωσαν να τους βάλω στη λίστα! Μη γίνεσαι χατζημεταλλάς, υπάρχουν κι εγχώριες μπάντες που όντως αξίζει να ακούσεις!)

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/91MjN1dxgBI

8) Royal Thunder – Wick

Αχ, Mlnie! Αχ! Τριπάρισμα στη δεύτερη δουλειά τους με πιο ψυχεδελική κατεύθυνση, αλλά η Mlnie σταθερά φωνάρα και ερμηνειάρες!

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/QPCdr8vR_wA

7) Hacride – Inconsolabilis

Νά’ναι καλά το φιλαράκι ο Νικόλας που μου το έστειλε αλλιώς χαμπάρι δε θα έπαιρνα! Μισή ώρα δίσκος με 4 κομματάρες που περνάνε το, ούτως ή άλλως ιδιαίτερο, groove metal των Γάλλων μέσα από το γνωστό πρίσμα του ακόμα γνωστότερου εξωφύλλου του ακόμα γνωστότερου βρετανικού συγκροτήματος με όνομα που ξεκινάει από Pink και καταλήγει σε Floyd. Ε ναι, παραψυχεδελιάσαμε φέτος! Και για να μη νομίζετε ότι εδώ θα ακούσετε τίποτα σε στυλ Echoes με growls, ο Adrien είναι πολύ καλός μαθητής για να καταφύγει σε αντιγραφές. Τα λέει με δικά του λόγια και σε αφήνει να ψυλλιαστεί μόνος σου την πηγή.

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/KkQAQbQH46Q

6) Drunk Jackals – Countryside

Rock’n’roll και garage μπλεγμένα σε ένα στυλ με βαρβάτο μπάσο, vintage κιθάρα και εμφατική ερμηνεία. Cool κομμάτια για cool ταξίδια με cool παρέα!

(Όχι ωρέ κακεντρεχή Θανάση, ούτε αυτά τα πατριωτάκια με πλήρωσαν! Blog έχω, όχι εφημερίδα!)

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/3E4mOB0LKfM

5) DVSR – Therapy

Χαμηλά κουρδίσματα, χειρουργικές γκρούβες, ατμοσφαιρικά αλλά ουχί γοτθικά μέρη και αστραπιαία ραπ φωνητικά! Εσύ πες το djentcore, εγώ θα το πω μουσικάρες!

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/eCmolmdbDIw

4) Of Mice & Men – Night Sky

Metalcore με τίμια μπολιάσματα A Perfect Cicle (σκέτο, άνευ Tool!) ατμόσφαιρας δε θα ξαναβρείς να δένουν τόσο όμορφα! Ευχάριστη έκπληξη!

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/IH8YNBHfzqE

3) PVRIS – All we Know of Heaven, All we Need of Hell

«Ποπ ο Μπαμπριζάκος; Πόθεν πως;» ακούω ατο βάθος… ΝΕ ΤΙ; Άμα είναι μια δουλειά ωραία να μην το αναγνωρίσω; Και μεταξύ μας, αν το καλοπροσέξεις, δεν είναι και τόσο ποπ… Όχι ότι δε θα στεκόταν κάποιο κομμάτι άνετα στα FM!

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/RJiRx6PTpyw

2) Soen – Lykaia

Από μεθαδόνη μέχρι το επόμενο Tool, κατέληξαν να βγάζουν μια δική τους προσωπικότητα και μπράβο τους! Ένα φρεσκάρισμα επιρροών στο τρίτο album ήταν ό,τι ακριβώς χρειάζονταν!

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/xzmwcw0QpRc

1) Mastodon – Emperor of the Sand

Ε, τι να πω τώρα γι’αυτό; Τα είπα όλα στο σχετικό entry! Κλασσκό Μάστουντο, που λεν και στα χωργιά μας!

Κάτι για τσεκάρισμα: https://youtu.be/MK2qBEvP2uk

Chapter 2017: The end

It was a beautiful year, People of the Net!

Σαφώς και είχε και τα στραβά της Θανάση μου, αλλά ξέρεις κάτι; Δεν έχει νόημα να τα βαστάμε μέσα μας.

Μια νέα χρονιά έρχεται. Σαφώς και δε θα γίνουμε σαν το φοίνικα, να καούμε και να ξαναγεννηθούμε ολόφρεσκιοι. Συνεχίζουμε από εκεί που το αφήσαμε, κουβαλώντας τα περασμένα και στο επόμενο έτος. Αλλά δεν ωφελεί να σκέφτεσαι τι πήγε στραβά, παρά μόνο να κρατήσεις το αποτέλεσμα σαν ηθικό δίδαγμα και τα καλά σαν καταλύτη, ώστε όλα μαζί ν’αποτελέσουν κίνητρο να τα πας ακόμα καλύτερα από εδώ και πέρα.

Σε προσωπικό επίπεδο, τα καλά ήσαν θέματα για συζήτηση και τροφή για σκέψη, ωραία σκηνικά με παρέες, ωραίες μουσικές (αν και όχι με την ίδια συχνότητα που έσκαγαν μύτη παλιότερα, για να γκρινιάξω και λίγο), ωραίες ταινίες, σειρές, βιβλία, κόμιξ, νέες φάτσες και καινούριες καταστάσεις, διαρκής απασχόληση. Θα μπορούσε και καλύτερα, θα μπορούσε και χειρότερα. Αλλά κι έτσι, ήταν μια γεμάτη χρονιά.

Να κλείσω αμπελοφιλοσοφώντας; Δε γαμιέται ωρέ, ας το κάνω! Όπως και το Πάσχα που μας πέρασε, έτσι και τώρα. Με το ίδιο τραγούδι.

Κάθε τέλος είναι και μια δυνητική αρχή. Ο αέναος κύκλος της περιστροφής της Γης γύρω από τον Ήλιο μας δείχνει ότι τίποτα δε σταματά και όλα οφείλουν να είναι ευκαιρίες για βελτίωση κι εξέλιξη. Διάθεση χρειάζεται μόνο. Τι λες, τό’χουμε;

Σε ξαναπροκαλώ.

Happy 2018, People of the Net!

Αθεϊσμός: αυτό το trend

Τι καλύτερο και πιο μέσα στο πνεύμα των Χριστουγέννων που πλησιάζουν, από το να βγω πάλι από τη σπηλιά μου και να γράψω ένα κειμενάκι περί πίστης θρησκείας; Ή μάλλον, περί του ακριβώς αντίθετου! Και βασικά, όχι να σχολιάσω, αλλά να θίξω τη σύγχρονη κατάσταση του αθεϊσμού-αντιθρησκισμού-αγνωστικισμού.
Αυτοπροσδιορίζομαι, μεταξύ άλλων, ως αγνωστικιστής. Δηλαδή, κρίνω ότι καμία θρησκεία δεν με καλύπτει και δεν έχω πειστεί για την ύπαρξη καμίας θεϊκής μορφής. Αυτός ο όρος συγχέεται με τον αθεϊσμό, αλλά με μία σημαντική διαφορά: ο άθεος πιστεύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους θεός. Ο αγνωστικιστής δίνει κάποια πιθανότητα σε αυτό, χωρίς ωστόσο να ασπάζεται καμία παραδοσιακή θρησκεία.
Παρεξήγηση πρώτη. Καμιά φορά, λόγω της σύγχυσης αυτών των όρων, με περνάνε για φανατικό άθεο ή «αντίχριστο». Ως εκ τούτου, αρέσκομαι να τρολλάρω ανθρώπους που πέφτουν στην παγίδα να μπερδέψουν τις έννοιες αυτές. Έχει πλάκα να βλέπεις κάποιον θρήσκο να τριγγάρεται ενώ του μιλάς με απόλυτη ψυχραιμία για τους λόγους που δεν πείθεσαι από καμία θρησκεία. Ορισμένοι το παίρνουν τόσο πατριωτικά, λες κι ο Ιησούς Χριστός είναι μπατζανάκης τους!
Παρεξήγηση δεύτερη. Δηλώνοντας ότι δεν έχω πίστη σε κάποια θρησκεία, μεταφράζεται ως άθρησκος. Λάθος. Άπιστος, ίσως να ταιριάζει καλύτερα. Θρήσκος, με την έννοια που αποδίδεται συνήθως (μεγάλοι σταυροί, νηστείες, Κυριακάτικος εκκλησιασμός κλπ) δεν είμαι. Πρακτικά όμως, μιας και κάποτε με βαφτίσανε ερήμην μου, δε μπορώ να είμαι άθρησκος. Είμαι βαπτισμένος Χριστιανός Ορθόδοξος και θα είμαι εως ότου αφοριστώ επίσημα από την Εκκλησία ή εως ότου πεθάνω.
Το ότι η πίστη σε κάποια θρησκεία είναι κάτι που πολύς κόσμος επιλέγει να μην ακολουθεί ως προϊόν προσωπικής αναζήτησης. Είτε μιλώντας για μη πίστη, είτε για πλήρη αποστροφή. Δες το σαν ένα είδος πολέμου: δε μπορείς να κερδίσεις τον εχθρό, αν δεν τον μάθεις πρώτα. Έτσι, παρατηρώντας αντιφάσεις, αναπροσαρμογές, ελλιπή ιστορικά στοιχεία και πολλά άλλα, θεώρησα πρέπον για τον εαυτό μου να μην έχω πίστη στη Χριστιανική, αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Μου φαίνεται ότι μπάζουν όλες από κάπου, πως να το εξηγήσω αλλιώς;
Εντούτοις, παρατηρώ από την εγχώρια κλίκα αυτοαποκαλούμενων ως άθεων, μια τάση να κατακραυγάζεται η πίστη σε κάποια θρησκεία, καθώς επίσης και να προσπαθεί να επιβληθεί η άποψη του αθεϊσμού. Και κάπου εδώ, θα επανέλθω στην προηγούμενη παράγραφο, θέλοντας να εξηγήσω την επόμενη: η μη πίστη ή η αποστροφή προς κάποια θρησκεία θα έπρεπε να είναι προϊόν προσωπικής αναζήτησης. Όχι μια τάση της μόδας.
Άποψή μου: Από τη στιγμή που πασάρεις εαυτόν ως απελευθερωμένο από τα δεσμά της οποίας θρησκείας, θα έπρεπε να διαθέτεις την ανωτερότητα του να μην επεμβαίνεις στην ελεύθερη βούληση του καθενός. Αν το μυαλό του αλλουνού τού επιβάλει να πιστεύει στον Θεό, τον Αλλάχ, τον Γιαχβέ, τον Βούδα, τον Οποιονδήποτε, άσ’τον να πιστεύει και μην του πουλάς τσάμπα μαγκιά ότι το να είσαι άθρησκος είναι το real deal. Ορισμένες φορές, βλέπω τους «άθεους» ως ένα κακέκτυπο των vegans ή των κομμουνιστών: ενδεχομένως να έχουν κάποιες σωστές απόψεις πάνω σε αυτό που ασπάζονται, αλλά η ημιμάθεια και η προσέγγισή τους επί του θέματος καθιστούν απωθητική ολόκληρη την φάρα τους, με αποτέλεσμα να θίγεται ολόκληρη η κοινότητά τους.
Οξύμωρο: οι ίδιοι που θεωρούν τους φανατικούς πιστούς κατώτερους πνευματικά, εως και κρετίνους, οι ίδιοι εξίσου φανατικά προσπαθούν να αποδείξουν πόσο σωστοί είναι. Αφού μόνος σου τα λες πουλάκι μου, ότι ο φανατικός είναι αυτόματα και βλάκας! Βάζεις χεράκια, βγάζεις ματάκια! D’oh!
Όπως κάθε οργανωμένη θρησκεία έχει τους τόπους λατρείας της και συγκέντρωσης των πιστών, έτσι έχει αποκτήσει πια και το αντίπαλον δέος το δικό της χώρο: το internet και τα σχετικά γκρουπ και φόρουμ. Η διαδικασία επίσκεψης του τόπου λατρείας της μη πίστης είναι απλή: κάνεις πρώτα ένα γρήγορο τσεκάρισμα στο newsfeed σου, βρίσκεις κάποιο άρθρο που περιλαμβάνει λέξεις περί θρησκείας, βαστάς κάπου πρόχειρο το link, κάνεις ένα σχετικό google search για να βρεις τα πεδία συγκέντρωσης των απανταχού απίστων, μπαίνεις, ανεβάζεις το άρθρο που τσίμπησες και αρχίζεις ένα ντελίριο μισαλλοδοξίας. Τόσο απλό!
Διότι, πως να χαθεί η μπάλα, αν μπορείς να αποδείξεις «τεκμηριωμένα» ότι δεν υπήρξε ποτέ;
Αγαπητοί αυτοαποκαλούμενοι «άθεοι»: έχετε μπει στο λούκι της προβατοποίησης, υιοθετώντας όλοι την ίδια απεχθή συμπεριφορά με αυτούς που αποστρέφεστε: όπως ο Μητροπολίτης που έβγαζε πύρινους λόγους κατά των ομοφυλόφιλων ή όπως οι Μεσανατολίτες που λιθοβολούν μοιχαλίδες επειδή δεν ακολουθούν το λόγο του θεού τους, έτσι κι εσείς ρίχνετε στην πυρά όποιον τολμήσει να μιλήσει για την πίστη του. Πάμε μία, αφιερωμένο για πάρτη σας: ΜΠΕΕΕΕΕΕΕΕ!
Η πίστη οφείλει να είναι προσωπική υπόθεση, όπως και η αναζήτησή της. Μαζική υπόθεση πάλι οφείλει να είναι ο σεβασμός στις πεποιθήσεις του άλλου. Εκτός αν είναι φασίστας. Και μαντέψτε ποιοι υιοθετούν πιο φασιστική συμπεριφορά στο κομμάτι της θρησκείας;
Δε μαντέψατε ακόμα ε;
Καλά, περιμένω μέχρι να σας κόψει…
Μπα, ε;
Να σας φέρω ένα παράδειγμα που με ώθησε να γράψω αυτό το κείμενο: γνωστός ηθοποιός λοιπόν δήλωσε ότι σε μια δύσκολη φάση της ζωής του, στράφηκε στη θρησκεία και ζήτησε βοήθεια πνευματικού για να ξαναβρεί τον εαυτό του. Το τι διάβασα από τη φάρα των άθεων, με έκανε να γελάσω νευριασμένα: «Γιατί να είναι θρήσκος τόσο όμορφο και ταλαντούχο παιδί;» (Γιατί να είσαι τόσο ηλίθια εσύ που το σχολίασες αυτό; Ότι δηλαδή η εμφάνιση ή το ταλέντο είναι αποκλειστικά προνόμιο των άθεων; Μπράβο, έκανες τη στατιστική να κρεμαστεί από άξονα συναρτήσεων!), «Γιατί δεν πήγε σε ψυχολόγο αλλά σε πνευματικό που, ως γνωστόν, είναι απατεώνες που εκμεταλλεύονται αδύναμους ανθρώπους;»(Γιατί πρώτον είναι πολύ οικονομικότερο και δεύτερον, γιατί ένας σωστός πνευματικός λειτουργεί και σαν ψυχαναλυτης, απλώς αντί να σε βοηθήσει με βάση τα πρότυπα του Γιουνγκ π.χ., τα οποία θα ερμηνεύσει κατά το δοκούν, ανάλογα με την περίπτωση του ασθενούς, θα το κάνει ερμηνεύοντας μια παραβολή του Ιησού π.χ. πάνω στην ανάγκη του ανθρώπου που στράφηκε προς αυτόν!), «Ναι, κάηκε από τα ντρόγκια και το έριξε στα λιβάνια!» (ΘΕΛΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΠΟΥ ΔΩΣΑΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΣΕ ΦΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΕΣΥ ΓΡΑΦΗ ΚΙ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΠΙΣΩ! Ότι δηλαδή ανάφερε κάτι τέτοιο ο καλλιτέχνης δηλαδή και έβγαλες εσύ, ω πάνσοφε, το συμπέρασμα! Ο άνθρωπος ίσα ίσα δεν ήθελε να κοινωνιολογηθεί το πρόβλημά του! Θα μπορούσε να αφορά οικογένεια π.χ., αλλά όχι! Είναι σταρ, άρα το έκαψε από ναρκωτικά!) κι άλλα πολλά που με έκαναν να μισήσω μια κατηγορία ηλιθίων στην οποία θεωρούσα ότι ανήκω, βάσει των απόψεών μου περί θρησκείας.
Ένα άλλο κομμάτι που απασχολεί την κοινότητα είναι το μάθημα των θρησκευτικών. Spoiler alert: θέλουν να καταργηθεί εντελώς, θεωρώντας το ανούσιο. ΟΚ, παιδιά και η οικιακή οικονομία ανούσια είναι πια, καθώς πρώτον δεν έχουμε οικία αλλά σπίτι (ας αποτελέσει εφαλτήριο αυτός ο διαχωρισμός, για όποιον τολμά να βρει ελεύθερο χρόνο να το σκεφτεί) και δεύτερον, δεν έχουμε οικονομία! Δε βλέπω κανέναν να λέει να καταργηθεί κι αυτό το μάθημα όμως! Πρακτικά, τα θρησκευτικά είναι μάθημα-χαρά του παιδιού (ή τουλάχιστον έτσι το είχαμε όταν πήγαινα εγώ στο σχολειό). Εντούτοις, θα έπρεπε να είναι μάθημα υποχρεωτικής παρακολούθησης άνευ εξαιρέσεων, μιας κι εισάγει το κομμάτι της θρησκειολογίας, ούτως ώστε να βοηθήσει ένα παιδί να κατανοήσει τους διάφορους πολιτισμούς ακόμα καλύτερα (διότι κακά τα ψέματα, το κομμάτι του πολιτισμού και της θρησκείας ήσαν ανέκαθεν άρρηκτα συνδεδεμένα). Ιδανικά, θα έπρεπε να μη βαφτίζεται κανένα μωρό και η θρησκειολογία να διδάσκεται με επιμέλεια και σοβαρότητα, ώστε αν επιθυμεί κάποιος να ασπαστεί μελλοντικά μια θρησκεία, να έχει γνωρίσει τουλάχιστον τις βάσεις της και να έχει δυνατότητα επιλογής. Δες το κι αλλιώς μαλάκα: αν δεν υπάρχουν θρησκευτικά, θα υπάρχουν λιγότεροι που έχουν μια σχέση με τη θρησκεία, στους οποίους θα μπορείς δυνητικά να εναντιωθείς στο μέλλον!
Γι’αυτό λοιπόν θεωρώ ότι ο αθεϊσμός έχει καταντήσει μόδα: επειδή είναι πολύ πιο βολικό να δηλώνεις ενάντιος της θρησκείας και να μέμφεσαι οποιονδήποτε υποστηρίζει κάποια, παρά να μπεις στον κόπο να κάνεις την προσωπική σου αναζήτηση πάνω στο πνευματικό στοιχείο και να καταλήξεις αν υπάρχει κάτι που σε πείθει να πιστεύεις σε αυτό ή όχι.
Κλείνοντας, επειδή πάντα ήθελα να το πω και δεν ξέρω αν θα έχω ξανά την ευκαιρία: υπάρχει μία κατηγορία «αντιθρήσκων» που πραγματικά αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος βαστάει από τα πιθηκια: οι Σατανιστές. Δηλαδή ωρέ τούβλο, δε σου έφτανε που είσαι τόσο πρόβατο που σε έπεισαν μία φορά για την ύπαρξη του Θεού, είσαι και κριάρι γιατί σε πείσανε και δεύτερη φορά ότι υπάρχει και Διάβολος και πρέπει να πιστέψεις σε αυτόν!
Αχ! Τα είπα και ξεθύμανα!

A WordPress.com Website.

ΠΑΝΩ ↑